Tahir Z. Berisha

Anamorava dhe Perpjekjet Kunder Kolonizimit Serbosllav!

2010-04-08T19:23:00.028+01:00

Pamje nga Anamorava

Përpjekjet e shqiptarëve të Anamoravës kunder Reformës Agrare dhe kolonizimit serbosllav

Nga Tahir Z.Berisha, Londër Prill 2010

Gjatë luftërave ballkanike dhe Luftës së Parë Botërore edhe popullsia shqiptare e Anamoravës, iu nënshtrua një terrori dhe gjenocidi të paparë. Prandaj, që atëherë një numër i familjeve të tyre u detyruan të shpërngulen në Turqi dhe Shqipëri, ndërsa në shtëpitë dhe tokat e tyre, vendosej elementi serbomalazez që ishte pikësynim i të gjitha regjimeve serbe që nga "Naçertania" e Ilia Garashaninit (1844). Kështu regjimi i dinastisë së Obrenoviqëve i shpërblente ata serb që arrinin të shpërngulnin së paku një shqiptar. Këtë platformë e përsosën dhe e konkretizuan edhe më detajisht Vaso Çubrilloviqi, Nikolla Pashiqi, nobelisti Ivo Andriqi, A.Rankoviqi e Millosheviqi. Kësaj politike të shpërnguljeve iu dha edhe forma ligjore me dekretligjin mbi kolonizimin e viseve jugore në vitin 1920, proces ky që zgjati deri në vitin 1938.

Me reformen agrare dhe kolonizimin synohej që të vihej një baraspeshë etnike që të sundoheshin më lehtë vendet e pushtuara. Madje edhe në Jugosllavinë e Titos, edhe pse në forma të tjera, vazhdoi kjo politikë (marrëveshja gjentelmene me Turqinë, memorandumi i Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Jugosllavisë etj.).

Zeqe Verbani

Shqiptarët e Anamoravës edhe pse të pashkolluar dhe pa pushtet, gjithmonë iu kundërvuan kësaj politike të padrejtë dhe diskriminuese. Kështu veproi edhe paria shqiptare e Anamoravës kur në fillim të vitit 1927, u takua me Mbretin Aleksander Karagjorgjeviq, i cili kishte ardhur në vizitë miqësore në Gjilan, në shtëpine e deputetit Toma Popoviqit me të cilin kishte miqësi personale. Tomë Popoviqi që si deputet kishte nevojë për votat e shqiptarëve, me atë rast i kishte ftuar edhe disa krerë shqiptarë më të dalluar të Anamoravës. Ata e kishin shfrytëzuar rastin për t'u ankuar kundër pushtetit që zbatonte politikën agrare dhe kolonizimin. Në këtë drejtim ishin të ashpër sidomos Zeqë Vërbani dhe stërnipi i tij Hamdi Kurteshi nga Pozharani e disa të tjerë. Në një moment kur ishte hap një dialog dhe debat i nxehtë, Mbreti Aleksandër i revoltuar dhe i zemëruar, pa e përfunduar kafën, u ishte drejtuar të pranishmëve me këto fjalë: "Nëse nuk ju pëlqen dhe nuk jeni të kënaqur më këtë regjim, ja ku i keni Shqipërinë dhe Turqinë dhe mund të shkoni kur të doni!", dhe ishte nisur për Vranjë gati pa u përshëndetur me askend. Ramiz Kabashi i pakënaqur aty për aty kishte thënë: "Po besa, do të shkoj" dhe po atë vit i kishte rregulluar dokumentat dhe ishte shpërngul për Turqi. Kështu kishin vepruar edhe shumë të tjerë. Ky "incident" me shpejtësi u përhap dhe u komentua në opinionin e gjërë.

Me këtë rast më së shumti ishte dëshpëruar mikëpritësi Toma Popoviq. Prandaj për ta zbutur sado kudo situatën, ai merrë iniciativën që një delegacion i parisë shqiptare të Anamoravës, sa më parë ta vizitojë Mbretin Aleksandër në Beograd. Kështu, pra, po atë vit, më 19.2.1927 një delegacion prej 23 përfaqësuesve shqiptarë në krye me deputetin Toma Popoviq e realizoi këtë vizitë, e cila ishte pritur mirë nga mbreti dhe kryetari i qeverisë Nikollë Pashiqi. Mbreti Aleksandër secilit prej tyre u kishte dhuruar nga një kuti duhani të gravuar me kurorën mbretërore, emrin e mbiemrin dhe datën e vizitës, në shenjë falënderimi për peshqeshet që këta ia kishin sjellur mbretit (jana, qilima etj.). Në delegacion kishin marrë pjesë edhe Zeqë Vërbani, Hamdi Kurteshi dhe disa të tjerë që me pyetjet e tyre në Gjilan e kishin pas nervozuar mbretin. Mbreti të pranishmëve u kishte premtuar se do të merreshin masa konkrete për korigjimin e gabimeve me rastin e zbatimit të reformës agrare dhe përmirësimin e gjendjes së përgjithshme në rrethin e Gjilanit, nëse Partia Radikale do të fitonte përsëri në zgjedhje. Madje ai dhe Pashiqi u kishin premtuar se së shpejti do të realizohej projekti për ndërtimin e hekurudhës Ferizaj – Gjilan – Bujanoc.

Paria e Anamoravës në vizitë te mbreti Aleksandër Karagjorgjeviqi në Beograd (19.02.1927)
Rreshti I në këmbë (nga e majta): Mehmet Devaja, Feriz Llashtica, Hajdar Demosha nga Begunca, Zeqir Sejdiu - Zeqë Vërbani, Rexhë Kurdia nga Komogllava, Musë Tomaku nga Pograxha;
rreshti II (në këmbë): Hamdi Kurteshi nga Pozherani, Rashit Llashtica, Adil Agë Dobërçani, Sinan Staneci, Kamber Dani nga Hogoshti, Jonuz Përlepnica, Shefki Zhegra, Veli Kopërnica;
rreshti III (ulur): Jakup Karaçeva, Tomë Popoviqi, Haxhi Jusuf Shkodriqi nga Desivojca, Sejdë Budrika, Islam Pira nga Pozherani;
rreshti IV (ulur këmbëkryq): Ramiz Kabashi, Osman Agë Muçivërca, Sali Fejza nga Hogoshti, Hafiz Osmani nga Dobërçani dhe Ramadan Shipashnica.

Mirëpo, përkundër të gjitha këtyre premtimeve, pushteti lokal nuk ndërmori kurrfarë masash për përmirësimin e gjendjes dhe eliminimin e padrejtësive që iu bëheshin fshatarëve, ndërsa situata e tyre dita – ditës keqësohej, sidomos në Komunën e Sllatinës ku ishte kryetar Zeqë Vërbani (i zgjedhur me votat e shqiptarëve). Prandaj, në cilësinë e kryetarit të Komunës dhe të deputetit rajonal të Krahinës së Vranjës, më 13.5.1928, zyrtarisht i dërgoi një telegram protestues Mbretit Aleksandër në selinë e tij në Topollë. Në këtë telegram, në emër të shqiptarëve të Rrethit të Gjilanit të fshatit Sllatinë e Epërme, kërkonte që fshatarëve mos t'iu merren pronat e tokat e punueshme për të cilat i kishin edhe tapiat që u kishin mbetur trashëgim nga gjyshërit e stërgjyshërit e tyre. Kjo Zeqë Vërbanit iu zu për gabim të madh se gjoja ai si kryetar komune dhe deputet rajonal në këtë mënyrë po e pengonte politikën zyrtare rreth zbatimit të Reformës Agrare dhe kolonizimit, mbështetës i të cilave ishte edhe vetë Mbreti Aleksandër dhe në heshtje u muarr qëndrimi që ky, dalëngadalë të eliminohet dhe më mos të lejohet të zgjidhet në këto poste. Kështu edhe ndodhi kur pushtetin lokal, pra edhe në Komunën e Sllatinës, e mori në dorë familja koloniste e Petroviqëve të Gërmovës (kryetar komune Millan Petroviqi, "dellovogj" kushëriri i tij Veljko Petroviqi dhe sekretar dhëndrri i tyre Mijat Jokanoviqi, babai i Vukashin Jokanoviqit, i cili më vonë ishte kryetar i Kuvendit krahinor të Kosovës, kur kësaj iu muarr autonomia).

LARTËMADHËRISË SË TIJ MBRETIT ALEKSANDËR

Topollë

Ne shqiptarët e rrethit të Gjilanit të fshatit Sllatinë e Epërme, me devotshmëri më të përulët qytetare, pasi i shterëm të gjitha mjetet e tjera të rregullta, marrim guximin që Juve, Lartëmadhëri, të ju dërgojmë sa vijon: pasuritë, arat dhe livadhet që na kanë mbetur nga gjyshërit tanë qysh para njëqind vjetësh dhe për të cilat i kemi tapitë, rend me rend po u merren fshatarëve tanë dhe po u jepen kolonistëve, edhe pse ka mjaft mera për këtë qëllim kudo, pra edhe në rrethin e Gjilanit. Sikur të kishte nevojë për këtë, ne do t'i ndanim vetë pasuritë me kolonistët pa urdhërin e pushtetit, por për këtë nuk ka nevojë, por me një veprim të tillë vetëm po dëshirohet që të krijohet gjaku i keq ndërmjet kolonistëve dhe popullsisë myslimane (shqiptare), gjë që nuk shkon në favor të rregullit dhe qetësisë së atdheut tonë të dashur... prandaj, me përultësi më të madhe lutemi për fjalën Tuaj të lartë që pasuritë tona mos t'i prekin, por ato të na mbesin neve!

Në emër të shqiptarëve të fshatit Sllatinë e Epërme, me përultësi ndaj madhërisë Suaj mbretërore,

Zeqir Sejdiu
kryetar komune dhe
deputeti i Krahinës së Vrajës

(Origjinali ne gjuhen serbokroate ruhet ne Arkivin e Jugosllavise dhe Arkivin e Kosoves)

Zeqë Vërbanit më vonë kurre nuk iu lejua kurrfarë pozite shoqërore -politike, por gjithmonë ishte i mbikqyrur dhe i kontrolluar. Kështu, kur kapitulloi Jugosllavia e Vjetër në arkivin e Stacionit të xhandarmërisë së Vërbanit u gjetë shkresa e Policisë së rrethit të Gjilanit, ku në mes tjerash afërsisht thuhej edhe sa vijon:"... Në territorin e juaj jeton Zeqir Sejdiu, i quajtur Zeqë Vërbani. Edhe pse i pa punë, ai vishet mirë dhe bredhë prej kafes në kafe, gjithmonë i rrethuar nga një grup ithtarësh dhe bashkëmendimtarësh. Ai kudo përhap propagandë kundër shtetit tonë. Kështu b.f. në odën e Rexhep Tahirit në Vërban, ai ka thënë se Jugosllavinë do ta okupojë Italia, e cila do të përfshijë edhe Kosovën, Maqedoninë Perëndimore dhe viset tjera të banuara nga shqiptarët etj. Prandaj, duhet gjithmonë ta përcjellni dhe në rast të ndonjë mobilizimi të përgjithshëm ta likuidoni në atë mënyrë që të frigohen dhe të tmerrohen edhe të gjithë ithtarët e tij..." etj. Me përmbajten e kësaj shkrese sekrete ishin njohur me kohë edhe pushtetmbajtësit kolonist të Gërmovës, të cilët edhe gjatë okupacionit bullgar disa herë u orvatën që me ndihmën e okupatorit ta likuidojnë Zeqë Vërbanin. Prandaj, ky u detyrua që ta braktisi familjen dhe të emigrojë në zonën okupuese italiane.

Duhet theksuar se Zeqë Vërbani ishte një figurë e shquar kombëtare me influencë në rrethin e Anamoravës, i cili nuk u pajtua me asnjë okupator dhe luftoi deri në fund për të drejtat e popullit të vet. Ai mori pjesë në luftën e Kaçanikut e të Drenogllavës kundër ushtrisë osmane, për cka më vonë ushtarët e Turgut Pashës ia dogjën shtëpinë. Në vitin 1913 ra në konflikt fizik me kryeçetnikun Stojan Domorovcin – Sellkiqin dhe u detyrua të emigrojë 5 vjet në Turqi. Pas ndërrimit të vijës së kufirit të demarkacionit bullgaro – italian, në vitin 1943 kur u kthye në vendlindje ra në konflikt të armatosur me patrullën italiane dhe mbeti i vrare krye më krye me një "marshall" italian. Më vonë u shpall dëshmor i kombit dhe në vendin ku u vra, iu zbulua lapidari.

Lapidari i Zeqe Verbanit

Është për t'u çuditur si rikolonizimi i fshatrave të Anamoravës ende nuk ka pushuar. Përkundrazi tani me decentralizimin dhe Planin e Ahtisarit, me krijimin e enklavave dhe komunave të reja me shumicë të popullsisë serbe, ai ka marrë hov dhe nuk po hasë në kurrfarë kundërshtime të pushtetmbajtësve të sotëm dhe përfaqësuesve të ndërkombëtarëve. Përkundrazi, komunat e reja serbe janë të lidhura horizontalisht dhe vertikalisht me Serbinë, gjuha serbe është gjyhë zyrtare, gjë që nuk është rasti me popullsinë shqiptare në Luginën e Preshevës etj. Pra, popullsia serbe këtu nuk konsiderohet si pakicë, por është e privilegjuar në çdo pikëpamje.

Sami Islami: "Veteran i palodhshem i arsimit shqip"

2009-11-01T23:18:00.011Z

[Marre nga fjalaelire.com, gazeta "Albanian Mail" dhe "The Albanian", tetor dhe nentor 2009]

Sami Islami
VETERAN I PALODHSHËM I ARSIMIT SHQIP
(Kushtuar Tahir Z. Berishës me rastin e 81-vjetorit të lindjes)

Njëri prej shumë patriotëve kosovarë, që tërë jetën ia fali arsimit, kulturës dhe krijimtarisë është padyshim Tahir Berisha. E themi këtë pasi që ai, që në moshë të re, pa i mbushur ende 18 vjet e nisi këtë rrugë, jo me imponim, por me një dëshirë të zjarrtë. Kjo ndoshta sepse në atë kohë dëshira e tij për mesues ishte jashtëzakonisht e madhe, sikur që ishte edhe nevoja e përgjithshme e kombit. Si i tillë ai e nisi rrugëtimin e tij si mësues në fshatrat shqiptare të Vitisë, Gjilanit dhe të Anamoravës në përgjithësi, për të vazhduar më pastaj edhe në Gjilan, Prishtinë e gjetiu. Si bir i patriotit Zeqë Verbanit, i cili tërë jetën e vet kishte luftuar kundër pushtuesit serb, edhe Tahiri e kishte ndjekur rrugën e të atit duke e bartur mbi supet e tij djaloshare peshën e rëndë të popullit të vet. I ushqyer me këtë partriotizëm Tahir Berisha iu rrek edhe me më shumë dashuri profesionit fisnik, atij të mësuesit, duke arritur deri tek pozicioni i inspektorit të arsimit, në ç’post edhe u pensionua. Dhe derisa Tahir Berisha ishte me ditar në dorë, për punën e tij të pakompromis, inspektori i atëhershëm i arsimit Mehmet Gjevori e quajti me të drejtë „Mësues i popullit“.

Baca Tahir, siç e quajnë të tjerët për respekt, pas pensionimit, në një moshë mjaft të shtyer, i provoi për herë të dytë traumat e luftës. Herën e parë Luftën e Dytë Botërore, në kohën kur edhe i vritet babai nga Serbia. Dhe tani, në fund të shekullit XX, në moshë bukur të shtyer, atij iu desht të largohet nga trualli i vet shqiptar, duke u vendosur një herë në Turqi, e pastaj në Glasgou të Skocisë, për t’u vendosur definitivisht në Londër. Edhe pse i ra „hise“ të bëhet mërgimtar në këtë moshë, ai ishte dhe mbetet vazhdimisht shumë i lidhur për Kosovën.

Baca Tahir shkon shpesh atje (së paku për çdo verë). Edhe kësaj vere veterani i arsimit shkoi në Kosovë, por kësaj here kjo vizitë kishte një rëndësi të veçantë për arsye se u ftua dhe mori pjesë në një përvjetor që ishte organizuar në shkollën e parë shqipe të hapur nga vetë z.Tahir Berisha në vitin shkollor 1945/46. Ishte një emocion i papërshkruar, siç më tregon baca Tahir, nga se në këtë përvjetor po merrte pjesë si mesues i parë i asaj shkolle, e cila kishte filluar punën aty 63 vjet më parë! Në kohën kur Tahir Berisha e filloi punën në Zarbicë ishte më shumë i ri. Zarbicën e kishte vizituar për herë të dytë pas plot 47 vjetësh (me 2 korrik 1993) kur ishte djegur shkolla në të cilën kishte punuar vetë z. Berisha (hera e tretë ishte kësaj vere, pra më 26 korrik 2009). Në atë kohë Baca Tahir angazhohet për ta ndihmuar rindërtimin e shkollës duke e dhënë vetë një pension të plotë për rindërtimin e saj. Në këtë kohë ai e formoi një këshill për grumbullimin e ndihmave, në të cilin këshill, përveç autorit, si kryetar që ishte, ishin edhe prof. Tefik Geci, Hysen Kadriu, Veli Veliu, Ramiz Fazliu, Tefik Qarri, Shaban Xheladini dhe dr. Dali Emerllahu, të cilët më 2 korrik e vizituan Zarbicën dhe dhanë një kontribut modest për shkollën në fjalë.

Takimet në Zarbicë, më vonë, u bënë tradicionale edhe për tërë Malësinë e Bujanocit. Vlen të theksohet se kësaj radhe aty kishin ardhur më shumë njerëz, ish nxënës të z. Berisha, që të gjithë tani në moshë bukur të thyer, gati të një moshe sa edhe vete z. Tahir.

Në këtë manifestim folën shumë pjesëmarrës, ndër të cilët edhe publicisti dhe iniciatori i këtyre manifestimeve Refik Hasani, i cili tani jeton dhe punon në Gjilan. Ai foli për kontributin e madh të z. Berisha dhënë për arsimimin e gjeneratave të reja, poashtu kontributin për rindërtimin e shkollës etj. Kurse në fjalën e tij të rastit edhe baca Tahir nuk la pa i falenderuar për ftesën dhe pritjen nga Zarbicasit. Ai nuk harroi t’i përmendi edhe disa nga njerëzit, mësues, kolegë etj., kur kishte nisur punën në këtë fshat, si: xha Kamber Latën, Dynah Hajrën, Halil Islamin (atëherë ishte kryetar i këshillit të vendit),mulla Ajet Shaqirin me vëllain Xhelalin, mulla Velijën, shitës i Kooperativës bujqësore, mulla Shabanin, korrier i shkollës, xha Mahmutin e kolegun i tij Hajrizin, korier të këshillit komunal, e shumë të tjerë.

Me këtë rast z.Tahir Berisha u nderua me një mirënjohje nga Refik Hasani në emër të Lëvizjes për kthim dhe integrim „Guri i zi“. Në manifestimin e organizuar folën edhe: Selami Bajrami, kryetar i Bashkësisë Lokale të Zarbicës ( ende jeton në fshatin Suharrën, në mahallën Tahiraj); Prof.Rexhep Abazi, kryetar i Lëvizjes Demokratike për Integrim me seli në Medvegjë dhe Këshilltar Komunal në K.K. të Medvegjës, Eshref Shabani, nip i dëshmorit të kombit Sylë Zarbica; Sevdail Hyseni, ish-kryetar i Ansamblesë Komunale të Bujanocit, momentalisht drejtor i Radio Televizionit "Bujanoci", imami i Xhamisë në Zarbicë, Mefail Ramadani nga Novosella etj.

81-vjetori i lindjes së bacës Tahir mund të kompletohet edhe me punën e tij të madhe edhe si publicist, kronikan e shkrimtar. Si intelektual i madh që ishte , përveç punës arsimore, ai iu rrek me përkushtim të madh të shkruante vepra. Me punë vetmohuese ai mblodhi emrat e pothuaj të gjithë mësuesve, arsimtarëve dhe punëtorëve të tjerë të arsimit, të cilët kishin punuar në arsim që para Luftës së Dytë Botërore dhe në vazhdimësi deri në ditët sotme.

Ai këto biografi i botoi në veprat me titull „Emra që nuk harrohen“ vëlllimi 1, 2, 3, 4 Pastaj botoi veprën tjetër “Trojet që nuk shuhen” promovuar në tre vende: në Zarbicë, Prishtinë dhe Vërban në vitin 1993. Më vitin 1997 promovon veprën kushtuar babait të tij Zeqë Vërbanit me titull „Zeqë Vërbani dhe koha e tij“ të autorit Mujë Berisha. Në vitin 1998 në Elbasan dhe Prishtinë promovon veprën „Rrëfime në veten e parë“ etj. Fundi i mijëvjeçarit që shkoi për shqiptarët e Kosovës shenoi një gjenocid të paparë, bërë nga Serbia. Ajo deshi definitivisht t’i „heqte qafe“ shqiptarët. Dhe mori aksionin famëkeq të pastrimit etnik, duke i dëbuar shqiptarët jashtë Kosovës. Siç dihet dhjetra mijëra shqiptarë u vranë dhe mbi 1 milion shqiptarë u përzunë nga trojet e veta. Dhe në vargun e pafund të refugjatëve kosovarë, ishte edhe veterani i arsimit, tani në pension z. Tahir Berisha. Atij, i takoi ta provonte pra edhe jetën e refugjatit, pasi që edhe ai u ndodh në turmat e mëdha të shqiptarëve që po dëboheshin nga makineria kriminale serbe. U dëbua nga shtëpia e tij në Prishtinë dhe u vendos në kampin famëkeq të Bllacës, pastaj të atij të Stankovecit në Maqedoni dhe prej aty në kampin „Gazi Osman Pasha“ të Kirlarelit në Turqi. Ishte ky një përjetim tepër emocional për bacën Tahir, sepse dëbimin e shqiptarëve për në Turqi e kishte provuar edhe si i ri kur ishte në Kosovë, kur iknin shqiptaret „nga sytë këmbet“, si thonë, si gjithnjë nga reprezaliet serbe (njësoj sikur tash pas 40 e dy tri vjetësh). Atje, siç tregon autori, në memoaret e tij kishte takuar një shqiptar nga Pozhorani. Ky ishte Bajrush Misini, një i afërm i bashkëshortes së tij, të cilit turqit ia kishin ndërruar emrin në Bajram Shen. Më 1944 Serbia këtij ia kishte vrarë babain në prag të shtëpisë, ashtu siç ndodhi më vonë edhe me mijëra e mijëra shqiptarë të Kosovës. Dhe krejt atë çka kishte marrë me vete kishte qenë një pallto të babait të tij të bërë blozhë nga plumbat serb, dhe të cilën e kishte ruajtur kujtim si relikt të vërtetë për vite të tëra. Dhe shpesh kur donte të ç'mallej me vendlindjen e tij, Pozharanin, nxirrte nga fundi i arkës pallton e babait të vrarë, që serbët ia kishin vrarë gjysëm shekulli më parë. Ishte ky njëri nga shumë mërgimtarë shqiptarë që kishin ikur në Turqi po nga kjo dhunë, që po përsëritej edhe tashti…

Edhe si refugjat në dhe të huaj Berisha në asnjë çast nuk u nda nga blloku dhe lapsi. Edhe në ato kushte të dëbimit masiv dhe odisejades së tij dhe krejt popullit shqiptar të Kosovës, derisa arriti në Turqi, por edhe më vonë në Britaninë e Madhe (së pari në Gllazgou të Skocisë, e pastaj edhe në Londër) shënonte çdo gjë që e përjetonte. Kështu edhe lindi ditari i tij tashmë i njohur „Shënime dhe ecejake të një refugjati nga Kosova“ promovuar në Londër më vitin 2001. Libri është një ditar shumë i dobishëm, nëpërmes së cilit paqyrohet jeta e një numri të madh refugjatësh prej kur ishin në Kosovë dhe deri atëherë kur u vendosën në vendet e ndryshme perëndimore, siç qe rasti edhe me bacën Tahir.

Në Londër u promovua edhe filmi dokumentar i autorit dhe regjisorit Fatmir Terziu „Trokamat në jetën e një pene“ i vitit 2003, film ky që ishte një kontribut shumë i çmuar për të pasqyruar jetën e një pene që kishte bërë një personalitet, duke kaluar nëpër sfida të mëdha në jetën e tij si mësues, pedagog, inspektor i arsimit dhe si autor librash.

Siç thamë, tani baca Tahir jeton në Londër, por edhe pse në moshë të shtyer (tani është 81-vjeçar) nuk pushon së punuari. Sa herë që e takoj ose kur flasim edhe në telefon të kënaq me shakatë e tij. Gjithnjë është i hareshëm, i qeshur.. Kur e takova një herë, në bisedat e gjata që shpesh i kemi, më tregoi për rastin kur e kishte takuar (ndoshta në ndër takimet e fundit) Dr. Ihsan Toptanin, i cili para disa vitesh ndërroi jetë këtu në Londër, dhe kur e kishte pyetur autori se çfarë planesh kishte për të ardhmën, ai iu kishte përgjigjur:“ Do të qëndroi këtu në Londër deri sa t’i mbushi 100 vjet e pastaj do të shkoj në Shqipëri!“, Po për veten, si me mahi më thotë“ pasi t’i mbushi 100, do t’i shlyej të gjitha këto vite, (si kilometrat e veturës!) pastaj do t’ia nisi prej fillimit“. Dhe natyrisht qeshim.

Duke e përfunduar mund të themi se, me këtë prezentim, nuk mund ta përfshijmë as për së afërmi punën dhe kontributin që baca Tahir ka bërë për arsimim e as në lëmin e veprave që ka tashme të botuara. Ky shkrim le të jetë vetëm një kontribut i vogël për punën e madhe dhe të palodhshme të veteranit të arsimit, z.Tahir Berisha.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Gazeta "The Albanian"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Pasqyrë kronologjike nga biografia e Tahir Z.Berishës

1928 (31 korrik)
Tahir Z.Berisha u lind në Vërban të Vitisë si djali i parë i nënës Mihane dhe i katërti i Zeqë Vërbanit;

1936 – 1941
I kreu 4 klasë të shkollës fillore në Gërmovë të Vitisë;

1941 – 1943
Gjatë okupacionit bullgar ishte bari i deleve në fshatin e lindjes;

1943 (9 shtator)
Si 15 vjeçar ishte dëshmitar okular kur, në një përleshje të armatosur me patrullën italiane, iu vra i ati, e ku mbeti i vrarë edhe një "marshall" italian;

1943 – 1944
E la vendlindjen dhe jetoi në Mitrovicë tek i vëllai, ku i kreu 2 klasë gjimnaz;

1944 (fundi i janarit)
Në moshën 16 vjeçare u inkuadrua në rradhët e Brigadës VII Kosovare NÇ, e cila në fillim operonte në Kosovë;

1945 (nëntor)
Si pjesëtar i gjeneratës së re u lirua nga obligimi ushtarak për të vazhduar shkollimin e mëtejshëm;

1946 (10 nëntor 1945 – 9 shkurt 1946)
E kreu kursin e parë pedagogjik në Prizren;

1946 (13 mars)
Si nd.mësues e hapi shkollën e parë shqipe në Zarbicë të Bujanocit, e cila atëherë i takonte territorit të Kosovës;

1947
Transferohet me shërbim në Prishtinë, në Shk.F. "Vuk Karaxhiq";

1947 (15 qershor – 15 shtator 1947)
E kreu kursin për udhëheqës të pionerëve pranë Komitetit për Arsim dhe Shkencë të Qeverisë së RFPJ në Beograd dhe kaloi me shërbim në Komitetin Krahinor të Rinisë Popullore në seksionin e pionerëve dhe redaksisë "Gazeta e Pionierëve" në gjuhën shqipe;

1948 (4 dhjetor)
Paraqitja për herë të parë e sëmundjes së TBC-së (mjekimi i herë pas hershëm në Senatoriumin e Ozrenit, Senatoriumin e Surdulicës dhe Senatoriumin e Gollnikut në Slloveni) deri në vitin 1953;

1952
Hapja e dosjes së UDB-es.
Si shumicës së mësuesve e arsimtarëve shqiptarë, UDB-ja ia hap "Dosjen" si person i rrezikshëm për regjimin jugosllav (shih librat e dr.Sulltane Kojçini-Uka dhe dr.Hakif Bajrami);

1953 – 1955 (30 nëntor 1953 – 30 qershor 1955)
Studimi i rregullt në Shkollën e Lartë Pedagogjike (dega gjuha shqipe dhe letërsi) në Shkup;

1955 (1 shtator 1955 – 1 nëntor 1956)
Shërbimi si mësimdhënës në Gjimnazin e Lartë në Gjilan;

1956 (28 shtator)
Gjatë aksionit për mbledhjen e armëve përjashtohet nga LKJ dhe arsimi; U përjashtua se gjëja rrjedh nga një familje armiqësore, studion gjuhën shqipe dhe ka shkruar vjersha nacionaliste.

1957 (16 maj)
Emërimi si përkthyes në KP të rrethit Gjilan;

1958
(Pas shumë ankesave dhe rehabilitimit nga përjashtimi i padrejt nga LKJ dhe arsimi) Emërohet kryeshef i Sekretariatit për Shëndetësi dhe Politikë Sociale të KP të rrethit në Gjilan;

1959
Me vendimin e KP të rrethit Gjilan (nr.01-2174, dt.30.3.1959), shkarkohet nga detyra për t'i vazhduar studimet në Fakultetin Filozofik të Shkupit (prill 1959 – shkurt 1960);

1960 (mars)
Me vendimin e Këshillit Ekzekutiv të KP të rrethit Gjilan (nr.1716, dt.6.4.1960), emërohet shef i Entit Arsimor-Pedagogjik në Gjilan;

1960 (26 gusht)
Pas suprimimit të Entit Arsimor-pedagogjik, me vendimin e KP të Komunës së Gjilanit (nr.01-5530, dt.26.8.1960), emërohet drejtor i Shkollës së Mesme Ekonomike në Gjilan;

1962
Me aktvendimin e Themelatës Gazetaro-botuese "Fletorja zyrtare e KAKM" (nr.142/1-62, dt.15.12.1962) emërohet në vendin e punës PËRKTHYES;

1966
Me aktvendimin e Byros Krahinore për Informata (nr.34, dt.16.1.1966), emërohet në vendin e punës GAZETAR në seksionin për shtyp dhe publikime;

1967
Me aktvendimin e kryetarit të Kuvendit Krahinor të KAKM (nr.529, dt.1.2.1967), emërohet në vendin e punës REDAKTOR i shënimeve stenografike të Kuvendit Krahinor të KAKM (ku punoi deri më 24.4.1970);

1970
Me aktvendimin e Sekretariatit Krahinor për Arsim e Kulturë (dt.1.5.1970), emërohet INSPEKTOR krahinor i arsimit;

1974
Me aktvendimin e KE të Kuvendit të KAKM (nr.112-21/74, dt.26.12.1974) emërohet (për herë të parë) KRYEINSPEKTOR i arsimit të KAKM;

1985
Me aktvendimin e Kryesisë së Kuvendit Krahinor të KAKM (nr.112-71/85, dt.19.4.1985) emërohet KËSHILLTAR në Kuvendin Krahinor të KAKM;

1986
Pensionohet në moshën 58 vjeçare

1989 (2 qershor)
Përjashtohet nga Këshilli Komunal i LSHL të LNÇ të Prishtinës dhe të gjitha forumet e organizatave shoqërore-politike. U përjashtua pse kundërshtoi iniciativën e "Radiotonit" të Beogradit që në fsh.Batusë të ndërtohet një repart ku do të punësoheshin vetëm serbomalazezët dhe që nga ky fshat të shpërngulen me dhunë tri familjet e vetme shqiptare, në mënyrë që të pengohet shpërngulja e paralajmëruar e serbomalazezëve. Për këtë rast shkruan gjerësisht mjetet e informimit publik. (Ky ishte përjashtimi i dytë. I pari gjatë regjimit të A.Rankoviqit dhe ky gjatë regjimit të fundit të S.Millosheviqit)

Edhe pas daljes në pension vazhdoi ta ushtroj detyrën e sekretarit të përgjithshëm të Shoqatës së Veteranëve të Arsimit të Kosovës (ky dhe ishte iniciator i themelimit të saj dhe koordinator i Manifestimit Unikal "Takimet e Veteranëve të Arsimit të Kosovës" gjatë periudhës 1981 – 1999. Ai organizoi dhe 10 takime të këtilla një dhe dyditore.

BOTIMI DHE PROMOVIMI I VEPRAVE

Edhe gjatë shërbimit aktiv, Tahir Z.Berisha u muar me krijimtari letrare e publicistike. Përveç artikujve dhe ndonjë poezie që i botoi kohë pas kohe në gazeta e revista të ndryshme, ai vazhdoi të botojë edhe libra të veçantë si vijon:

1. Monografia e Shkollës së Mesme Ekonomike në Gjilan, "Nova Makedonija", Shkup 1961;

2. Dhjetë Vjet të Shërbimit të Inspeksionit të Arsimit në KSA të Kosovës (1970 – 1980), Prishtinë 1981;

3. Trojet që nuk shuhen – Shënime nga Vërbani dhe Anamorava, Prishtinë 1993 (ribotimi 1995);

4. Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951) dhe arsimi shqip në Kosovë, Vëllimi I, Prishtinë 1994;

5. Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951), Vëllimi II, Prishtinë 1996;

6. Rrëfime në veten e parë, Prishtinë 1998;

7. Shënime dhe ecejake të një refugjati nga Kosova, Londër 2001;

8. Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951), Vëllimi III, Prishtinë 2005;

9. Në fokus të ngjarjeve – Bisedë me Sinan Hasanin, Prishtinë 2005;

10. Emra që nuk harrohen – Arsimtarët shqiptarë në diasporë, Prishtinë 2006 (si koautor me Hamza Halabakun dhe Çerkin Bytyqin).

Tahir Z.Berisha është i përfshirë edhe në Antologjinë e krijuesve shqiptarë në Angli "Lërmeni pak atdhe", Tiranë 2004.

Veprat e Tahir Z.Berishës janë promovuar dhe prezentuar në vende të ndryshme si: në Zarbicë të Bujanocit, Prishtinë, Vërban, Preshevë, Shkup, Tiranë, Elbasan, Durrës, Stamboll të Turqisë, Gllasgou të Skocisë dhe në Londër.

Disa ekzemplarë të veprave të tij u janë dhuruar Bibliotekës Kombëtare Universitare në Prishtinë, Bibliotekës Kombëtare të Shqipërisë në Tiranë, Bibliotekës së vendlindjes në Viti, Bibliotekës Britanike në Londër dhe Bibliotekës së Kolegjit "Aga Xhite" në Ferizaj.

DEKORIMET, MIRËNJOHJET, FALËNDERIMET ETJ.

1982 (13 maj)
Kryesia e RS të Jugosllavisë me Dekretin nr.42, dt.13.5.1982, e dekoroi me URDHËRIN E PUNËS, me kurorë të artë.

1983 (10 mars)
Këshilli jugosllav, ia ndau HARTËN e Vitit Ndërkombëtar të Invalidëve të Kombeve të Bashkuar, KB – 1981, si mirënjohje të veçantë për kontributin e jashtëzakonshëm të përparimit të pozitës shoqërore të invalidëve dhe realizimin e programit të aktiviteteve gjatë vitit ndërkombëtar të invalidëve të KB – 1981.

1985 (1 maj)
Këshilli Komunal i Lidhjes së Sindikatave të Prishtinës, ia ndau MIRËNJOHJEN PUBLIKE me shenjën e argjendtë për kontributin e posaçëm në arritjen e rezultateve në punën e bashkuar gjatë vitit 1984.

1986 (qershor)
Lidhja e Organizatave të Bletarëve të KSA të Kosovës, ia ndau DIPLOMËN ME BLETË TË ARTË, në shenjë mirënjohje për kontributin në zhvillimin dhe përparimin e bletarisë në KSA të Kosovës.

1990
Me propozimin e strukturave arsimore të Kosovës, për punën e suksesshme si mësues, mësimdhënës, drejtor shkolle, inspektor dhe kryeinspektor shumëvjeçar i arsimit të Kosovës, ai ishte laureat i Shpërblimit Republikan "25 maj". Mirëpo për shkak të politikës diskriminuese të S.Millosheviqit, sidomos pas vitit 1981, ndaj arsimit shqip dhe shqiptarëve në përgjithësi, hoqi dorë publikisht nga ky shpërblim në shenjë proteste dhe pakënaqësie (shih "Rilindja" dt.1 gusht 1990)

1995 (10 qershor)
Shoqata për Zhdukjen e Analfabetizmit në Kosovë "Motrat Qiriazi" ia ndau MIRËNJOHJEN për punë dhe kontribut të çmueshëm në luftë kundër analfabetizmit.

1997 (5 qershor)
Shkolla Fillore "7 Shtatori" në Begracë, Komuna e Kaçanikut, me rastin e 52-vjetorit të punës, ia ndau MIRËNJOHJEN për kontributin e dhënë në lëminë e arsimit dhe të historisë kombëtare.

1997 (28 qershor)
Shoqata e Veteranëve të Arsimit e Republikës së Kosovës me rastin e 15 vjetorit të Themelimit të Manifestimit "Takimet e Veteranëve të Arsimit të Kosovës", i ndau MIRËNJOHJE.

1997 (19 dhjetor)
Ndërmarrja e revistave "Rilindja" – Redaksia e revistës "Pioneri", në Prishtinë, me rastin e 50 vjetorit të botimit të saj, i ndau MIRËNJOHJE për ndihmën e dhënë në ngritjen e revistës.

2003 (16 prill)
Biblioteka Kombëtare Univerzitare e Kosovës i ndau FALËNDERIM për kontributin në pasurimin e koleksioneve të Bibliotekës.

2004 (20 maj)
Shkolla Fillore "Zenel Hajdini" në Goshicë, me rastin e 50 vjetorit të themelimit i ndau MIRËNJOHJE.

2005 (7 mars)
Bashkësia Shqiptare "Faik Konica" në Britani të Madhe, me rastin e Ditës së Mësuesit – 7 Marsit dhe 76 vjetorit të lindjes së tij, i ndau MIRËNJOHJE.

2005 (27 nëntor)
Kryesia e Shoqatës "Dituria" në Hounslow të Londrës,i lëshon ÇERTIFIKATË për emërimin e tij KRYEREDAKTOR NDERI të gazetës "Koha Shqiptare".

2006 (24 tetor)
Biblioteka Britanike (The British Library) në Londër e falënderon për librat e dhuruar.

2007 (19 prill)
Drejtoria për Kulturë, Rini dhe Sport e Komunës së Vitisë e falënderon për librat e dhuruar Bibliotekës në Viti.

2009 (7 mars)
Shoqata "Ardhmëria" në Angli, me rastin e Ditës së Mësuesit – 7 Marsit, i ndau një ÇERTIFIKATË nderi për kontributin e tij shumëvjeçar në fushën e arsimit dhe të gjuhës shqipe.

2009 (26 korrik)
Lëvizja për Kthim dhe Integrim "Guri i Zi", i ndau MIRËNJOHJE për merita të veçanta në hapjen e shkollës së parë shqipe në Zarbicë të Malësisë së Bujanocit në vitin shkollor 1945/46, kontributin në përhapjen e arsimit shqip dhe zhdukjen e analfabetizmit në këtë trevë.

Që nga viti 1999, Tahir Z.Berisha jeton dhe vepron në Londër të Anglisë, ku ka shkuar si refugjat. Edhe atje, krahas kurimit nga pasojat e luftës, vazhdimisht merret edhe me krijimtari letrare e publicistike dhe me promovimin dhe prezentimin e veprave të tij. Gjatë kësaj kohe në Londër, i ka shkruar dhe botuar 4 veprat e tij te fundit.

Ne Zarbice, Pas 63 Vjetesh!

2009-07-31T12:29:00.008+01:00

Refik Hasani ia dorëzon Mirënjohjen veteranit të arsimit z.Tahir Z.Berisha

Takimet e Pesta tradicionale të Vendlindjes "Malësia e Bujanocit 2009" të mbajtura më datën 26.07.2009, në oborrin e shkollës fillore "Skënderbeu" në Zarbicë

Më 26 korrik 2009, në Zarbicë, fshati më i madh i Malësise së Bujanocit, për herë të pestë u mbajtën Takimet e Vendlindjes "Malësia e Bujanocit 2009". Në tubim morën pjesë banorët nga fshatrat e Malësisë së Bujanocit si Zarbicë, Suharrën, Novosdellë, Priboc, Ramabuqë, Qarr, Muhoc, Xherxhec si dhe ish banorët e kësaj ane por që tanimë jetojnë në fshatrat e rrethinës së Komunës së Gjilanit, Kamenicës, Prishtinës, Fushë Kosovës, Ferizajit, Kumanovës ose që janë me punë të përkohshme në botën e jashtme, si në Evropë, Amerikë etj.

Kjo është një ditë madhështore ku së paku një herë në vit, banorët kanë rastin që të ç'mallen me njëri tjetrin, të rikujtojnë ditët e rinisë nga bankat shkollore, të rrëfëhen për mallin ndaj vendlindjes, për fushat e Kitkës, Kolishtës, Gurit të Zi, Ledinat, Qistelinën, Fushën e Gatë, Lepodërvën, për peripecitë e tyre në Malësi etj.

Në takim folën: Selami Bajrami, kryetar i Bashkësisë Lokale të Zarbicës ( ende jeton në fshatin Suharrën, në mahallën Tahiraj); Refik Hasani, iniciator dhe publicist nga Malësia e Bujanocit i cili jeton dhe vepron në Gjilan; Tahir Z.Berisha, veteran i arsimit nga Vërbani i Vitisë; Prof.Rexhep Abazi, kryetar i Lëvizjes Demokratike për Integrim me seli në Medvegjë dhe Këshilltar Komunal në K.K. të Medvegjës, Eshref Shabani, nip i dëshmorit të kombit Sylë Zarbica; Sevdail Hyseni, ish-kryetar i Ansamblesë Komunale të Bujanocit, momentalisht drejtor i Radio Televizionit "Bujanoci" dhe Imami i Xhamisë në Zarbicë, Mefail Ramadani nga Novosella.

Me këtë rast, Refik Hasani, në emër të Lëvizjes për Kthim dhe Integrim "Guri i Zi" dhe banorëve të kësaj Malësie, e nderoi veteranin e arsimit z.Tahir Z.Berisha me një Mirënjohje për kontributin e dhëne në arsimimin e popullatës së kësaj treve në vitet 1945/46 kur ai hapi shkollën e parë shqipe në Zarbicë. Pas 63 vjetësh, ish mësuesi arriti prapë të vizitoj objektin e Mejtepit ku dikur ai ua kishte mësuar nxënësve shkrimin dhe leximin shqip dhe më pastaj vizitoi edhe shkollën e re. Veterani u interesua për jetën në këtë anë dhe u ngazëllua kur pa në mure të objektit të Bibliotekës pllakën përkujtimore kushtuar të të rënëve të gjithë kohërave dhe atyre që kanë kontribuar për lirinë dhe mbajtjen gjallë të Malësisë së Bujanocit.

Takimet e Vendlindjes u pasuruan me pika të zgjedhura të këngëve dhe valleve shqiptare të interpretuara nga shoqëritë kulturo – artistike nga Bujanoci dhe Gjilani. /refik hasani/levizja për kthim dhe integrim "guri i zi"/

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga manifestimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Letër falënderimi nga Refik Hasani

NA NDEROVE NE DHE TËRË MALËSINE E BUJANOCIT, URIME 81 VJETORIN E LINDJES, JETË TË GJATË SA MALET !

I nderuari Veteran i Arsimit, z.Berisha,

Në emër të Këshillit Organizativ të Takimeve të Vendlindjes "Malësia e Bujanocit 2009" dhe në emër të Lëvizjes për Kthim dhe Integrim "Guri i Zi", Ju falënderojmë që, edhe pse në moshë, na keni nderuar me pjesëmarrjen Tuaj në tubimin e Takimeve më 26 korrik 2009. Prezenca e juaj ishte tepër domethënëse dhe e ka shtuar madhështinë e këtij manifestimi. Fjala e juaj na ngjalli shumë kujtime të mira, na ktheu me kujtime prapa më shumë se një gjysmë shekulli, na kujtoi mundin e të parëve tanë dhe angazhimin tuaj për arsimimin e këtyre banorëve dhe zhdukjen e analfabetizmit.

Kjo tregoi se vërtetë e keni merituar një pritje edhe më madhështore se kjo dhe ne u munduam me mundësitë tona modeste t'Ju ndajm një Mirënjohje, që ishte më së paku që ne bëmë për ju.

Ishit tepër energjik, edhe ne këtë moshë arritët të merrni pjesë, të vizitoni mejtepin (ish-shkollën), pastaj shkollën e re, të shohim nga afër për mbarëvajtjen e procesit edukativo - arsimor në këtë anë. U treguat që keni mbajtur në mend shumë gjëra edhe detaje nga takimet me banorët e Malësisë sonë, që çdo herë i keni shprehur dhe theksuar edhe publikisht përmes shkrimeve dhe publikimeve tuaja dhe krijimeve të shumta .

Shumë i nderuari veteran i arsimit shqip që keni hapur shkollën shqipe në Malësinë e Bujanocit, Ju jemi tepër mirënjohës për jetë e mot! Jo vetëm duke arsimuar fëmijët e kësaj ane, por ju edhe shkruat për mikëpritjen e këtyre banorëve, e mbi të gjitha tash të gjitha këto po i konfirmoni ju vetë me aktivitetin tuaj konkret duke na nderuar me prezencën Tuaj edhe një herë në Zarbicën tonë legjendare.

Dëshmuat se vërtet jeni i lidhur emocionalisht me këtë anë dhe në këtë moshë të pleqërisë treguat pjekuri, sjellje prej pedagogu me të gjitha shtresat si mësues në vitet e pas luftës . E dëshmuat më 2 korrik 1993 kur u djegë shkolla duke ia dhuruar shkollës një pension për rindërtimin e kësaj godine shkollore. Ndërsa në takimin e dytë këtu e promovuat edhe veprën tuaj "Trojet që nuk shuhen", dhe kështu dëshmuat në formën më simbolike se këto troje të hapësirës etnike shqiptare të skjashme nuk do të shuhen.

I nderuari veteran i arsimit shqip, baca Tahir , pjesëmarrja e juaj në tubimin e 26 korrikut 2009 , ishte tëpër e shënuar dhe do të mbetët në kujtesën tonë si një ngjarje me rëndësi për Malësinë tonë. Edhe njëherë më lejoni që në emrin tim personal , të familjes sime, fshatit Zarbicë, Malësisë së Bujanocit dhe Lëvizjes për Kthim dhe Integrim "Guri i Zi" t'ju falënderojmë dhe ju jemi mirënjohës për jetë e mot.

Më lejoni t'Ju urojmë Ditëlindjen e 81-të, duke ju dëshiruar shëndet dhe një pleqëri ashtu si është më së miri dhe jetë të gjatë sa malet. Po ashtu ju dëshirojmë të gjitha të mirat edhe djemëve dhe nipërave tuaj dhe tërë familjes suaj të gjërë shëndet dhe suksese .

Ju shprehim lirisht se nuk mund t'ju dalim hakesh pasi përveq kontributit në arsim, ju poashtu keni afirmuar edhe banorët e Malësisë sonë dhe mikëpritjën e tyre tradicionale shqiptare .

Edhe njëherë ju falënderojmë në emrin tim personal , të fshatit Zarbicë, tërë Malësisë së Bujanocit që na nderuat me pjesëmarrjen Tuaj në tubimin e 26 korrikut 2009.

Zoti ju nderoft juve dhe familjen tuaj!

Me shumë respekt,

nga Refik HASANI
31.07.2009

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

FJALA E TAHIR BERISHES:

Zonja dhe zotërinj qytetarë te nderuar të Zarbicës dhe të Malësisë së Bujanocit.

Ne fillim më lejoni që të falënderohem përzemërsisht për ftesën që më keni bërë për të marr pjesë në "Takimet e Vendlindjes - Zarbica 2009".

Jam shumë i lumtur dhe paksa i emocionuar që përsëri po takohem me popullsinë e kësaj ane pas plot 63 vjetësh, kur në vitin 1946 për herë të parë, ende pa i mbushur plot 18 vjet, e fillova karrierën e mësuesisë, pikërisht në Zarbicë, ku hasa në mikpritje të ngrohtë.

Edhe pse nuk shërbeva shumë kohë këtu (dy vite shkollore) Zarbicën dhe banorët e saj i pata në zemër ... Nxënësit e Zarbicës dhe të rrethinës i patën dyert e hapura edhe në shkollën e mesme Ekonomike ne Gjilan, ku isha drejtor i saj. Ata pranoheshin pa pagesa edhe kur vonoheshin për arsye objektive (rasti z.Musa Limanit dhe një grup tjetër prej rreth 30 kandidatësh etj.)

Zarbicën e vizitova për së dyti herë pas 47 vjetësh (më 2 korrik 1993) kur lexova lajmin e hidhur në gazetën "Bujku" se ishte djegur ndërtesa shkollore e Zarbicës. Menjëherë bëra një apel me shkrim për grumbullimin e ndihmave për ndërtimin ë objektit të ri shkollor dhe premtove pensionin tim njëmujor. Me propozimin dhe autorizimin e këshillit shkollorë të Zarbicës dhe në Prishtinë e formuam një këshill për grumbullimin e ndihmave, në të cilin këshill, përveç meje si kryetar ishin edhe prof. Tefik Geci, Hysen Kadriu, Veli Veliu, Ramiz Fazliu, Tefik Qarri, Shaban Xheladini, dhe dr. Dali Emerllahu. Më 2 korrik e vizituam Zarbicën, ku e dorëzuam shumën simbolike të të hollave. Me atë rast e organizuam edhe një lloj promovimi të veprës sime të parë "Trojet që nuk shuhen".

Kjo e sodit është vizita ime e tretë ku erdha nga Londra, sepse tani momentalisht gjendem atje që nga fillimi i luftës së fundit.Tash në moshën 81 vjeçare, në fund të karrierës, prapë jam i emocionuar, por i lumtur që edhe një herë e pashë Zarbicën, por jo edhe aso personalitete që më patën pritur dhe përkrahur në fillim të karrierës, kur i bëja hapat e parë si xha Kamber Lata, Dynah Hajra, Halil Islami (atëher kryetar i këshillit të vendit),mulla Ajet Shaqiri me vëllain Xhelajlin, mulla Velija, shitës i Koopertivës bujqësore, mulla Shabani, korrier i shkollës, xha Mahmuti e kolegu i tij Hajrizi, korier të këshillit komunal, e shumë të tjerë. Atëherë kam dëgjuar shumë fjalë të mira për merita e Hasan Masuricës, Sylë Zarbicës (që ende gjendej në male) Ilaz Selimin i njohur me nofkën "Doktor Ilazi" etj.

Për punën time në Zarbicë dhe mikpritjen e bujarinë e banorëve të saj ka shkruar, inspektori Krahinor i Arsimit të Kosovës z.Mehmet Gjevori, në një artikull të gjatë me titull "Mësuesi i popullit" që u botua në revistën "Jeta e Re" nr. 1-2 1950.

Për shkollën e Zarbicës, nxënësit e saj dhe popullin mikpritës dhe arsimdashës të kësaj treve kam shkruar edhe unë në veprat e mia, sidomos në Monografine "Emra që nuk harrohen", Prishtinë 1994.

Në fund më lejoni që të falënderohem nga zemra për mirënjohjen që mu nda sot. Më duhet të pranoj se gjatë shërbimit tim shumëvjeçar si mësues, drejtor shkolle, inspektor dhe kryeinspektor i arsimit të Kosovës, kam marrë shumë mirënjohje, medalje e urdhra pune, prej organeve më të ulëta e deri te ato më të larta, por më duhet të pranoj se kjo mirënjohje e fundit është më e dashura dhe më simpatike, sepse më erdhi në fund të karrierës në moshën e shtyrë të pleqërisë.

Ju përshëndes, e ju falënderoj shumë për kujdesin që treguat ndaj meje.

Tahir Z.Berisha
Zarbice, me 26 korrik 2009
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Revista Perspektiva (ballina)

Sami Islami: "Realiteti Kohor dhe Ditari"

2009-06-12T21:11:00.007+01:00

Sami ISLAMI:
REALITETI KOHOR DHE DITARI

“Ka ndodhur vetëm ajo ngjarje, për të cilën është shenuar”
(Autori anonim)

(Përkitazi me ditarin e Tahir Berishës “Shënime dhe ecejake të një refugjati nga Kosova”)

Në jetë ndodhin lloj-lloj ngjarjesh. Po a u shënuan ato nga dikush apo jo? Kjo është çështja. Nëse këto ngjarje nuk u shënuan, logjikisht ato “nuk ndodhën”. Prandaj që ngjarjet të bëhen “të ndodhshme” duhet të shenohen, e me të cilën tematikë merret ditari si gjini letrare.

Duke u nisur nga kjo pikë vështrimi do të ndalemi pak tek ditari i Tahir Berishës me titull "Shenime dhe ecejake të një refugjati nga Kosova", vepër kjo e cila e çon më tej pasurimin e kësaj gjinie tek ne. Si autor edhe i disa veprave të tjera si “Rrëfime në veten e parë”, “Emra që nuk harrohen” etj. Tahir Berisha në këtë ditar, nëpërmes përjetimeve të veta personale, prezenton në njëfarë mënyre edhe tërë odisejadën e popullit shqiptar të Kosovës që e përjetoi në fundshekullin që e lamë pas. Vepra është bërë në mënyrë kronologjike dhe spikat disa nga ngjarjet që ndodhën gjatë luftës së fundit në Kosovë. Në fakt duke i lexuar ato ngjarje që pasuan pas fillimit të bombardimeve të NATO-s, kuptohet atmosfera që mbretëronte në Kosovë, veçanërisht në Prishtinë, ku jetonte autori.

Dhe vërtetë, duke e lexuar ditarin “Shënime dhe ecejake te një refugjati nga Kosova” ballafaqohesh me këto skena danteske të kohës më të re. Skena, të cilat, më shumë se çdo tjetër bënë që fuqitë perëndimore Shtetet e Bashkuara dhe NATO-ja të intensifikojnë edhe më tej sulmet ndaj Serbisë.

Është interesant se si autori ia kishte vu detyrë vetes, të “merrte shënime” edhe në situata tepër të vështira, sikur ato përjetimet e Bllacës dhe ato të vendosjes në kampin e Stankovecit, kur siç thuhet nganjëherë në popull, “njeriu nuk dinte se ku e kishte kokën”, por jo Berisha edhe këtu, herë me fotografi e herë vetëm me laps merr shenime për atë se ç'dodhi, duke mbledhur materiale tepër të rëndësishme jo vetëm për ditarin e tij.

Duke e parë ç’po ndodhte me popullin shqiptar të Kosovës, përveç Shqipërisë, e cila i kishte hapur dyert nga të gjitha anët për t’u dalur në mbrojtje vëllezërve dhe motrave të një gjaku, të gjitha shtetet anëtare të NATO-s kishin hapur dyert, kush më shumë e kush më pak, të strehonin refugjatë shqiptarë. Deri në këtë moment bota nuk e kishte pasur të qartë se kush ishte serbi. Se të dëbohet një popull i tërë nga trojet e veta kjo s'kishte ndodhur askund në botë, e lerë më në Ballkan e në Evropë! Në këtë rëmujë Tahir Berishës i “bie” fati të strehohet në Turqi. Ky moment zgjoi emocione tek shumë shqiptarë të dëbuar, poashtu edhe tek autori i ditarit, i cili i vetëdijshëm se vërtet edhe ai tashti ishte refugjat kujton kohën e babait të tij kur më 1912/13, duke ikur nga dhuna serbe ishte detyruar të strehohej në Turqi. Në këtë kapitull autori prezenton një varg ngjarjesh të cilat s'e di a e ndoqën autorin e librit, apo autori i librit i ndoqi apo i hulumtoi ato?

Dhe vendosja e shumë refugjatëve shqiptarë në kampin "Gazi Osman Pasha" të Kirlarelit, organizimi i tyre nëpër bungallo (baraka prej dërrasash) dhe në vend të huaj krijuan një situatë të re për kosovarët e traumatizuar dhe të shkatërruar shpirtërisht. Siç do të shohim nga ditari i Berishës, aty në Kirlareli refugjatët kishin filluar ta marrin pak a shumë veten. Qeveria turke kishte bërë të gjitha përgatitjet për t'u dalur në ndihmë refugjatëve shqiptarë. Kishte rend dhe jeta organizohej sikur në ndonjë pushimore të madhe, që po të krahasoheshin me atë çfarë kishin përjetuar në kampet e Maqedonisë ose me qëndrimin e tyre në Bllacën famëkeqe, siç shkruan autori, ishte një parajsë e vërtetë.

Nga shënimet e Tahir Berishës, lexuesi mund të mësojë për shumë gjëra të cilat ai me një pedantëri të madhe i ka mbledhur dhe i ka sistemuar dhe do të thoshim ia ka dalur me sukses, jo vetëm t'i shenojë këto ngjarje nga këndi i një vrojtuesi pasiv, por nga këndi i një pjesëmarrësi aktiv në to.

Ngjarje e veçantë gjatë qëndrimit në Turqi, do të thoshim, ishte takimi i autorit me një mërgimtar nga Pozharani. Ky ishte Bajrush Misini, një i afërm i bashkëshortes së tij, të cilit turqit ia kishin ndërruar emrin në Bajram Shen. Më 1944 Serbia këtij ia kishte vrarë babain në prag të shtëpisë, ashtu siç ndodhi më vonë edhe me mijëra e mijëra shqiptarë të Kosovës. Dhe krejt atë çka kishte marrë me vete kishte qenë një pallto të babait të tij të bërë blozhë nga plumat serbe, dhe të cilën e kishte ruajtur kujtim si relikt të vërtetë për vite të tëra. Dhe shpesh kur donte të ç'mallej me vendlindjen e tij, Pozharanin, nxirrte nga fundi i arkës pallton e babait të vrarë, që serbët ia kishin vrarë në derë të shtëpisë gjysëm shekulli më parë. Ishte ky njëri nga shumë mërgimtarë shqiptarë që kishin ikur në Turqi po nga kjo dhunë, që po përsëritej edhe tashti…

Jeta i ka të gjitha. Autori i librit, gjatë rrugëtimit të tij për në Bllacën famëkeqe, qëndrimit atje dhe në kampet e Maqedonisë, e më vonë edhe në kampin turk, ndeshet me njerëz që kishin shqetësime të ndryshme; dikujt i kishte humbur nëna, disa të tjerëve u kishin kumbur prindërit, disave kryefamiljarët e tyre etj. etj. Por edhe në këto situata ai di të gjejë edhe momente të tilla, që lexuesi të shkëputet për një çast nga traumat. Kështu madje edhe sa ishte në Prishtinë, dhe kur u krijua asi situate sa njerëzit nuk dinin se çfarë të ndërmerrnin: të iknin që andej apo të qëndronin dhe t'i prisnin paramilitarët serbë? Kur u krijua një situatë që, si të thuash, dihej se si të ngryste nata, po nuk dihej se si do të gdhinte mëngjesi, Tahir Berisha me një dozë humori then atë monotoni, që lexuesi edhe në këto situatash të buzëqesh pak, siç është rasti i zënies në gojë i gjelit të fqiut të tij, Metushit, i cili posa ishte dhe larguar pronari i tij ( ai kishte marrë rrugën e Bllacës) kishte dalë në oborrin e autorit dhe duke u krekosur po "pretendonte" të bëhej "zot shtëpie " , jo vetëm në shtëpinë e pronarit të tij -Metushit,por edhe në shtëpinë e autorit të librit e ndoshta edhe i tërë mëhallës! Dhe tjetri, në kampin turk, kur të gjithë refugjatët prisnin me ankth zhvillimin e ngjarjeve në Kosovë e rreth Kosovës, ai takon dy të rinj, të cilët i kishte kapluar diçka tjetër. Ata për momentin nuk ishin të preokupuar se ç'po ndodhte në Kosovë dhe në kamp. Ata i kishte kapluar dashuria. Siç shkruan autori, ata ishin kapur dorë për dore dhe nuk shihnin asgjë sepse një natë më parë ishin martuar. Ata dukeshin shumë të gëzuar dhe po bëheshin gati të pritnin në radhë pranë kabinës së telefonit për t'i lajmëruar familjet e tyre të ndara, të cilat fati i kishte hudhur njërën në një vend të Shqipërisë, kurse tjetrën në Ulqin! E Berisha për të bërë pak humor i uron këta me atë shprehjen popullore "Po juve ju paska rënë shiu në kollomoç, ore'! duke i bërë të qeshin pak edhe për këtë fat, në këtë fatkeqësi të madhe të popullit shqiptar.

Kapitulli tjetër "Shënime nga Anglia dhe Skocia" zë vend më të madh në ditarin e Tahir Berishës, për arsye se këtu autorit i ra fati që të qëndronte më gjatë. Gjatë gjithë kësaj kohe sa qëndroi në Angli dhe në Skoci, ai pati rastin të hulumtonte shumë arkiva, biblioteka, galeri, shoqata, ekspozita etj. etj. dhe do të thoshim që për një kohë shumë të shkurtër arriti të vizitonte më shumë vende se ndonjë tjetër, i cili do të ketë qëndruar me vite të tëra në këtë metropolë botërore. Fati e solli autorin që të takohej edhe me më të afërmit e vet në Londër, siç qe rasti i takimit të tij me të birin - Gazmendin, pas shtatë vitesh dhe atë në Griniç, shi aty ku ndahet Lindja me Perëndimin.

nga e majta: Tahir Z Berisha, Sami Islami dhe Gazi

Kronologjia e ngjarjeve është sikur edhe në kapitujt e tjerë, po këtu, përveç përshkrimeve të ngjarjeve apo takimeve të ndryshme me njerëz, ai shenimet e veta i pasuron edhe duke shenuar ngjarje që kanë ndodhur shumë më heret, pra duke u kthyer në retrospektivë. Ai kthehet në ngjarjet që lidhen ngusht me historinë e popullit tonë, siç është rasti i Koferencës së Ambasadorëve në Londër të vitit 1912-13. Sado që për këtë ngjarje është shkruar edhe më parë, Tahir Berisha, si njeri kurioz, duke mos prituar të hulumtojë në arkivat shtetërore angleze, përpiqet dhe ia del me sukses të ndriçojë edhe më tej rrethanat në të cilat u zhvillua kjo konferencë dhe padrejtësitë që iu bënë popullit shqiptar.

Vlen të theksohen me këtë rast edhe reagimet e patriotëve shqiptarë në lidhje me copëtimin e tokave shqiptare, siç qe reagimi i qeverisë së përkohshme të Ismail Qemalit, vizita e delegacionit shqiptar në Londër të prirë nga Ismail Qemali dhe Isa Boletini, qëndrimi i Konferencës ndaj kësaj çështjeje etj.

Nuk mund të ndodh që Tahir Barisha të udhëtojë diku pa e marrë bllokun dhe lapsin për të marrë shenime, po një ndihmë të madhe në këtë aspekt i ka bërë dhe vazhdon t'i japë djali i tij Gazmendi, i cili gjithnjë me fotoaparat e me kamerë i regjistron këto ngjarje. Le të përmendim këtu Glasgoun, kur u bënë promovimet e librave të tjerë të autorit, vizita e Bashkësisë Shqiptare "Faik Konica", vizita e ekspozitës se Shoqatës së Artistëve në Bromley, ku përveç tjerash ekspozoi edhe piktori i njohur kosovar Skënder Kapiti, vizita e shtëpisë muze të shkencëtarit me famë botërore të Çarls Darvinit, vizita e Qendrës për Studime Shqiptare, drejtor i së cilës është bashkatdhetari ynë Bejtullah Destani, Qendrën Kulturore e Islamike të Londrës, drejtor i së cilës është Zymer Salihu, si dhe vizita e tij e shkurtër në Kosovë etj. etj.

Autori i kishte vu detyrë vetes që të prezentonte në librin e tij madje edhe tërë aktivitetin e shqiptarëve në këtë metropolë botërore. Ai nuk kishte ngurruar t'i vizitonte edhe disa biznesmenë shqiptarë që me punën e tyre kanë arritur të ngrenë kafeteri, reastaurante, servise për larje të veturave etj. Ai kishte vizituar poashtu restaurantin "Koha", "Buka", "Lisi", "Kalamari", kafeterinë "Kalabria" etj.

Të katër kapitujt e fundit "Me shqiptarët në Angli", "Mërgata shqiptare në Angli", "Intervista dhe artikuj" dhe "Korrespondenca" edhe pse drejtpërdrejt nuk lidhen me natyrën e ditarit, këto në njëfarë mënyre e pasurojnë veprën me të dhëna të tjera që kanë të bëjnë me shqiptarët dhe miqtë e tyre në këtë vend. Dhe të qëndrosh në Angli, siç thotë edhe vetë autori, e të mos i gjurmosh ngjarjet që kanë ndodhur dhe personalitetet, të cilat kanë vepruar në etapa kohore të ndryshme, është sikur të flasësh për historinë e popullit shqiptar pa e përmendur fare Skënderbeun! Duke e pasur parasysh këtë fakt, do të thoshim se Tahir Berisha ka bërë një punë të mirë që është interesuar dhe ka hedhur pak a shumë dritë lidhur me këtë çështje, të cilat lexuesin do ta nxisin ta lexojnë veprën me një frymë. P.sh. lexuesi do të ketë rastin që të njihet me miq të ndryshëm të shqiptarëve, si me Aubrey Herbert, themeluesin e parë të Lidhjes Anglo-shqiptare" më 1912, pastaj me veprimtaren dhe miken e madhe të popullit shqiptar, e cila tërë jetën ia kushtoi popullit tonë duke i lënë madje edhe shumë vepra lidhur me shqiptarët. Pra me miken e shquar Edit Durham. Kryetarin e Shoqatës Anglo-Shqiptare të viteve 1985-1994 Harry Hodgkinston, kryetarin e tashëm të Shoqatës Anglo-Shqiptare Noel Malkom, i cili është autor edhe i një libri "Kosova, një histori e shkurtër", e cila siç thotë vetë autori i saj "çdo kund u prit mirë, përveç në Beograd". Pastaj me sekretarin e shoqatës Peter Rennie etj. etj.

Lexuesi ka rastin të njihet edhe me disa detaje rreth personalitetit të Mbretit Zog, i cili siç pohon autori, edhe përkundër faktit se , nuk shikohet me sy të mirë nga disa qarqe shqiptare, ai ka bërë punë të mëdha për Shqipërinë dhe shqiptarët. Pastaj për Faik Konicën, Dërvish Dumën, Tajar Zavalanin, Alfred Andonin, Qazim Kastratin, Anton Logorecin, Dr. Ihsan Bej Toptanin, Skënder Dumën, Ndue Kalthin, Viktor Çamin etj.

Në funksion të një prezentimi sa më të plotë të mërgatës shqiptare në Angli Berisha ka përmendur edhe formimin e Bashkësisë Shqiptare "Faik Konica", e cila më vonë filloi të nxjerrte "Informatorin" e mëpastaj edhe gazetën "Albania". Në kohë të fundit herë pas here dolën edhe fletushkat "Lajmëtari" dhe "Kontakti", por edhe revista "Fjala jonë". Do përmendur këtu edhe punën e Shkollës Shqipe "Kosova", e cila me rolin e saj ka bërë të mundur që nxënësit shqiptarë të ruajnë identitetin e vet edhe në këto trysni të mëdha kulturash në këtë metropolë botërore, si dhe "Shoqatën e të rinjve shqiptarë" (Albanian Youth Action), e cila poashtu ka luajtur dhe luan rol të madh për ruajtjen e vlerave kulturore e kombëtare të popullatës shqiptare në këtë pjesë të botës.

Libri “Emra që nuk harrohen...” i dhurohet Vaçe Zeles

2009-05-12T23:03:00.005+01:00

Gazetari Rexhep Rifati duke ia dhuruar Vaçe Zeles librin “Emrat që nuk harrohen...”

Pikëtakime
Libri “Emra që nuk harrohen...” i dhurohet Vaçe Zeles

Më 9 maj 2009 në një lokalitet të Neuchatelit në Zvicër, LAPSHI “Naim Frashëri” (Lidhja e Arsimtarëve dhe Prindërve Shqiptarë), në bashkëpunim me Bashkësinë Shqiptare të Kantonit të Neuchatelit (Nëshatel), organizoi një takim për promovimin e librit “Presidenti i planetit të kuq”, të autorit të ndjerë për fëmijë Bedri Dedja.

Në këtë eveniment kulturor mori pjesë edhe këngëtarja jonë me famë botërore, Vaçe Zela (që jeton në Zvicër) me bashkëshortin e saj Pjetër Rodiqin dhe vajzën Irma. Me këtë rast gazetari Rexhep Rifati (që ka shkruar disa artikuj për këtë libër), i autorizuar nga autorët, Prof. Tahir Berisha, Hamza Halabaku dhe Çerkin Bytyçi, ia dhuroi legjendës së këngës shqipe, librin "Emrat që nuk harrohen - arsimtarët shqiptarë ne diaspore".

Këngëtarja, Vaçe Zela (që është përfshirë në librin e 500 personaliteteve më me shumë influencë në botë), e pranoi me kënaqësinë më të madhe librin "Emrat që nuk harrohen - arsimtarët shqiptarë ne diaspore", pasi ajo e çmon shumë rolin dhe kontributin e arsimtarëve shqiptarë si në trojet etnike ashtu edhe në mërgatë. Ajo nënvizoi se këtë libër do ta ruajë si një thesar të çmueshëm, ngase në te figurojnë emrat e atyre që e ruajtën frymën kombëtare dhe gjuhën amtare, jo vetëm në atdhe por edhe në dhe të huaj. Por edhe në shenjë mirënjohje për autorët, që bënë punë të madhe me botimin e këtij libri të vlefshëm.

Fëmijët e shkollës shqipe nga Neuchateli i Zvicrës me të madhen Vaçe Zela

Vaçe Zela me disa nga mësuesit shqiptarë në Zvicër, emrat e të cilëve gjenden në libër

Arsim Halili: Interviste me Tahir Berishen

2009-03-23T21:14:00.008Z

[Pjesa 1, Marre nga Revista "Perspektiva" Nr.132, dt.16.03.09]

/photo sadri hadergjonaj/

Arsim Halili: Interviste me Tahir Berishen

TROJET QË NUK SHUHEN

Shërbimit të parë si mësues në Zarbicë të Malësisë së Bujanocit, ia kam pa hajrin dhe kurrë nuk e kam harruar mikpritjen e popullsisë së atjeshme.

Një opinion për kohën kur punuat në fshatin Zarbicë të Bujanocit?

Ka kaluar më tepër se një gjysmë shekulli (63 vjet) prej kohës kur kam shërbyer në Zarbicë. Mirëpo, sa herë më kujtohet kjo kohë mua më kaplojnë emocionet dhe më shtohen kujtimet, sepse atëherë ende nuk i kisha mbushur të 18-tat dhe ishte hera e parë që ndahesha nga familja për të jetuar dhe vepruar si i pavarur. Më kujtohen udhëtimi i parë kur m'u deshën dy ditë për të mbërri nga Vërbani i Moravës së Epërme në Zarbicë. Automjete të rregullta udhëtimi nuk kishte. Prandaj, u detyrova që në udhëtim e sipër një natë të buaj në Shkollën e Rogaçicës ku punonin si mësues Xhevat Alia dhe Babush Tali. Ata u befasuan kur e kuptuan se isha emëruar mësues në Zarbicë dhe gati iu dhimbsa se isha tepër i ri dhe pa përvojë jetësore. Më thanë se atje ka pas ekzistuar një mejtep, por shkollë shtetërore kurrë nuk kishte pasur. Një kolegë i tyre kishte tentuar që të hapë shkollën e rregullt, por nuk kishte pasur sukses. Në pyetjen time se ku gjendet kjo Zarbica, Xhevati që ishte më serioz heshti, ndërsa Babush Tali, që ishte më shakaxhi, tha: "Zarbica është atje, ku bënë dreqi ve!". Dhe vërtetë, në fillim popullsia e atjeshme më priti me një kurreshtje dhe mos besim. Për dy javë nuk u paraqit asnjë nxënës. Kryetari i komunës, Halil Islami, që e kishte shtëpinë afër shkollës, më vendosi përkohësisht në shtëpinë e vet. Mirëpo, populli kur më panë se isha i ri dhe pa "sherr", filluan dalëngadalë të më afrohen. Por, ndihmën më të madhe ma dha xha Kamber Lata, kur e mori vesh se isha i biri i Zeqë Vërbanit, i cili duke shkuar në Vranjë, ku ka qenë një mandat deputet rajonal, disa herë kishte kaluar natën në shtëpinë e tij. Iu ankova se fëmijët ende nuk po regjistrohen në shkollë. Ai në një ditë Xhumaje, i tuboi Xhematin dhe unë për herë të parë iu drejtova publikisht një mase të gjerë, duke u thënë se më ka dërguar pushteti që t'i regjistroi të gjithë fëmijët të obligueshëm për shkollim dhe t'ua dërgoj emrat e tyre, dhe prindërit t'i dënojnë nëse nuk regjistrojnë fëmijët në shkollë. Unë këtë nuk do ta bëjë, por iu luta që ta dërgojnë së paku nga një fëmijë për shtëpi. Atëherë u ngrit xha Kamberi dhe u foli "A po e shihni sa mirë na e shpjegoi ky farë daskalli i ri! Nuk ka nevojë që dikush të dënohet, se shkollimi i fëmijëve është për të mirën tonë", dhe vazhdoi: "Na shyqyr fëmijë kemi boll, e nuk bën që t'i qesim telashe as këtij daskalli.Ky vetëm pak në i pastë ngja babait të vet Zeqë Vërbanit, s'e ka qare pa vyej!". Dhe që të nesërmen shkolla filloi të vlonte nga nxënësit e shumtë.

BUJARIA

Si ju pritën malësorët?

Lajmi për punën e suksesshme të shkollës së Zarbicës dhe mirëpritjen që popullsia e atjeshme i kishte bërë mësuesit të ri, i kishte rënë në vesh edhe inspektorit të atëhershëm krahinor të arsimit, zotit Mehmet Gjevori. Prandaj, kishte vendosur të vizitojë shkollën dhe me anë të disa fshatarëve kishte njoftuar mësuesin që në filan hoteli në Vranjë të vijë dikush për ta marrë. Shkuam në këmbë maleve me kuririn e shkollës dhe e morëm, pasi andej nuk qarkullonin kurrfarë automjetesh. Edhe atë ditë ishte e premte dhe Xhamia që ishte afër shkollës, ishte përplot Xhemat. Këtë e shfrytëzoi M.Gjevori dhe u foli për rëndësinë e shkollimit të fëmijëve të tyre. Me atë rast xha Kamberi dhe disa prindër më lavdëruan duke thënë se mësuesi ishte shumë i kujdesshëm, nuk po rrihte fëmijët, siç vepronin më parë disa hoxhallarë në mejtepe etj. Kjo i pëlqeu M.Gjevorit dhe kur mori vesh se isha i izoluar dhe s'kisha mundësi të merrja pjesë në takimet e mësuesve, në fund të vitit 1947, si mësuesin më aktiv, më transferoi në Shkollën Fillore Qendrore në Prishtinë. Kështu, pra shërbimit të parë si mësues në Zarbicë, ia kam pa hajrin dhe kurrë nuk e harrova mikpritjen e popullsisë së atjeshme. Mirëpo, me pikëllim të thellë lexova në gazetën "Bujku" dt. 8 janar 1993, se ishte djegur ndërtesa e Shkollës Fillore "Skënderbeu" në Zarbicë. Edhe më tepër u brengosa kur mora vesh se afër 3-400 nxënës shqiptarë të fshatrave Zarbicë, Ramabuqe, Suharnë, Novosellë, Priboc dhe Qarr, kishin mbetur jashtë në pikë të dimrit, ndërsa organet lokale të pushtetit serb, heshtnin dhe nuk e thoshin asnjë fjalë për shkaqet e djegjes së saj e as për mundësitë e ndërtimit të godinës së re. Aty për aty, si mësues i parë i kësaj shkolle, më lindi ideja që të bëjmë një apel publik për ndihmë për ndërtimin e një objekti të ri shkollor.Ky apel pas 4 ditësh u botua në të përditshmen "Bujku", ku i pari e premtova shumën e pensionit tim mujor. Ky apel bëri jehonë të madhe dhe gëzoi përkrahje të madhe si te mësuesit që kishin shërbyer pas meje në atë shkollë, ashtu edhe tek popullsia arsimdashëse e asaj treve, e sidomos tek punëtorët tanë me punë të përkohshme në botën e jashtme. Nuk vonoi dhe nga kolektivi i shkollës më arriti falënderimi me shkrim (nr.124 dt.3.4.93) dhe autorizimi që edhe në Prishtinë ta formojmë një nënkëshill për grumbullimin e ndihmave. Kështu edhe veprova. Mblodhëm një sasi të ndihmave dhe më 2 korrik, me një delegacion shkuam në Zarbicë dhe i dorëzuam. Me atë rast në shkollë u organizua edhe një lloj parapromovimi i veprës sime të parë "Trojet që nuk shuhen", Prishtinë 1993.

Ndertesa e vjeter e Sh.F. te Zarbinces, e ndertuar gjate kohes se Xhon-Turqeve, ku per here te pare e filloi karrieren e mesuesise T.Z.Berisha ne vitin shk. 1945/46

KUJTESA

Po puna në shkollë dhe kontaktet me malësorë?

Edhe gjatë shërbimit si drejtor i Shkollës së Mesme Ekonomike në Gjilan, nxënësit e Zarbicës dhe të trevave të Luginës së Preshevës, gjithmonë i kanë pasur dyert e hapura. Po i përmendi vetëm dy raste.

Në vitet 60-ta një grup kandidatësh prej rreth 30 vetash nga këto treva ishte vonuar për provimin pranues. Unë ndodhesha në një mbledhje në qytet dhe ndihmësi im serb, burokrat dhe shovinist nuk i kishte lejuar që të hyjnë në provim pse ishin vonuar për një gjysmë ore. Kurierit plak iu kishin dhimbur dhe tinëzisht u kishte thënë rrini këtu dhe priteni drejtorin se, ndoshta, ju lejon që t'i nënshtroheni provimit ose ju regjistron në shkollën e natës. Kur hynë në korridor, u befasova nga ky grumbull i nxënësve që menjëherë u ngritën në këmbë. Më thanë se ishin vonuar për provim se nuk kishin pasur autobusë. Ua shikova disave dokumentet dhe e pashë se gati të gjithë ishin nxënës shumë të mirë dhe të shkëlqyeshëm. Meqenëse në shkollë kishim më pak nxënës shqiptarë (sepse shumica vijonin mësimet në gjimnaz dhe në normale) vendosa që t'i pranoj edhe pa provim pranues. Hyra në zyrën e sekretarit plak që ishte malazez. Aty kishte qenë edhe ndihmësi. I thashë se këta nxënës ishin vonuar pak për shkak të autobusëve jo të rregullt, por gati të gjithë ishin me sukses shumë të mirë dhe të shkëlqyeshëm. Me siguri sikur t'iu kishin nënshtruar provimit, do ta kalonin. Prandaj duhet t'i pranojmë! Dhe sekretari pa kurrfarë vërejtje, ua pranoi dokumentet dhe i regjistroi. Ndihmësi heshti dhe më vonë, si zakonisht , e kishte informuar sekretarin serb të komitetit të LKJ të Rrethit, i cili në tubime të ndryshme më kritikonte se drejtori po i pranon nxënësit shqiptarë nga Presheva, Kaçaniku etj. pa kurrfarë dallimi e kriteri si në shkollën e rregullt, ashtu edhe në atë të natës.

Një rast tjetër interesant ka qenë kur një plak nga Vërbani i Bujanocit e solli të birin për regjistrim tre muaj pasi kishte filluar mësimi. U arsyetua se kishte qenë i sëmurë e s'ka pasur mundësi që ta sjellë me kohë. Ia shikova dëftesën shkollore dhe e pashë se kishte qenë nxënës i shkëlqyeshëm. Ky ka qenë Dr. Musa Limani. Unë vërtetë e shkela një dispozitë ligjore, por nuk u pendova se më vonë e fitova një doktor të shkencave ekonomike.

Mesuesi i pare i Zarbinces, Tahir Z.Berisha (ulur), Qemal Kallaba ,mesues dhe Selim Kamberi, jurist

Në kohën kur punuat në këtë trevë këto fshatra ishin plotë gjallëri dhe dinamikë, sot shkolla e Zarbicës është vetëm me një nxënës dhe një mësues, çka do të shtoni për këtë çështje kaq shqetësuese që po e kalon ky cep i atdheut?

Ky nuk është vetëm rasti i Zarbicës dhe i trevës së Luginës së Preshevës. Këtë fat e kanë pasur edhe trevat tjera të banuara nga shqiptarët si Toplica, Sanxhaku i Nishit, Leskovcit etj. Që nga "Nacertania" e Ilija Garashaninit para më tepër se një shekulli (1844), me projekte zyrtare të Vasa Çubrilloviçit, Ivo Andriqit dhe politikave diskriminuese të regjimit të A.Rankoviqit, e S.Millosheviqit, shqiptarët janë përndjekur e shpërngulur nga trojet e tyre shekullore dhe vazhdimisht është bërë pastrimi etnik i këtyre viseve. Edhe sot, kur Kosova, më në fund, e shpalli pavarësinë e vet, e cila si shtet i pavarur dhe sovran u njohë nga shtetet më të fuqishme në botë, Serbia zyrtare, ende nuk e njeh si të këtillë dhe haptazi lufton kundër pavarësisë së saj. Mirëpo, si duket tanimë e ka kot që të ndali zhvillimin e historisë, sepse tërë bota e ka kuptuar politikën e saj diskriminuese dhe gjenocidiale. Ndërkaq, shqiptarët kurrë më nuk duhet të pajtohen dhe të dorëzohen, por haptazi të luftojnë për të drejtat e veta me ndihmën dhe përkrahjen e miqve të vet në botë. Tani kur përveç shtetit amë, edhe Kosova u pavarësua, edhe shqiptarët e Luginës së Preshevës, të Maqedonisë e të Malit të Zi, e kanë më lehtë. Ata vazhdimisht duhet të kërkojnë reciprocitet me të drejtat që serbët i gëzojnë në Kosovë. Kështu. b.f. edhe shqiptarët e Luginës së Preshevës duhet të kenë universitet, siç kanë serbët e Veriut të Kosovës dhe beneficione të tjera. (Dhe i vetmi deputet shqiptar i kësaj treve në Parlamentin e Serbisë, z. Riza Halimi, haptazi dhe pa kurrfarë hezitimi duhet të kërkojë kthimin në vendlindje të gjithë shqiptarëve të shpërngulur dhe të përndjekur përpara dhe gjatë kësaj lufte si dhe për lirimin nga burgu të ish luftëtarëve etj.)

[Pjesa 2, Marrë nga Revista "Perspektiva" Nr.133, dt.23.03.09]

EMRA QË S'HARROHEN

Ju padyshim se dhatë kontribut të madh me ditar në dorë, por jo vetëm kaq ju keni botuar edhe disa libra. A mund të na thoni për opinionin lexues sa botime i keni nxjerr dhe cilat janë ato?

Përveç shumë artikujve në revista dhe shtypin e përditshëm, derimë tash i kam botuar edhe këto vepra: Monografia e Shkollës Ekonomike në Gjilan, Shkup 1960; Dhjetë vjet të shërbimit të inspeksionit arsimor të KSA të Kosovës (1970 1980), Prishtinë 1981; "Trojet që nuk shuhen Shënime nga Vërbani dhe Anamorava", Prishtinë, 1993 (ribotuar 1995); "Emra që nuk harrohen Arsimtarët Veteranë (1941 1951) dhe Arsimi shqip në Kosovë", Vëllimi I, Prishtinë 1994; "Emra që nuk harrohen Arsimtarët Veteranë (1941 1951)", Vëllimi II, Prishtinë 1996; "Rrëfime në vetën e parë", Prishtinë 1998; "Shënime dhe ecejake të një refugjati nga Kosova", Londër 2001; "Emra që nuk harrohen Arsimtarët Veteranë (1941 1951)", Vëllimi III, Prishtinë 2005; "Në fokus të ngjarjeve Bisedë me Sinan Hasanin", Prishtinë 2005; "Emra që nuk harrohen Arsimtarë shqiptarë në diasporë", Vëllimi IV, (koautor), Prishtinë 2006. Shënim: Jam i përfshirë edhe në Antologjinë e krijuesve shqiptarë në Angli, "Lërmëni Pak Atdhe", Tiranë 2004.

Ju në botimet tuaj keni publikuar edhe shumë figura “veteranë të arsimit” që kontribuuan në vite dhe rajone të ndryshme të trojeve shqiptare. A mendoni se e keni larë borxhin ndaj atyre njerëzve që kontribuuan shumë në këtë drejtim?

Në tre vëllimet e monografisë "Emra që nuk harrohen Arsimtarët Veteranë (1941 1951)", janë përfshirë rreth tre mijë biografi të arsimtarëve të parë, të cilët, në bazë të apelit të ish ministrit të arsimit të Shqipërisë, prof. Ernest Koliqi, në vitin 1941, vullnetarisht erdhën në Kosovë, Maqedoni dhe Mal tëZi, i hapën shkollat e para shqipe dhe ia vunë themelet e forta arsimit shqip në këto vise. Mendoj se duke i mbledhur shënimet e nevojshme (dokumentet dhe fotografitë e tyre) në një mënyrë i kam siguruar që emrat e tyre mos të harrohen dhe në këtë mënyrë mendoj se e kam larë një pjesë të borxhit ndaj tyre. Mirëpo, mendoj se ende nuk janë përfshirë të gjithë ata pishtarë të parë që dhanë një kontribut aq të çmuar. Më vjen keq që nuk munda t'i përfshijë, sidomos ata arsimtarët e parë që punuan në shkollat e para shqipe në Çamëri (I kam shënuar vetëm emrat e rreth 20 arsimtarëve që punuan në shkollat e para shqipe në trojet e Çamërisë, por pa biografi të gjëra). Në vëllimin IV (si koautor), kam përfshirë me të njëjtin titull "Emra që nuk harrohen" edhe arsimtarët shqiptarë në diasporë, të cilët kanë dhënë dhe aktualisht po japin kontribut të madh në ruajtjen e gjuhës shqipe e të identitetit kombëtar dhe në pengimin e asimilimit të fëmijëve shqiptarë në diasporë. Nën moton "Ku unë mbeta t'i vazhdoje; Çka lash mangu, t'i plotësoje!", po shpresoj se në këtë drejtim do ta vazhdojë punën edhe dikush tjetër.

Ju ka një kohë që jetoni në Londër. A mund të na thoni sa ju mungon vendlindja dhe në përgjithësi Kosova?

Është e vërtetë se pas qëndrimit disa mujor në kampet e refugjatëve në Bllacë, Stankovec të Maqedonisë dhe "Gazi Osman Pasha" të Turqisë, prej qershorit të vitit 1999, jetoj në Londër. Ju them sinqerisht se vendlindja dhe përgjithësisht Kosova më mungojnë shumë. Arsyeja që shkova në Angli, është se i biri im gjendej aty. Ai ishte student në Zagreb në vitet 1990-92, në fillim të luftës, dhe u detyruar të shkoi jashtë, pasi nuk pati mundësi të kthehej në Kosovë. Por, arsyeja kryesore tash që ende më detyron të qëndroj këtu është mosha e shtyrë dhe gjendja shëndetësore (kurimi dhe kontrolli permanent mjekësor). Përpara dhe në ndërkohë në Angli u detyruan të vijnë edhe pjesëtarë të tjerë të familjes (bijat me bashkëshortët e tyre etj.), kështu që qëndrimi vetëm në Kosovë, me bashkëshorten time, në këtë moshë dhe në këtë gjendje shëndetësore dhe materiale, do të kishte qenë i pamundur. Mallin dhe nostalgjinë për vendlindjen, deri diku i kam shuar me vizitat për çdo vit gjatë gjithë verës, si dhe me botimin e disa veprave të reja, promovimin e të cilave rregullisht e kam bërë në Prishtinë. Këtu më ka ndihmuar djali që të mbahem aktiv në veprimtarinë krijuese, një gjë që me siguri nuk do ta kisha arritur në këtë moshë, vetë në Kosovë. Kjo më ka mbajtur dhe më mban gjallë, dhe mbaj shpresë të madhe që situata në Kosovë, pas pavarësisë, të përmirësohet edhe më tutje, sidomos në fushën e shëndetësisë, për çka ne të moshuarit kemi nevojë më së shumti.

Me gjithë moshën e shtyrë z.Berisha, a mund të presim ndonjë projekt nga ana e juaj në fushën e letrave?

Nëse më lejon shëndeti, e kam në plan një foto-dokumentar ku do të përfshihen pamjet nga promovimi i veprave (në Prishtinë, Zarbicë, Preshevë, Shkup, Tiranë, Elbasan, Stamboll, Londër dhe Gllasgou të Skocisë), vizitat, ekspozitat dhe manifestimet e ndryshme në Angli etj.

MBIJETESA

Një opinion për Luginën e Preshevës për këtë cep të atdheut të ndarë padrejtësisht?

Edhe pse është ndarë dhe copëtuar padrejtësisht, ky cep i atdheut ka mbijetuar pastrimet etnike dhe ajo ende njihet si Kosova Lindore. Nga radhët e asaj popullsie, gjithmonë ka pas krerë patriotë dhe intelektualë të shquar, që i kanë përballuar çdo tentative për t'i asimiluar dhe për t'ua humbur identitetin kombëtar. Tani kur u krijua edhe një shtet shqiptar i pavarur e sovran në Kosovë, Lugina e Preshevës do ta ketë edhe më lehtë që të mbijetojë e të përparojë, me kusht që shqiptarët e atjeshëm të jenë sa më unik dhe këmbëngulës në kërkimin e të drejtave të tyre në bazë të reciprocitetit me popujt fqinjë.

Një prezantim të shkurtër për jetën dhe veprimtarinë tuaj?

U linda në Vërban të Vitisë në vitin 1928. Shkollën fillore në gjuhën serbokroate e kreva në vendlindje, maturën e mësuesisë në Pejë, Shkollën e Lartë Pedagogjike Degën e Gjuhës dhe Letërsisë Shqipe dhe Fakultetin Filozofik Degën e Historisë së Letërsisë Jugosllave në Shkup dhe u regjistrova në studimet post-diplomike, Dega e Informatikës në Zagreb. Karrierën e mësuesisë për herë të parë e fillova si 18 vjeçar në vitin shkollor 1945/46 në Zarbicë të Bujanocit dhe e vazhdova në Prishtinë dhe në vendlindje. Si mësimdhënës shërbeva në Gjimnazin e Lartë në Gjilan, mandej si shef i Entit Arsimor Pedagogjik dhe drejtor i Shkollës së Mesme Ekonomike në Gjilan. Karrierën e përfundova si inspektor dhe kryeinspektor i arsimit të Kosovës.

Në vitin 1956, gjatë aksionit për mbledhjen e armëve dhe shpërnguljen e shqiptarëve për Turqi, u përjashtova nga arsimi, por pas Plenumit të IV të PKJ dhe rënies së Rankoviqit, u rehabilitova. Por, në vitin 1986, gjatë regjimit të Sllobodan Millosheviqit, prapë u përjashtova nga Lidhja e Luftëtarëve të LNÇ dhe u pensionova para kohës (në moshën 58 vjeçare). Krahas punës në arsim si mësues, drejtor shkolle, shef i entit arsimor pedagogjik, inspektor dhe kryeinspektor shumëvjeçar i arsimit të Kosovës dhe sekretar i përgjithshëm i Shoqatës së Veteranëve të Arsimit të Kosovës, u mora edhe me krijimtari letrare dhe publicistike. Deri më tash i kam shkruar dhe botuar 10 vepra.

KLIKO NE IMAZH PER TA ZMADHUAR

Zbulimi i Lapidarit te Zeqe Verbanit 2008

2008-09-22T13:36:00.014+01:00

Zeqë Vërbani (1886 - 1943), fotografuar ne vitin 1927

Lapidari i Zeqë Vërbanit

Në Vërban të Vitisë, në vitin 1943 okupatorët bullgaro – italian i shkaktuan dy ngjarje të përgjakshme ku u vranë Zeqë Vërbani – Berisha, Ali Kovaçi, Nezir Myftari dhe Mustafë Ramadani. Me atë rast në përleshje të armatosur u vranë edhe një nënoficer bullgar dhe një "marshall" italian, dhe u plagosën Hajrush Hajrullahu, nga Gërmova dhe Sherif e Haki Misini nga Sodovina e Jerlive.

Pas 65 vjetësh, në vendin ku ndodhën këto ngjarje të përgjakshme, më 16 Gusht 2008, në organizim të Shoqatës së Veteranëve të Luftës Nacional – Çlirimtare në Viti, u zbulua lapidari i dëshmorit Zeqë Vërbani – Berisha (1886 – 1943), vepër e skulptorit anamoravas, Emin Hasani, e ku morën pjesë një numër i madh familjarësh dhe përfaqësuesish të tjerë nga mbarë Anamorava. Ceremonialin e hapi dhe e udhëhoqi deri në fund, Mujë Berisha, nip i Zeqë Vërbanit.

Në manifestim, pas himnit kombëtar dhe një minutë heshtjeje, folën Ismail Sokoli, kryetar i Shoqatës së Veteranëve të Luftës Antifashiste Nacional Çlirimtare të Vitisë dhe kryetar i Këshillit Organizativ, Prof.dr. Mehmet Halimi, punëtor i Institutit Albanologjik të Prishtinës, Vehap Shita, nënkryetar i Shoqatës së Veteranëve të Luftës Antifashiste Nacional Çlirimtare të Kosovës dhe Abdyl Bajrami, njëri nga komandantët e UÇK-ës në ZO të Karadakut.

Në emër të familjes së Zeqë Vërbanit, fjalën përmbyllëse e mbajti Tahir Z.Berisha, djali i katërt i Zeqë Vërbanit, i cili edhe vet, si 15 vjeçar, kishte qenë dëshmitar i drejtpërdrejtë i kësaj ngjarjeje.

Në ceremonial, nga Anduena Berisha, stërmbesë e Zeqë Vërbanit, u recitua vjersha e Prof.Ramiz Kuqi, kushtuar Zeqë Vërbanit dhe u emitua kënga e rapsodit drenicak, Hashim Shala me titull "Gëzim i madh sod në Vërban".

Në fund, u vendosën kurora lulesh dhe për të gjithë pjesëmarrësit u organizua një koktel në restorantin e Kolegjit "Aga Xhite" në Ferizaj.

Ceremoniali u përcoll edhe nga mjetet e informimit publik.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga ceremoniali.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

- - - - - - - - - -
PAMJE FILMIKE NGA CEREMONIALI

PJESA 1

PJESA 2

- - - - - - - - - -

NGA MEDIAT E SHKRUARA

"BOTA SOT", 18 Gusht 2008, fq.10
Teksti dhe foto nga Ramadan Asllani

"Epoka e Re", 18 Gusht 2008, fq.11
nga Skender Idrizi
(kliko foton per ta zmadhuar)

"Kosova Sot", Foto Lajm

Ruzhdi Jata: "Kur Google Emrin Tahir Berisha"

2008-09-22T13:30:00.003+01:00

[Ruzhdi Jata, Albanian Mail, 20 Shkurt 2009]

Kur ben Google emrin Tahir Berisha...

Tahir Berisha është një histori e gjallë, që u flet e do t'u flasë në shekuj brezave për shqiptarinë. Histori e luftës, e punës dhe e jetës me përkushtim për çështjen e madhe kombëtare. Ky veteran është padyshim krenaria e intelektualizmit shqiptar Brenda dhe jashtë Kosovës e Shqipërisë me dhjetra botimet për historinë e arsimit shqiptar, kulturën dhe traditat tona duke qenë vetë autor dhe aktor i saj për më shumë se 5 dekada

Jeta dhe puna e tij tanimë janë jo vetëm në libra, në muzeume, në bloge, në filma, por i kapërcejnë kufijtë hapësinorë. Mbi të gjitha ato janë në zemrat e mijëra shqiptarëve në të katër anët e Globit. Nuk e teproj këtë pasi vetëm Google Emrin Tahir Z.Berisha dhe ke për t'u lumturuar nga Madhështia e Tij. Dhe në mes është thjeshtësia e njeriut, zemra e tij e bardhë si bora e bjeshkëve të Sharrit. Tani ka filluar të ecë më ngadalë, herë-herë mban shkop dhe barsolinë në kokë, por zemra e tij nuk njeh mplakje e moshë kurrë. Është, pra, ai Njeriu i Mirë, ai zemërgjeri Tahir Berisha që vërtetë prapa i vjen historia.

Unë, e ndjej veten paksa fajtor, që kam shkruar pak për Mjeshtrin Njeri, kur kam patur mundësi të shkruaj edhe më parë. Nderim për kolegët e mi që kanë shkruar më shumë për Berishën. Nderim për bashkëpunëtorët e panumërt të Tij.

E kam njohur nga afër Tahirin personalisht këtu në Londër, por emrin ia kisha dëgjuar më parë.

Njohja fizike me veteranin e arsimit

Ishte momenti ku po diskutonim për të rritur tirazhin e gazetës "Koha Shqiptare" që Shoqata "Dituria" e botonte në Hounslow, ku Tahiri ishte një bashkëpunëtor dhe lexues i gazetës. Unë njihja mirë shumë shokë, por Tahirin jo dhe aq. Me demek unë kisha bërë diçka, e quaja veten kryeredaktor, njihja Fatmir Terziun, Mëhill Tanushin, Mark Hasen, Sami Milloshin, Petrit Kuçanën e disa të tjerë. Po ky kush është? – pyes një ditë në një aktivitet Talat Pllanën. Është veterani i arsimit të Kosovës, më thotë ai me krenari. Është aktivist i shquar. Fërkova duart sikur të kisha zbuluar një thesar. Ky më duhet, thashë me vete. Por ajo që më gëzoi më shumë ishte përshëndetja dhe fjala e ngrohtë e Tahirit për punën me gazetën dhe me shoqatën. Ju lumtë! Dhe nisi të më fliste per shumë gazetarë të tjerë. Mendova: në se duhet t'i rrisim autoritetin gazetës, atë duhet ta kemi kryeredaktor nderi, u thashë shokëve dhe për kënaqësinë time ata të gjithë e aprovuan. Dhe unë nuk kisha gabuar në propozimin tim. Ai jo vetëm që është kryeredaktor nderi i shtypit shqiptar në UK, por edhe një ambasador i vërtetë i shqiptarizmës. Unë e nderoj dhe e respektoj atë deri në madhështi për hovin e tij djaloshar që më jep frymëzim për të punuar në rrugën e tij të ndritur.

Kanë kaluar vetëm pak vite nga njohja dhe tani për pjesëtarët e tjerë të familjes sime, veçanërisht për Gretën, që ka botuar tre libra në Anglisht, Tahiri është bërë tepër i respektuar. Ashtu si dhe për shumë shokë e miq të mi. Greta po i lexon me kujdes librat e tij dhe, ndoshta, në një të afërme jo të largët edhe ajo do të shkruaj diçka për të, ashtu siç Tahiri ka shkruar për babain e Gretës.

Tahir Berisha – një patriot i flakët. Një enciklopedi e vërtetë. Sa më shumë zhytesh në veprën e tij – Berisha, aq më shumë ndien se ke të bësh me një njeri që kurrë nuk ka pushuar së punuari për Atdheun, për Kosovën, për vendlindjen, pesha e së cilës e ka ndjekur atë hap pas hapi edhe këtu në Britani, por edhe vende të tjera të Botës. Kur e takoj ai më shfaqet si një djalosh edhe pse i ka kapërcyer të 80-tat. Atë do ta gjeni kudo ku ka veprimtari të përbashkëta jo vetëm në Londër, në Manchester, Birmingham etj.

Tahir Berisha më kujton ato dhjetëra e dhjetëra veteranë të Luftës Nacional Çlirimtare që unë i kam intervistuar e botuar në vëllimin "Yje të Pashuar" dhe ndihem krenar që Tahiri jeton në Londër. Si publicist dhe gazetar jam gjithashtu krenar që bashkëpunoj me të. Pasioni me të cilin vazhdon të punojë edhe sot Tahiri, është frymëzues për gjeneratat e ardhshme.

Dy episode

Por le të ndalem në dy-tre episode që dua t'i ndriçoj më tepër. Nuk e kam qëllimin për të bërë hulumtim në veprën e Tij, por vetëm për të skicuar për gjërë portretin dhe karakterin e Bacë Tahirit. Edhe pse ndonjë herë i pamundshëm, se mosha e bën të sajën, për aktivitetet ai vjen i pari, si djalë i ri. Edhe pse i themi s'ka problem, ai thotë: Jo, jo, o tani o kurrë, Kosova na do në këmbë, Shqipëria na do të bashkuar. Ai i drejtohet brezit të ri me fjalët që i burojnë nga shpirti: punoni e kurrë mos ndjeni lodhje, mësojeni e mos e harroni gjuhën shqipe, kurre mos u asimiloni. Të jeni krenarë pse jeni shqiptarë. Ndërsa, ne bashkëmoshatarëve dhe aktivistëve na thotë: "Ju po bëni një punë të mrekullueshme, zoti do t'ju ndihmoj". Të ndihmoftë e të bekoftë zoti, o Tahir Berisha, për ty kjo lutje në emrin tim e të shokëve që të duan dhe të respektojnë.

Kurrë nuk mund të shkruhen të gjitha në një portret për Tahir Berishën. Por një penë e fortë si ajo e Terziut i ngjizi shumë në film te Kredoja "Trokamat në jetën e një pene", tashmë në shqip dhe në gjuhën angleze, i transmetuar nga disa stacione televizive dhe gati të transmetohet edhe në disa të tjerë së afërmi.

Forcën ai e gjen te atdhedashuria, te respekti, te bashkimi, te mirëkuptimi. Janë këto cilësitë dhe virtytet më të spikatura të personalitetit të tij që kanë marrë jetë edhe në veprat që ka shkruar. Ne blogun e tij e shikon Berishën në intervista, te takime me gazetarë e shkrimtarë, në aktivitete e në promovime, e shikon atë me ambasadorë, me politikanë të vendit e të huaj. Ai e ka vendin kudo se është një enciklopedist i vërtetë. Ka shumë njerëz që janë të përkushtuar për cështjen kombëtare, ka shumë njerëz që janë shkrimtarë dhe artistë me famë, por njeriu që i mishëron këto në jetë është ai, që e vuri jetën në shërbim të njerëzve të thjeshtë, Tahir Z.Berisha.

[kliko per te zmadhuar]

Tahir Z.Berisha, Mysafir ne RTV21 2008

2008-09-15T00:18:00.004+01:00

Me rastin e 80 vjetorit të lindjes, më 12 shtator 2008, veterani i arsimit Tahir Z.Berisha u ftua si mysafir në emisionin e mëngjesit të RTV21. Me këtë rast, nikoqiri i emisionit, Driton Siqeca, zhvilloi një bisedë të zgjeruar me z.Berisha në lidhje me jetën dhe veprimtarinë e tij arsimore, me theks të veçantë në krijimtarinë e tij letrare dhe publicistike. Më poshtë mund të shiqoni këtë bisedë në tërësi.

Me rastin e 80-vjetorit të lindjes së veteranit të arsimit Tahir Z.Berisha

2008-07-13T23:06:00.023+01:00

[Marrë nga gazeta "Zëri i Ditës", dt.10, 11, 12 korrik 2008]

Shkruan: HAMZA HALABAKU

Me rastin e 80-vjetorit të lindjes së veteranit të arsimit Tahir Z.Berisha (I)

Në shërbim të arsimit shqip në Kosovë dhe diasporë

Tahir Z. Berisha për opinionin e gjerë është i njohur si përpilues entuziast dhe autor cilësor i disa veprave, monografive që kanë të bëjnë kryesisht me arsimin shqip në Kosovë. Ai ka qenë edhe iniciues i themelimit të shoqatës së veteranëve të arsimit shqip të Kosovës ndërsa, duke qenë prej vitesh i mërguar, në Britani të Madhe profesor Tahiri, ndonëse në moshë të shtyrë, vazhdon që me të njëjtin elan të kontribuojë në disa fusha. Këto ditë ai mbush tetëdhjetë vjet jete ndërkohë që ka mbi 60 vjet që nuk pushon puna e tij në shërbim të arsimimit të brezave të rinj dhe ndriçimit të historisë sonë

Tahir Z. Berisha i takon plejadës së atyre pishtarëve të parë të arsimit shqip, të cilët menjëherë pas përfundimit të Luftës II Botërore, i kontribuuan më së shumti zhvillimit dhe afirmimit të arsimit dhe të kulturës sonë kombëtare. Ai karrierën e mësuesisë e filloi si 18-vjeçar, pasi u kthye nga UNÇL, në fshatin Zarbincë të Malësisë së Karadakut në Kosovën Lindore, në vitin shkollor 1945/46 dhe e përfundoi si kryeinspektor i arsimit të Kosovës në vitin 1986. Kaloi nëpër të gjitha shkallët e nivelet e arsimit si mësues, drejtor shkolle, drejtor i entit arsimor-pedagogjik, inspektor e kryeinspektor i arsimit të Kosovës. Kudo që punoi ai la gjurmë të pashlyeshme, që nga emërimi si mësues i parë në Shkollën e Zarbincës, si drejtor i Shkollës së Mesme Ekonomike në Gjilan dhe si inspektor e kryeinspektor i arsimit të Kosovës, ku shërbeu një kohë më të gjatë. Në Zarbincën e largët, edhe më parë kishte pasur tentime për hapjen e shkollës së parë në gjuhën shqipe, por për shkak të paragjykimeve dhe botëkuptimeve të vjetra te një pjesë e prindërve, nuk kishin pasur sukses. Ndërkaq, Tahir Berisha, në saje të këmbënguljes së tij, për një kohë shumë të shkurtër, arriti që t'i grumbullojë rreth 50 - 60 fëmijë nxënës të moshave të ndryshme, në shkollën e parë shqipe në këtë lokalitet. Në shkollë menjëherë filloi të punojë kuzhina shkollore, me ushqimet që i dërgonte UNRA e atëhershme. Shumë shpejt, në sytë e nxënësve dhe prindërve të tyre, ai fitoi autoritet dhe përkrahje të plotë. Mehmet Gjevorit, atëherë inspektor krahinor i arsimit, i vinin shumë lajme dhe fjalë të mira për këtë mësues të ri. Prandaj, ai kishte vendosur, që bashkë me inspektorin e rrethit të Gjilanit, nëpërmjet Vranjës, ta vizitojë këtë shkollë duke mbetur tepër i kënaqur me punën e mësuesit dhe autoritetin që gëzonte ky në popull. Lidhur me këtë vizitë, Mehmet Gjevori kishte shkruar një reportazh të gjatë që u botua në "Jetën e Re", nr.1-2/1950 me titull "Mësuesi i popullit". Në tri shkollat e mesme të Gjilanit të gjithë drejtorët ishin serb ose malazez, ndaj ndihej mungesa e madhe e kuadrit arsimor për mësim në gjuhën shqipe, dhe shumica e lëndëve zhvilloheshin në gjuhën serbokroate. Prandaj, u shtrua kërkesa nga ana e prindërve shqiptarë, që në njërën prej tyre të emërohej një drejtor shqiptar. Kështu, kur vendi mbeti vakant në Shkollën Ekonomike, pasi drejtoresha e atëhershme serbe shkoi në Serbi, në vitin shkollor 1960/61, u mor qëndrimi që në këtë post të emërohet Tahir Berisha, si profesor i diplomuar. Në atë vit, këtë shkollë e vijonin vetëm 7 - 8 nxënës shqiptarë të shpërndarë në paralele të ndryshme me mësim në gjuhën serbokroate. Në marrëveshje dhe me mbështetjen e Rabit Rexhepit, atëherë përgjegjës i arsimit në Rrethin e Gjilanit, po në atë vit shkollor u hapën 5 paralele me mësim në gjuhën shqipe dhe filloi të sigurohet kuadri mësimor i kualifikuar (kam pasë fatin që edhe unë të regjistrohem në këtë shkollë). Mendoj se, kjo ka qenë shkolla e parë profesionale në Krahinë, në të cilën për një kohë shumë të shkurtër mësimi për të gjitha lëndët zhvillohej edhe në gjuhën shqipe. Mësimdhënës të kësaj shkolle në atë kohë erdhën Dr.Hajrullah Gorani, ekonomist, Muharrem Latifi, jurist i diplomuar, Sadullah Brestovci, historian, Mehmet Kurteshi, i vetmi mësimdhënës i diplomuar për stenodaktilografi në Kosovë, Tefik Geci, prof. i gjeografisë, Ibrahim Shabani, prof. i gjuhës shqipe, etj. etj. Në shkollë filloi të punojë kooperativa e nxënësve, kabineti i daktilografisë me 35 makina shkrimi, ku shtypej fletushka e nxënësve "Shprehja e të rinjve" në dy gjuhët dhe që udhëhiqej nga Seksioni Letrar i nxënësve në krye me arsimtarët e gjuhës etj. Shih për këtë, kësaj shkolle shumë shpejt i doli zëri dhe filluan ta vërshojnë nxënësit shqiptarë nga tërë Anamorava, Presheva, Kaçaniku, Medvegja etj. Në kuadër të shkollës, punonte edhe Shkolla (e natës) për të rriturit, që financohej nga Universiteti Popullor me disa qindra vijues. Seksionet e nxënësve të Shkollës Ekonomike të Gjilanit në gara i mbanin gati të gjitha vendet e para në qytet dhe më lartë. Nga radhët e nxënësve të kësaj shkolle më vonë dolën shumë ekspertë të dalluar, jo vetëm nga fusha e ekonomisë siç janë: dr.Musa Limani, dr. Rrahmi Nuhiu, dr.Selman Selmani, mr. Jusuf Zejnullahu (ish kryeministër i KE të Kosovës), mr. Sahit Avdiu, Mehmet Bushi, Sadik Vllasaliu, Ali Gagica, Muhamet Haxhikurteshi etj., por edhe poetë e ekspertë të tjerë të gjuhës dhe letërsisë shqipe si dr.Faik Shkodra, Beqir Musliu, H.Halabaku etj. Mirëpo, ky zhvillim i hovshëm i kësaj shkolle, pas largimit të S. Hasanit nga Gjilani, si duket u pengonte disa qarqeve e rretheve nacionaliste e shoveniste të Gjilanit, në krye me Zallko Gjorgjeviqin, sekretar i komitetit të Rrethit të LK. Prandaj, pas dy - tri vjetëve, të punës së saj të suksesshme, filloi rrënimi i themeleve të kësaj shkolle të cilën e shpallën si "çerdhe të nacionalistëve shqiptarë", duke ia hedhur "fajin" drejtorit Berisha si "iniciator i çdo gjëje". Tahir Berisha, u detyrua ta braktiste Gjilanin dhe të kalojë në Prishtinë, si përkthyes në redaksinë e "Gazetës zyrtare të KSA të Kosovës". Në vitin 1970, kur Kosova fitoi kompetencat që me ligjet e veta t'i themelojë shërbimet e ndryshme pavarësisht nga Serbia, Tahir Berisha, si i vetmi kandidat u emërua inspektor në shërbimin e posa themeluar të inspekcionit arsimor të Kosovës, ku shërbeu plot 15 vite (1970 - 1985). Ky shërbim me Kushtetutën e vitit 1974, fitoi kompetenca më të gjëra si në mbikëqyrjen e zbatimit të dispozitave ligjore në arsimin e Kosovës, ashtu edhe sa i përket kualifikimit të punëtorëve tanë në punë të përkohshme në botën e jashtme dhe shkollimin e fëmijëve të tyre në diasporë. (Vijon)

Profesori i pensionuar që gjurmon nëpër arkivat e Londrës
Sot profesor Tahir Z. Berisha, në moshën 80 vjeçare, jeton dhe vepron në Londër, ku e hodhi fati si shumë shqiptarë të tjerë gjatë luftës së fundit në Kosovë. Lexuesi ynë mendon se ai është strukur në shtrat afër stufës duke pirë çaj e duke shikuar televizionin. Jo, gabojnë ata që e mendojnë kështu profesorin tim! Profesor Tahir Berisha, sot shumicën e kohës (e kohë "ka shumë pak" siç thotë ai vetë), e kalon nëpër arkivat, muzetë dhe bibliotekat e Londrës, gjithnjë duke gjurmuar dhe shkruar për të kaluarën tonë. Edhe kur isha nxënës i tij, profesor Tahir Berisha thoshte: "Shumë gjëra për të kaluarën tonë janë të shkruara dhe të vendosura nëpër arkivat e metropoleve të Evropës, prandaj ato duhet të gjenden dhe të studiohen".

- - - - - - - - - -

Me rastin e 80-vjetorit të lindjes së veteranit të arsimit Tahir Z.Berisha (II)

Nismëtar procesesh dhe autor veprash me peshë

Në botimet voluminoze "Emra që nuk harrohen", veterani Tahir Berisha shkëputi nga harresa mijëra mësues e arsimtar të popullit që i vunë themelet dhe e lartësuan arsimin shqip si për nga sasia, ashtu edhe për nga cilësia

Krahas punës në procesin arsimor - edukativ edhe gjatë shërbimit si inspektor e kryeinspektor, Tahir Berisha, vazhdimisht u mor me shkrime dhe krijimtari letrare, duke bashkëpunuar me gazeta dhe revista të ndryshme. Këtë aktivitet ky e shtoi, sidomos pas daljes në pension në vitin 1986, duke i shkruar e botuar këto vepra: "Trojet që nuk shuhen - Shënime nga Vërbani dhe Anamorava", Prishtinë, 1993, ribotimi 1995; "Emra që nuk harrohen - Arsimtarët veteranë (1941 - 1951) dhe arsimi shqip në Kosovë", I, Prishtinë, 1995; "Emra që nuk harrohen - Arsimtarët veteranë (1941 - 1951)", II, Prishtinë, 1996; "Rrëfime në veten e parë", Prishtinë, 1998; "Shënime dhe ecejake të një refugjati nga Kosova", Londër, 2001; "Emra që nuk harrohen - Arsimtarët veteranë (1941 - 1951)", III, Prishtinë, 2005; "Në fokus të ngjarjeve - Bisedë më Sinan Hasanin", Prishtinë, 2005; "Emra që nuk harrohen - Arsimtarë shqiptarë në diasporë", IV, Prishtinë, 2006 (në bashkëpunim me H.Halabakun dhe Ç.Bytyçin); Në bashkëpunim me Rabit Rexhepin, përkthyen tekstin shkollor "Byroteknika", për shkollat ekonomike; Në botimet voluminoze "Emra që nuk harrohen", Tahiri shkëputi nga harresa mijëra mësues e arsimtarë të popullit që i vunë themelet dhe e lartësuan arsimin shqip si përkah sasia, ashtu edhe për nga cilësia. Tahiri i përkiste shtresës ajkë të kësaj armate. Shumica e veprave të Tahir Berishës janë promovuar dhe prezantuar në: Prishtinë, Preshevë, Shkup, Tiranë, Elbasan, Stamboll të Turqisë, Gllasgou të Skocisë dhe në Londër të Anglisë. Nga disa ekzemplarë të tyre u janë dhuruar Bibliotekës Kombëtare dhe Universitare të Prishtinës, Bibliotekës Kombëtare të Shqipërisë në Tiranë, Bibliotekës Komunale në Viti dhe Bibliotekës Britanike në Londër. Tahir Berisha, ka qenë iniciator për themelimin e Shoqatës së Veteranëve të Arsimit të Kosovës dhe koordinator i punës së Manifestimit Unikal "Takimet e Veteranëve të Arsimit" që u mbajtën për çdo vjet (1982 - 1999) në qendra të ndryshme të Kosovës. Si sekretar i përgjithshëm i Shoqatës së Veteranëve të Arsimit të Kosovës që nga themelimi i saj në vitin 1981, ai ka bashkëpunuar me Shoqatën "Normalisti" të veteranëve të arsimit të Shqipërisë, duke u përpjekur për integrime gjithëkombëtare në fushën e arsimit. Gjatë shërbimit aktiv, Tahir Berisha, si punëtor i zellshëm, shpesh është dekoruar dhe ka marrë mirënjohje të ndryshme, duke përfshirë edhe Urdhrin për punë me kurorë të artë të Kryesisë së RSFJ-ës (Nr.42 dt. 13.V.1982, të nënshkruar nga Sergej Krajgeri). Ndërkaq, ai hoqi dorë publikisht nga Shpërblimi republikan "25 Maji" në shenjë pakënaqësie dhe proteste kundër politikës zyrtare diskriminuese të organeve të Sërbisë ndaj arsimit shqip të Kosovës (shih "Rilindja" dt. 1 gusht 1990). Edhe si refugjat e mërgimtar që nga viti 1999 dhe në moshë të shtyer, ai mori disa mirënjohje si b.f. Bashkësia Shqiptare "F.Konica" në Britani të Madhe, me rastin e 77 vjetorit të lindjes së tij në "Ditën e Mësuesit", 7 mars 2005, për kontribut dhe merita të veçanta, ia ndau një mirënjohje me shkrim. Po ashtu, edhe Bashkësia e Intelektualëve Shqiptarë në Zvicër (me rastin e 8 vjetorit të themelimit të saj), i ndau mirënjohje me shkrim, kurse Shoqata "Dituria" në Londër, për kontributin e çmuar në fushën e publicistikës, Tahir Berishën e emëroi kryeredaktor nderi të gazetës "Koha Shqiptare" në Hounslow të Britanisë së Madhe. Edhe pse shumë i ri, ka qenë pjesëmarrës aktiv i LNÇ-së. Gjithmonë është dalluar si në mësime, ashtu edhe në punë, shih për këtë Tahiri, gjithmonë ka qenë nën mbikëqyrjen dhe survejimin e organeve të sigurimit shtetëror (UDB). Madje dy herë është përjashtuar nga partia dhe nga procesi edukativo - arsimor. Portretin e tij më së miri e ka përshkruar Rabit Rexhepi, i cili si përgjegjës i arsimit në Rrethin e Gjilanit, e ka njohur më së miri dhe drejtpërdrejtë e ka përcjellë tërë punën dhe aktivitetin e tij një kohë të gjatë. Ai thotë se "Tahir Berisha me mund dhe vullnet të pashoq, porsi tiktaku i orës së mirë, për gati pesë dekada i kontribuoi vetëdijesimit të popullit shqiptar... Mu për këtë ishte gjithmonë në shënjestër, nga e cila shmangej falë aftësive të tij dhe punës së palodhshme dhe me përkushtim...". Herën e parë u përjashtua nga partia dhe procesi arsimor gjatë aksionit për mbledhjen e armëve dhe shpërnguljen e shqiptarëve për Turqi, në vitin 1956 (edhe pse ishin vetëm dy arsimtarë shqiptarë në Gjimnazin e lartë të Gjilanit). Si faje iu zunë për të madhe pse ishte i biri i Zeqë Vërbanit, "ka studiuar gjuhën shqipe" dhe "ka shkruar vjersha nacionaliste" etj. Për këtë arsye u detyrua disa vjet të largohet nga profesioni dhe të merret me përkthime. Pas Plenumit të Brioneve një komision i posaçëm (ku kishin marrë pjesë edhe Enver Rexhepi e Shefqet Mustafa), duke e studiuar "dosjen" e tij, kishte konstatuar pafajësinë e tij dhe ky prapë kthehet në arsim. Vjersha "Ty o Vremç bujar" për të cilën u fajësua Berisha është botuar në revistën "Zëri i Rinisë" nr. 9/1945, ku ishte redaktor përgjegjës Masar Myrtezai. (Përfundon në numrin e nesërm)

Në antologjinë e krijuesve shqiptarë në Angli
Katër veprat e fundit, Tahir Berisha i shkroi si refugjat në Londër, ku gjendet prej vitit 1999. Ai është i përfshirë edhe në Antologjinë e krijuesve shqiptarë në Angli "Lërmeni pak atdhe", Tiranë 2004. Berisha është edhe protagonisti kryesor i një filmi dokumentar, "Trokamat në jetën e një pene", të regjisorit Fatmir Terziu, Londër, 2003.

- - - - - - - - - -

Me rastin e 80-vjetorit të lindjes së veteranit të arsimit Tahir Z.Berisha (III)

Personifikim i përpjekjeve për afirmimin e arsimit shqiptar

Tahir Berisha, gjithmonë ishte dhe është optimist dhe veprues në jetë. Në asnjë detyrë nuk ishte nën nivelin e kërkesave profesionale të punëve që i ngarkoheshin. I afërt dhe i dashur për nxënësit, prindërit dhe bashkëpunëtorët. Ai mbetet dëshmi e gjallë e sfidave dhe e përpjekjeve për afirmimin e arsimit shqip në Kosovë dhe në diasporë gjatë fazave më të vështira të zhvillimit të saj

Edhe si inspektor e kryeinspektor i arsimit të Kosovës, Tahir Berisha qe mjaft i suksesshëm edhe pse edhe në këtë shërbim elementet burokrate e shoviniste u përpoqën që ta pengojnë në punë. Janë të njohur "Rasti i Hogoshtit", "Rasti i Ivajës së Kaçanikut" dhe "Rasti i Mushnikovës" së Prizrenit, ku ishte në pyetje hapja e klasave të larta të gjimnazeve, për shkollimin e vajzave shqiptare. Por, Tahiri gjithmonë doli fitues se asnjë aktvendim nuk iu anulua nga instancat më të larta. Një problem tjetër që pati marrë përpjesëtime të gjëra ka qenë fushata e shitjes së dëftesave e diplomave nga ana e disa shkollave të Krahinës. Kjo dukuri ka qenë aq e përhapur sa që gati tërë Jugosllavia vinin në Kosovë dhe për disa orë furnizoheshin me "kualifikime" shkollore. Këtë dukuri Tahiri e pengoi. Mirëpo, individët me ndikim vinin me limuzina nga Mali i Zi e republikat tjera dhe ankoheshin kundër kryeinspektorit tek ministri serb i arsimit të Kosovës. Ka qenë karakteristik rasti i Shkollës teknike të Mitrovicës, kolektivi i së cilës gjatë kohës së mësimit të rregullt, në krye me drejtorin, nga 15 ditë qëndronte në Bosnje, duke lëshuar dëftesa në Universitetet Popullore. Kur kjo çështje erdhi në rend të ditës të Këshillit Ekzekutiv të Kosovës dhe shtypi filloi të shkruaj në vazhdime, drejtori i kësaj shkolle, Millan Perka, që kishte ndikim edhe si luftëtar, mori përsipër që ta shkarkoj nga detyra këtë inspektor "agresiv" që gjoja po ua "cenonte" autoritetin disa shkollave dhe drejtorëve të tyre. Ai më dt. 28. 02. 1971 e botoi në Rilindje një "letër të hapur" kundër këtij inspektori, por pa kurrfarë argumentesh. Prandaj, në të njëjtën gazetë me dt.6.III.1971, pasoi përgjigja e inspektorit me titull "I mbyturi kapet edhe për kashte" duke cituar me fakte konkrete malverzimet në këto shkolla. Për ta ruajtur disi autoritetin tek vendasit në gazetën lokale "Zveçan", Millan Perka, e botoi artikullin tjetër kundërshtues në gjuhën serbe. Së shpejti, edhe kësaj radhe reagoi inspektori në të njëjtën dhe polemika vazhdoi në dëm të këtij "luftëtari", sepse tregtia me shitjen e diplomave u ndërpre. Në vitin 1989, gjatë regjimit të Millosheviqit, Tahir Berisha për së dyti herë u përjashtua nga Lidhja e Luftëtarëve të LNÇ dhe nga të gjitha forumet tjera shoqërore - politike. Arsyetimi ishte pse nuk ishte pajtuar me iniciativën e "Radiotonit" të Beogradit për ngritjen e Fabrikës në fshatin Batusë afër Fushë Kosovës të banuar kryesisht me serbo - malazez dhe me kërkesën e ish çetnikut Bozha Markoviq, "që t'ju rrënohen shtëpitë tri familjeve të vetme shqiptare", nëse ato nuk shpërngulen vet dhe në këtë mënyrë gjoja të pengohej shpërngulja e serbëve. Grupi punues i Këshillit komunal të LSHL të LNÇ të Prishtinës i përbërë nga Sejdo Bajramoviq, Jordan Stanojeviq, Zhivorad Iviq dhe Zharko Aleksiq, përveç përjashtimit të tij nga Këshilli komunal i luftëtarëve, u rekomandoi Shoqatës lokale të Luftëtarëve të LNÇ dhe Organizatës themelore të LKJ, që Tahir Berisha të merret në përgjegjësi ideopolitike edhe në këto nivele. Për "Rastin e Fabrikës së Batusës" dhe "fajin" e Tahir Berishës, atëherë shkruan disa ditë të gjitha mjetet informative lokale dhe republikane e federative, si TANJUG - u, TV Beogradi, "Novosti", "Dnevniku" i Novi Sadit, "NIN" dhe "Ekspresi" etj. Më pas, Tahir Berisha u detyrua të dalë në pension të parakohshëm në moshën 58 vjeçare. Ekzistimin e dosjeve kundër Tahir Berishës më vonë e konstatuan historianët dhe hulumtuesit e tjerë. Kështu, Sulltane Kojçini - Ukaj në faqen 234 të librit të vet "Kuadri arsimor shqiptar në Kosovë në shënjestrën e Sigurimit Shtetëror (1945 - 1952)", Prishtinë, 1997, e citon "Dosjen" e T.B. të hartuar nga Veselin Cvetkoviqi, shef i UDB-ës së Vitisë. Ndërkaq, në librin e Dr. Hakif Bajramit, "Politika serbe për rikolonizimin e Kosovës me sllavë (1945 - 1948)", Prishtinë, 2002, në fq. 175 - 180, si edhe në librin më të ri të Bajram Shatrit, "Arsimi fillor në Kosovë në shekullin XX (Sfida, dëshmi, fakte)" në fq. 27 shkruan: "Në mesin e 782 mësuesve të apostrofuar si të rrezikshëm dhe të cilët sipas OZNës do të duhej të likuidoheshin..." u gjet edhe emri i Tahir Berishës. Tahir Berisha, gjithmonë ishte dhe është optimist dhe veprues në jetë. Në asnjë detyrë nuk ishte nën nivelin e kërkesave profesionale të punëve që i ngarkoheshin. I afërt dhe i dashur për nxënësit, prindërit dhe bashkëpunëtorët. Në trurin e tij të freskët "akoma ka yndyrë për të na fërguar edhe ndonjë vepër". Sot, Tahir Berisha mbetet dëshmi e gjallë e sfidave dhe e përpjekjeve për afirmimin e arsimit shqip në Kosovë dhe në diasporë gjatë fazave më të vështira të zhvillimit të saj. Në fund, veteranit të shquar të arsimit dhe ish profesorit tim të nderuar, zotit Tahir Berisha, i uroj shëndet të mirë, jetë të gjatë dhe suksese të mëtejshme në punë. (Fund)

Qendrimi i Isa Boletinit ne Londer

2008-06-30T01:11:00.011+01:00

[Marrë nga libri Tahir Z.Berisha: "Shënime dhe ecejake të një refugjati nga Kosova", Londër 2001, fq.56]

Isa Boletini (1864-1916)Njëri nga anëtarët më markant të delegacionit shqiptar në këtë konferencë (Konferenca e Londrës), pa dyshim, ka qenë Isa Boletini. I pashëm, me allti në brez, veshje kombëtare, xhamadan e plis të bardhë në krye. Shtypi londinez i kohës, Isanë e kishte cilësuar si Robin Hudin shqiptar, duke i kushtuar mjaft komente. Madje, edhe vetë Lordi Grej e kishte pritur në një takim të veçantë. Duke dashur që disi ta disponojë, Lordi Grej i kishte thënë se do të ndërhynte personalisht, që vendlindja e tij (Boletini e Mitrovica) të përfshihej brenda kufijve të Shqipërisë. Ai, si zakonisht serioz dhe me pamje të rëndë, ministrit i kishte deklaruar se këtu kishte ardhur për gjithë Shqipërinë, e jo për qytetin e vet.

Ardhjen dhe qëndrimin e Isa Boletinit në Londër si dhe takimin e tij me Lordin Grej, e ka shënuar e përjetësuar në mënyrën e vet edhe këngëtari popullor:

N'Ministri të Londrës shkuan e thanë:
Isa Boletini vetë ka ardhë
Mban allti dhe kësulë të bardhë.
- Do ta presë si asht zakoni
Veç kujdes, ta kontrolloni!
Ju gjeneralë vetë ta shoqëroni!
Vjen Isai me kryet naltë
Palët e xhamadanit i rrinë haptë
Si shqiponja o me dy krahë.
- Më kanë thënë se je trim mali
Askërkush armet nuk t'i ndali
Veç n'Evropë unë do t'jem i pari!
- Nuk kam ardhë këtu, mor' zotni
N'Pallatë të Londrës m'u vra me ty,
Veç me të thanë se ka Shypni!
Se unë rregullat i zbatova,
Njanën allti n'derë e dorëzova,
Por këtë tjetrën prej brezit s'e nxorra.
N'mos besofsh, po ta kallxoj
Të dhetë plumbat i mban në gojë
Ismail Qemali mu' ma dhuroi.
Lordi plak mbeti pa mend
Asnji fjalë nuk foli, po i ban me shej:
- Ulu, mor' shqiptar, e të bajmë kuvend!
- Unë kalova detin këtu me ardh
Më ka çue populli shqiptar
E krajlive me jau thanë dy fjalë:
Kush ka thanë se s'ka Shypni,
Nuk ndigjon me vesh, e s'sheh me sy
Ka koritë, more, veten e tij!
Se Shypnia asht bash ai vend
Ku ka le ai Skenderbe
Që Portës së Lartë i pat vu' fre.
Detin, ndoshta, mund ta thani,
Mund të shterret edhe oqeani
Por, Shypninë ju të pa kanë s'e bani!

Përveç Hotelit York, gjatë qëndrimit në Londër, Isa Boletini një kohë kishte banuar edhe në rrugën 28 Bruton Street W1, afër Bond Street, si duket në shtëpinë e Aubrey Herbertit, ku ishte takuar e konsultuar me të dhe me mis Edith Durham e shumë miq të tjerë anglezë të shqiptarëve të asaj kohe. Kjo ndërtesë tani ishte shndërruar në galeri pikturash. Është mirë që të propozohet vendosja e një pllake përkujtimore në te ku të shënohet kjo ngjarje që lidhet me emrin e Isa Boletinit.

Ndërtesa në të cilën banoi përkohësisht Isa Boletini
- - - - - - - - - -

ESAT RUKA - Këngë për Isa Boletinin

Manifestim "Kosove Gezuar Pavaresia", Londer 2008

2008-04-07T00:12:00.010+01:00

Pamje nga Manifestimi

MANIFESTIM MADHËSHTOR NË SHESHIN TRAFALGAR TË LONDRËS NËN MOTON “KOSOVË GËZUAR PAVARËSIA!” & “THANK YOU BRITAIN!, me 9.03.2008”

Në këtë tubim ishin të ftuar të gjithë përfaqësuesit e shoqatave dhe organizatave të ndryshme që dhanë kontributin e tyre për këtë çështje si dhe miqë të shumtë dhe mbështetës të Pavarësisë së Kosovës si historiani i njohur anglez, Noel Malcolm, Lordi Ahmed (që është konsideruar i krahut pro-kosovar në Dhomën e Lordëve), Aleksandër Dervish Duma, Melani McDonald, z.Zef Mazi, Ambasadori i Shqipërisë në Britani, Agron Loxha përfaqësuesi i LDK-ës në Britani të Madhe etj.

Në hapjen e festës u mbajt një minut heshtje për të rënit në luftërat e Kosovës e më pas u këndua edhe Hymni Kombëtar. Tubimin i pari e përshëndeti z.Noel Malcolm, i cili tha se “Pavarësia e Kosovës është faktori kryesor për një Ballkan në paqë, pasi ajo tanimë është pjesë e familjes së madhe evropiane…”. Ndërkaq Lordi Ahmed u falënderua për ftesën dhe uroi të gjithë shqiptarët për Pavarësinë, duke shtuar se është i sigurtë se Kosova do të jetë simbol i një vendi paqësor dhe se do të jep kontributin e saj për paqen në Ballkan. Fjalën e mori edhe Aleksandër Duma, i cili theksoi se Kosova do të ec ashtu siç pritet nga të gjithë dhe se numri i shteteve që po e njohin, po rritet nga dita në ditë dhe se fati i saj është tashmë i shkruar në histori.

Me duartrokitje u pritë edhe përshëndetja e Presidentit të Kosovës, z.Fatmir Sejdiu, të cilën në emër të tij e lexoi Agron Loxha. Në këtë përshëndetje thuhej se Presidenti i Kosovës në emër të shtetit më të ri në botë, bashkohej me falënderimet që po i drejtoheshin Qeverisë britanike për kontributin e saj të dhënë në arenën e politikës ndërkombëtare për çështjen e Kosovës dhe për faktin se ishte njëra ndër të parët që mori masa për hapjen e zyrës së përfaqësisë diplomatike në Prishtinë.

Më pas e mori fjalën edhe Ambasadori i Shqipërisë, z.Zef Mazi, i cili pasi përshdëndeti të gjithë të pranishmit e cilësoi pjesëmarrjen e tyre në këtë tubim si akt qytetar dhe patriotik.

Pas edhe shumë përshëndetjeve të tjera vazhdoi programi kulturo-artistik me këngë, valle e recitime të cilin me sukses e udhëhoqën të rinjtë Emanuel Bajra dhe Aldona Limani. Me shumë enthuziazëm dhe duartrokitje nga të pranishmit u pritën sidomos recitimet e Driton Myftarit dhe Akil Loxhës.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga protesta.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

--------------------
MEDIAT TELEVIZIVE - TV DIASPORA RTK

XHIRIM PRIVAT

--------------------

PAVARËSIA E KOSOVËS.

Kosovë, për ty festojmë na sot
Kurrë për jetë, mos t'kemi lot
Na vran, dogjën dhe masakruan
Tash më n'fund, lirinë fituam.

Sa shumë gjak, u derdh për ty
Për këtë ditë, për PAVARËSI
Sot këtu jemi bashkue
Këtë ditë të madhe me festue.

Heronjtë tanë n'Kosovë i kemi
Ibrahimin dhe Bac Ademin
Kemi Zahirin edhe Luanin
Që dhanë jetën për Vatanin.

Sot fillon një histori
Për Kosovë dhe për Shqipëri
Të gjithë s’bashku po festojmë
Shtetin e ri, ta gëzojmë.

Diell dhe Hënë për ne bëjnë dritë
Pesëqind vjet pritëm këtë ditë
Gëzimi i madh nuk ka kufi
Ka nji emër, PAVARËSI.

Rroftë Kosova, rroftë Shqipëria
Amerika dhe Anglia
Pavarësia sot ka ardhë
Përgjithmonë, për ne shqiptarë.

Selman Lokaj
Londër, 2008

Manifestim Pro Pavaresise se Kosoves, Londer 2007

2008-04-06T18:42:00.007+01:00

MANIFESTIM MADHËSHTOR NË LONDËR NË MBËSHTETJE TË PAVARËSISË SË KOSOVËS

Me inisiativën e z.Lutfi Vatës, kryetar i Shoqatës “Ardhmëria” dhe në marrëveshje me shoqatat dhe subjektet tjera, më 9.12.2007 në Londër, para selisë së qeverisë britanike (Downing Street), u mbajt një manifestim madhështor, në mbështetje të Pavarësisë së Kosovës dhe në shenjë falënderimi për qëndrimin e Qeverisë britanike ndaj çështjes së Kosovës, në të cilin morën pjesë disa qindra shqiptarë që jetojnë në Londër. Sipas pohimit të shumë pjesëmarrësve, ky ishte manifestimi më i organizuar i shqiptarëve në Britani të Madhe që prej kohës së luftës së fundit në Kosovë. Në fillim, Qeverisë britanike (kryeministrit Gordon Brown) iu dorëzua një peticion i nënshkruar nga përfaqësuesit e organizatave dhe individëve që përfaqësojnë komunitetin shqiptar në Britani të Madhe.

Në këtë manifestim, folën z.Lutfi Vata, MP John Grogan, deputet i Parlamentit Britanik, Agron Loxha, ish përgjegjës shumëvjeçar i Zyrës së Kosovës në Angli, Ruzhdi Jata, drejtor i Shoqatës “Dituria”, Petrit Kuçana, drejtor i Shoqatës “Edith Durham”, Tahir Z.Berisha, veteran i arsimit dhe publicist, Emanuel Bajra, gazetar dhe aktivist etj.

Gjatë tërë kohës së këtij manifestimi paqësor, pjesëmarrësit me veshje kombëtare e flamuj kuq e zi në dorë, hidhnin parulla për zgjidhjen e shpejtë të statusit të Kosovës, duke përshëndetur Britanine e Madhe dhe SHBA për mbështjetjen dhe përpjekjet e tyre për finalizimin e Pavarësisë së Kosovës.

Manifestimin e organizuan:
Shoqata “Ardhmëria”, Shoqata “Edith Durham”, “British Culture of Britain”, Shoqata “Dituria”, Centre for Albanian Studies, Albanian Association for Mental Health, “Skenderbeu”, LSE Albanian Society, “Sfida”, “Albanur”, “UK Albanians”, “Tifozat Kuq e Zi”, “London Mjaft Club” etj.

Peticionin e dorëzuan:
Lutfi Vata, Petrit Kuçana, Klement Banushi (avokat), Valbona Luta (gazetare), Flora Krasniqi dhe Rexhep Bajraktari.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga protesta.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

--------------------

Përmbajtja e peticionit:

“Ne, të nënshkruarit, përfaqësues të organizatave të komunitetit shqiptar duke përfaqësuar interesat e shqiptarëve në Mbretërinë e Bashkuar, me anë të këtij peticioni i kërkojmë kryeministrit, sekretarit të punëve të jashtme dhe zëdhënësit të parlamentit të njohin të drejtën sublime të popullit të Kosovës për vetvendosje, të njohin zyrtarisht Kosovën si nje shtet sovran dhe ti ofrojnë asaj të drejtën për tu bashkuar me komunitetin e kombeve të lira.

Ashtu sikurse, kryeministri, sekretari i punëve të jashtme, dhe zëdhënësi i parlamentit janë në dijeni, bisedimeve përfundimtare midis shqiptarëve te Kosovës dhe delegacioneve serbe po i afrohet fundi. Siç duket, shanset për një zgjidhje me kompromis midis palëve të përfshira në negociata, megjithë periudhat e gjata të bisedimeve, janë të pakta, për shkak të kundërshtimit të vazhdueshëm të Serbisë për të njohur realitetin e pas-luftës në Kosovë. Për këtë arsye, ka ardhur koha për çdo shtet që të nderojë rekomandimet e të dërguarit të Kombeve të Bashkuara, Marti Ahtisarit për të njohur Kosovën si një shtet të pavarur.

Afati i 10 dhjetorit 2007 po afron. Kjo është koha kur populli i Kosovës po sheh nga vendet si Mbretëria e Bashkuar, me qëllim që të materializojë përpjekjet e tyre për një Kosovë të pavarur dhe demokratike. Mbarimi i dy viteve të bisedimeve me ndërhyrje ndërkombetare duhet të përfundojë një kapitull të errët të së shkuarës, kur kosovarët iu nënshtruan shtypjes, persekutimit dhe pastrimit etnik nga ana e Serbisë. Një Kosovë e pavarur, duhet të ndjekë rrugën e lirisë dhe zhvillimit demokratik duke synuar integrimin në strukturat Euro-Antlantike.

Populli i Kosovës e njeh, dhe është përgjithmonë mirënjohës për kontributin e dhënë gjatë ndërhyrjes vendimtare në luftën e 1999-ës. Kjo ndërhyrje shpëtoi kombin tonë dhe i dha fund politikave të genocidit të presidentit të mëparshëm të Serbisë, Slobodan Milosheviq. Kombi ynë do ta kujtojë me respekt vendosmërinë dhe kurajon e kryeministrit të atëhershëm, Z. Toni Bler. Kombi ynë do ta kujtojë kontributin e shumë qytetarëve anglezë që rrezikuan jetën e tyre për të parandaluar katastrofën humanitare dhe për ti sjellë lirinë dhe drejtësinë popullit të Kosovës.

Ashtu sikurse deklaroi presidenti Xhorxh Bush, gjatë vizitës së tij historike në Shqipëri në 10 qershor 2007, 'nuk ka më kohë ....' sepse populli i Kosovës ka pritur shumë gjatë për të pasur vendin e tyre të lirë e të pavarur. Ne i bëjmë thirrje Qeverisë britanike që të ndërmarri hapin përfundimtar dhe në bashkëpunim me Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimin Europian, të njohë pavarësinë e Kosovës. Kjo do të jetë mirëseardhja e popullit tonë në familjen e kombeve të lira e të pavarura dhe do ti hapë rrugën stabilitetit dhe zhvillimit ekonomik në rajon. Ne të gjithë mezi presim ditën kur Kosova dhe Serbia do të hyjnë në Bashkimin Europian dhe NATO si dy shtete mëvete, duke hapur një kapitull të ri në stabilitetin e rajonit.

Ky peticion është nënshkruar nga përfaqësuesit e të gjitha shoqatave shqiptare në Britani. Bashkangjitur do të gjeni listën e personave që e kanë nënshkruar.

Zoti e bekoftë Mbretërine e Bashkuar, miken e besuar dhe aleaten tonë!”
--------------------

PAMJE FILMIKE NGA MANIFESTIMI

Nehat Jahiu: "Brez pas brezi ne lufte per shkolla shqipe"

2008-04-05T21:49:00.002+01:00

NJË VEPËR E RËNDËSISHME PUBLICISTIKO – DOKUMENTARE

Kohë më parë doli nga shtypi Monografia “Brez pas brezi në luftë për shkolla shqipe”, e autorit Nehat Jahiu. Vepra në mbi 500 faqe i kushtohet zhvillimit të arsimit shqip në Komunën e Likovës (Sllupçan, Orizare, Allashec, Izvor, Bellanoc, Runicë dhe Zallkuq) të Maqedonisë.

Emri i Nehat Jahiut si pishtar i arsimit nuk ka qenë i panjohur as deri më tash në radhët e inteligjencisë shqiptare dhe në opinionin e gjërë publik. Ai krahas punës së palodhshme në procesin edukativo-mësimor, vazhdimisht është marrë edhe me krijimtari letrare. Kështu që gjatë periudhës 1982 – 2005, ka shkruar dhe botuar dhjetë libra me poezi. Kjo është vepra e 11-të me radhë e këtij autori të frytshëm.

Mirëpo, duke qenë i vetëdijshëm se “sa më e lartë që të jetë shkalla e arsimit të popullsisë, aq më shumë do të përmirësohet jeta e shoqërisë” (Frensis Bekon) dhe se “arsimi është fortesë e lirisë, arma e demokracisë, shpresa e rinisë, mburrja e djalërisë dhe gëzimi i shekullit” dhe se “me fat janë kombet që këtë e mirëpresin” (Henry Van Duke), zoti Nehat Jahiu, përkohësisht e pezulloi krijimtarinë e vet poetike dhe iu përkushtua seriozisht zhvillimit dhe përparimit të arsimit shqip në vendlindjen e tij në Komunën e Likovës.

Si rezultat i këtij orientimi, vargut të veprave të tija letrare, iu shtua edhe një vepër e rëndësishme publicistiko – dokumentare, me një titull sa simbolik, aq edhe domethënës: “BREZ PAS BREZI NË LUFTË PËR SHKOLLA SHQIPE”. Ky titull është në përputhje me mendimin e shkrimtarit italian Arturo Grof, i cili ka thënë: “Arsimi është një bimë tejet kryeneçe, e cila nuk gjelbëron as që lidh kokërr, në qoftë se nuk ujitet me lotë e gjak”.

Është e vërtetë se për shkollat dhe arsimin shqip, sidomos në trevat shqiptare jashtë kufijve të shtetit amë, është derdhur shumë djersë, lotë e gjak dhe janë bërë përpjekje të mëdha, është zhvilluar luftë e vazhdueshme “brez pas brezi”. Edhe pse zyrtarisht si shkollë e parë shqipe konsiderohet ajo që u hap më 7 mars 1887 në Korcë, rrënjët e arsimit shqip i gjejmë , siç thuhet, edhe në “thellësitë e shekujve”. Por, për shkak të pushtimeve të huaja, shkollat shqipe në të kaluarën asnjëherë nuk kanë qenë krejtësisht të lira, dhe legale. Sepse, puna e tyre legale nuk është lejuar gjatë sundimit pesëshekullor osman, e as gjatë tërë kohës së ekzistimit të Jugosllavisë së vjetër monarkiste. Përkundrazi, ato vazhdimisht kanë qenë të ndaluara rreptësisht, kurse arsimtarët shqiptarë gjithmonë të përndjekur dhe të persekutuar.

Shkollat dhe arsimi shqip në Kosovë dhe në Maqedoni, kanë marrë frymë më lirisht, vetëm për një kohë shumë të shkurtër, gjatë Revolucionit Xhon – Turk (1908- 1912), kur edhe u aprovua Alfabeti shqip në Manastir të Maqedonisë. Atëherë, patriotët dhe arsimdashësit shqiptarë si: Hasan Prishtina, Bajram Curri etj. filluan t’i dërgonin të rinjtë shqiptarë në Shkollën Normale të Elbasanit. Shkollat shqipe të këtyre viseve u lejuan të punojnë edhe gjatë Luftës I Botërore (1915 – 1918), por vetëm në zonën okupuese austro-hungareze, e jo edhe në zonë okupuese bullgare. Mirëpo, të gjitha këto shkolla shqipe, më 1918, u mbyllën përsëri nga regjimi i Jugosllavisë së Vjetër.

Duket si paradoksale, por është fakt i vërtetë, gurthemeli i arsimit shqip në Kosovë e Maqedoni dhe fara e parë e shëndoshë e tij në këto vise, u hodh pikërisht gjatë Luftës II Botërore (1941- 1945). Kështu, pra, në saje të vendosmërisë dhe largpamësisë së ish Ministrit të Arsimit të Shqipërisë, Prof.Ernest Koliqit, menjëherë pas kapitullimit të Jugosllavisë monarkiste në prill të vitit 1941, u formua Misioni i Jashtëzakonshëm Shkollor, për viset e çliruara shqiptare, me detyrë urgjente që t’i studjojë kushtet dhe mundësitë për hapjen e shkollave të para shqipe në territorin e Kosovës, të Maqedonisë, të Malit të Zi, të Sanxhakut etj. Kryetari i këtij misioni për Maqedoni, në fillim ishte Emin Çomo, e prej fundit të gushtit 1941, Prof.Fadil Repishti. Hapjes së shkollave në këto vise i paraprinte aksioni për hapjen e kurseve tremujore për mësimin e gjuhës shqipe (shkrim-lexim) dhe për nevojat e administratës shqipe. (Në tre vëllimet e monografisë “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951)”, në mbi 1600 faqe, kemi botuar rreth 3000 biografi të këtyre arsimtarëve të parë që shërbyen në viset e çliruara shqiptare jashtë kufijve të shtetit amë).

Sipas disa shënimeve të veteranit të arsimit Ahmet Pere, i cili në atë kohë ka shërbyer si mësues në Gostivar, në vitin 1941 në Maqedoni janë hapur 58 shkolla fillore dhe një gjimnaz në Tetovë, në të cilat atë vit e zhvilluan mësimin për herë të parë në gjuhën shqipe 160 mësues. Në këto shkolla gjatë luftës u përfshinë gjithsejt 10,585 nxënës, prej të cilëve 3,356 vajza, që konsiderohet sukses i madh për atë kohë, kur dihet se femrat shqiptare që në moshë të re hynin nën çarshaf e peqe. Në të njëjtën kohë u hapën e punuan edhe 92 kurse kundër analfabetizmit me 6,370 vijues.

Mirëpo, shkollat shqipe në Maqedoni në vitin 1941, punuan vetëm në zonën okupuese italiane që përfshinte qytetet: Tetovë, Dibër, Gostivar, Kërçovë dhe Strugë me rrethina, ndërsa në zonën okupuese bullgare si p.sh. në Kumanovë, Manastir, Perlep, Resnje, Ohër dhe Shkup, mësimi në gjuhën shqipe atëherë nuk u lejua.

Nehat Jahiu në monografinë e vet shkruan se shkollat shqipe në territorin e Komunës së Likovës u hapën për herë të parë pas luftës në vitin shk.1945/46 dhe mësimin në gjuhën shqipe e zhvilluan në shtëpia private, mejtepe e xhamia.

Në Jugosllavinë e Titos, edhe pse u lejua puna legale e shkollave dhe e arsimit shqip (sepse kjo e drejtë u fitua me luftën e përbashkët, në të cilën edhe shqiptarët dolën në krahun e ngadhnjimtarëve), megjithatë, vazhdimisht u bënë përpjekje, të fshehta ose të hapura, që puna e tyre të pengohet e të kufizohet, kështu që këto të “internacionalizohen”, në mënyrë që shqiptarët mos të vetëdijësohen në pikëpamje kombëtare. Prandaj, këto shkolla punuan në bazë të planprogrameve të përkthyera dhe në frymën e “bashkim – vëllazërimit” e të “patriotizmit socialist jugosllav”. Madje, pati edhe përpjekje e projekte të ndryshme që shkollat e mesme në gjuhën shqipe të suprimohen me arsyetime se në këtë mënyrë shqiptarët, duke u shkolluar në gjuhën serbe (gjegjësisht maqedone), më lehtë e më shpejtë do të inkuadrohen në shoqërinë jugosllave dhe mund të punësohen në të gjitha viset e Jugosllavisë. Megjithatë, nga këto shkolla, falë punës me përkushtim të mësuesve shqiptarë të cilët kishin filluar të ringjallin vetëdijen kombëtare, dolën shumë kuadra të shkolluara në të gjitha nivelet e arsimit.

Për këtë arsye, si regjimi shovenist i Serbisë në vitin 1981, ashtu edhe ai maqedon në vitin 2001, filluan atakun dhe dhunën kundër shkollave shqipe, duke i dëbuar nxënësit nga objektet shkollore dhe duke i përndjekur, burgosur e vrarë arsimtarët shqiptarë. Kjo politikë shoveniste dhe gjenocidiale i detyroi shqiptarët e Kosovës dhe të Maqedonisë që t’i kapin armët në dorë për t’i mbrojtur të drejtat e tyre dhe dinjitetin kombëtar.

Prandaj, ka qenë e nevojshme dhe shumë e rëndësishme që të gjitha këto përpjekje dhe sakrifica që u bënë për shkollën shqipe dhe të drejtat kombëtare, të shënohen dhe të ruhen për brezat e ardhshëm. Sepse, nuk thuhet kot se “ka ndodhur vetëm ajo që është shënuar dhe është ruajtur”. Nëse nuk është shënuar asgjë e nuk është ruajtur asnjë dokument apo dëshmi, konsiderohet sikur të mos ketë ndodhur asgjë. Ndërkaq, monografia e Nehat Jahiut “Brez pas brezi në luftë për shkolla shqipe”, e shkruar me dashuri e përkushtim, me mbi 500 faqe, me fotografi, faksimile e dokumente të ndryshme, është vepër e vlefshme dhe dëshmi e gjallë për punën e madhe që bënë mësuesit shqiptarë dhe kontributin e madh që i dhanë shkollës dhe arsimit shqip. Ata edhe në kushte e rrethana të vështira, dijtën ta ruajnë fizionominë kombëtare të shkollës dhe arsimit shqip në këto treva.

Në këtë monografi, me përpikëri është dhënë historiku i këtyre shkollave, lista me biografitë e qindra arsimtarëve e punonjësve të tjerë të këtyre shkollave, lista me biografitë e drejtorëve që i udhëhoqën me sukses këto institucione dhe pasqyra e përgjithshme e nxënësve sipas viteve shkollore. Gjithashtu, në të janë paraqitur dhe analizuar aktivitetet e lira të nxënësve etj.

Kapituj të veçantë në këtë monografi janë: “Qëndresa heroike e një populli”, “Viti 2001 – tragjik për një popull”, “Arsimi shqip gjithnjë i pengoi dikujt” etj. Është interesant edhe kapitulli “Pritja dhe strehimi i refugjatëve kosovarë gjatë luftërave të viteve 1998/1999. (Ekzistojnë shënime se edhe disa refugjatë nga vendbanimet kufitare të Maqedonisë gjetën strehim në Kosovë, në komunën e Vitisë, gjatë trazirave të vitit 2001).

Në monografi janë dhënë edhe emrat dhe biografitë e disa arsimtarëve dhe nxënësve dëshmorë e martirë të këtyre shkollave, si dhe të atyre qytetarëve që me armë në dorë ranë në altarin e lirisë në vitin 2001. Në fund të librit jepen edhe disa shtojca të veçanta si “Gjurmë dhe tituj”, “Faqe nga gazetat”, “Poezi – përkushtime”, “Fotografi që flasin”, “Letër nënës” (nga i biri, luftëtari i lirisë, dërguar në mëngjezin e dt.10.6.2001 me rastin e granatimit të fshatit) etj.
Për hartimin e kësaj vepre, autori ka shfrytëzuar një literaturë të pasur.

Tahir Z.Berisha
Londër, 2008

Tubim Kulturor-Artistik, Londer Mars 2008

2008-03-25T00:48:00.015Z

TUBIM KULTURO-ARTISTIK NË LONDËR ME RASTIN E DITËS SË MËSUESIT 7 MARSI DHE DITËS SË GRUAS 8 MARSI
(Me ç’rast u promovua libri “Emra që nuk harrohen – Arsimtarë shqiptarë në diasporë”, IV)

Në shkollën “Haverstock School”, në Chalk Farm, për nder të 7 Marsit - Ditës së Mësuesit dhe 8 Marsit - Ditës së Gruas, Bashkësia Shqiptare "Faik Konica" në Londër, organizoi një tubim kulturo-artistik.

Salla e madhe, e stolisur me flamuj kombëtar dhe shtetëror, ishte një vend i mirë dhe ishte e mbushur përplot bashkatdhetarë nga të gjitha trojet shqiptare. Në mesin e tyre kishte fëmijë, prindë, të rinjë, të moshuar, mësues, pensioner etj.

Nga radhët e mysafirëve në rendin e parë ishin të ulur: z.Myzafer Alushi, këshilltari i parë i Ambasadës shqiptare në Londër, z.Tahir Berisha veteran i arsimit, z.Talat Pllana, kryetar i Bashkësisë shqiptare "Faik Konica" në Britani të Madhe, z.Sherif Bllaca, kryetar i Shoqatës "Peja", z.Maliq Vllasaliu, kryetar dhe Bektesh Bekteshi, aktivist në Shoqatën "Sylejman Vokshi" në Harrow, Londër. Pastaj mësuesit Sami Islami dhe Selman Lokaj etj.

Në fillim u intonua hymni kombëtar në interpretim të Shqipe Ratkocerit i përcjellur me piano nga Dardan Uka. Më pastaj fjalën e rastit e mbajti z.Talat Pllana i cili foli për rolin dhe rëndësinë e Ditës së Mësuesit, si dhe Ditës së Gruas, meqenëse këto dy festa u mbajtën me 8 Mars, pra në Ditën e Gruas. Ai pastaj të pranishmëve në sallë dhe shqiptarëve kudo që janë, ua uroj PAVARËSINË e KOSOVËS.

Në vazhdim fjala iu dha z.Myzafer Alushit, nga Ambasada e Shqipërisë i cili të pranishmit i përshëndeti me këto fjalë:

"Të nderuar bashkatdhetarë, ju nga Kosova, nga Shqipëria dhe nga të gjitha trojet shqiptare, në emër të Ambasadës Shqiptare në Britani të Madhe, ju uroj Pavarësinë e Kosovës, si dhe Ditën e Mësuesit dhe atë të Gruas. Sot jemi të bashkuar dhe më të afërt se kurrë më parë. Sot lindi edhe shteti më i ri në botë, Republika e Kosovës. Sot jemi më krenarë se kurrë, se jemi shqiptarë. Prandaj gëzuar dhe urime Pavarësia". Duartrokitjet ishin të pafund.

Në vazhdim, moderatorja Arta Tivari, kishte nderin që para publikut ta ftoj z.Tahir Berisha, veteranin e arsimit nga Kosova, për të përshëndetur publikun në sallë dhe njëkohësisht për t’a kryesuar promovimin e librit "EMRA QË NUK HARROHEN – ARSIMTARË SHQIPTARË NË DIASPORË" IV, të autorëve Tahir Z.Berisha, Hamza Halabaku dhe Çerkin Bytyçi. Ky libër ishte dhurata më e mirë për mësuesit në ditën e festës së tyre.

Promovimin e këtij libri, kushtuar mësuesve shqiptarë në diasporë, e filloi i pari z.Sami Islami, mësues me përvojë të pasur në edukimin e fëmijëve tanë këtu në Angli, i cili tha:

“…Veterani, mësuesi, pedagogu, inspektori i arsimit, z.Tahir Berisha, gjatë jetës së tij si arsimtar, krahas punës së tij të palodhshme në procesin edukativo-arsimor, u angazhua për të hedhur dritë mbi ata që kishin bërë shumë për gjenerata e gjenerata, pra pishtarët e arsimit, duke i gjurmuar nga të gjitha anët, në Kosovë dhe në Diasporë. Tahir Z.Berisha më parë botoi tre vëllime të Monografisë “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951), mandej "Trojet që nuk shuhen", "Rrëfime në veten e parë", si dhe ditarin "Shënime dhe ecejake të një refugjati nga Kosova, etj”.

Në vazhdim Sami Islami foli për rolin dhe rëndësinë e veprës e cila po promovohej, duke e quajtur atë si një vepër e cila duhet të futet në histori sepse në vehte mbanë jetën, veprimtarinë dhe punën që e kanë bërë dhe po e bëjnë mësuesit shqiptarë në diasporë.

Pas mësuesit Sami, fjalën e mori mësuesi Selman Lokaj i cili me pak fjalë e dha një vështrim rreth librit të cilin gjatë fjalës së tij, e mbante në dorë. Ai e vlerësoi si një libër të shkëlqyer, libër të punuar me punën e palodhur të z.Berishës dhe të kolegëve të tij, Hamza Halabaku dhe Çerkin Bytyçi. Ai tha: “Unë kam një porosi për mësuesit, nxënësit, prindërit dhe secilin këtu në sallë, si dhe kudo që janë shqiptarët - Mos të lejojmë të na humbet kombi, kultura, gjuha dhe tradita jonë shqiptare; Mos ta lejojmë një gjë të tillë për hir të Shqipërisë dhe të Kosovës, për hir të të parëve tanë që ju përballuan shtypjeve të pandërprera shekuj me radhë nga sllavët, turqit etj.”

Në fund, Tahir Z.Berisha u dhuroj nga një ekzemplar të librit përfaqësuesit të Ambasadës, disa mysafirëve dhe mësuesve të pranishëm të përfshirë në libër.

Pastaj programi vazhdoi me recitime të nxënësve të shkollave të ndryshme, me sfilatë fëmijësh, lojë me piano, valle nga trojet shqiptare, me recitime vargjesh për mësuesin dhe Pavarësinë e Kosovës, vargje humoristike, lojra, vallëzime moderne nga fëmijë të moshave të ndryshme. Ishte një program i pëlqyer nga të gjithë. Kjo ishte një ditë e madhe për secilin, ditë kjo që në fytyrat dhe zemrat e secilit la një përshtypje sikur gjendeshim mu në mes të Republikës së Kosovës duke i kënduar Kosovës, Mësuesit, Gruas dhe të gjithë Shqiptarëve kudo që janë.

Shkroi: Selman Lokaj, Londër, 8 Mars 2008
--------------------
FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga evenimenti.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

--------------------

MËRGIMTARËT - MALL I PASHUAR PËR VATRËN DHE GJUHËN SHQIPE

Prof Nexhmije Mehmetaj
Mësuese në Jura-Zvicër

Libri “ Emra që nuk harrohen-arsimtarë shqiptarë në diasporë” është i katërti në serinë e krijimeve të tre autorëve Tahir Z.Berisha, Hamza Halabaku, çerkin Bytyçi . Këta autorë janë të njohur për vepra në fushë të pedagogjisë, në veprimtarinë arsimore e kulturore, për edukimin e arsimimin e fëmijëve shqiptarë me gjuhën dhe kulturën kombëtare jashtë atdheut. Libri në fjalë është një përmbledhje me jetën dhe aktivitetin e një vargu të gjatë pedagogësh, shkencëtarësh, shkrimtarësh, e figurave të ndritura të dijeve me interes shkencor e shoqëror të jetës së tyre. Materialet e këtij libri, janë të shkruara nga vetë mësimdhënësit të cilët jetojnë e punojnë nëpër vende të ndryshme të botës.

Ky libër ka rëndësi kërkimore për t’u parë e ndriçuar aspekti i veprimtarisë së diasporës në fushën e kulturës dhe të gjuhës shqipe. Diaspora bëri një gjallërim të veçantë në fushën e kulturës dhe gjuhës shqipe. Përpjekjet për lëvrimin e gjuhës amtare, për ta ruajtur e për ta zhvilluar atë nëpërmjet shkrimit, vihen re tek të gjithë arsimdashësit e shquar të diasporës. Në këto përpjekje bën pjesë edhe çelja e shumë shkollave shqipe larg Atdheut për zhvillimin e përparimin arsimor e kulturor në vijën e traditave të shquara kombëtare. Krahas këtyre përpjekjeve mësuesit shqiptarë bënë përpjekje edhe për të shkruar e botuar libra. Përherë ata i ka përshkruar një qëllim i përbashkët: - të shkruhet gjuha shqipe sa më shumë e sa më gjerë, të bëhet shqipja e shkruar një mjet për të ruajtur vetëqenien etnike-gjuhësore e kulturore, si mjet për të mbajtur lidhjet me Atdheun, një mjet bashkimi shpirtëror, zhvillimi e përparimi për shqiptarët kudo që janë. Dhe, siç dihet, shkrimi i shqipes nga pjesëtarët e diasporës ka dhënë fryte me vlerë të veçantë jo vetëm për diasporën, por për gjithë kombin tonë.

Libri fillon me një parathënie, ku autori Tahir Z. Berisha në vija të trasha e të përgjithshme i bën një vështrim historik rolit të diasporës që ka luajtur në historinë e popullit shqiptar.

Megjithëse në kushte larg atdheut, shqiptarët në vende të ndryshme të botës, duke vazhduar traditat e mëparshme, kanë zhvilluar e zhvillojnë një veprimtari të rëndësishme shkencore e arsimore. Një ndihmesë të veçantë kanë dhënë për çështjen kombëtare mësimdhënësit shqiptarë në diasporë, shumica e të cilëve kanë ndihmuar për organizimin e mësimit të gjuhës amtare dhe për disa vjet kryenin misionin e tyre të lartë pa shpërblim. Në kohën kur populli shqiptarë po përgatitej ta shpallte botërisht pavarësinë e Kosovës, pikërisht shkolla shqipe në diasporë është bërë shkollë shqipe e pavarur, është shkëput nga varësia e shkollës sllave qysh në fillim të viteve ’90-të të shekullit që lëmë pas. Në këtë kohë shkolla shqipe në diasporë shënoi hapa në disa drejtime, në radhë të parë u shkëput nga varësia jugosllave, siguroi bashkëpunim të drejtpërdrejtë me autoritetet e Ministrisë së Arsimit të Kosovës, shpallet e pavarur nga shkolla sllave, u mundësoi fëmijëve të mërgimtarëve mësimin e gjuhës shqipe dhe njohjen me kulturën e atdheut.

Përmbledhja që paraqesin autorët në librin “Emra që nuk harrohen “ është një tablo e jetës dhe veprës së arsimtarëve në mërgim. Aty njihesh me emra të shquar, me arsimim, fillimin e karrierës, mërgimet, persekutimet e diktaturave komuniste, me çështjen e Kosovës, me dëbimet, luftën me britmat e zeza të saj, me kampin e Bllacës dhe të Stankovecit, për arratisjet, për të burgosur politik, për diferencimet nga arsimi, të përjashtuarit nga puna, refugjatë, eksodi i shqiptarëve të Kosovës.

Duke shpaluar vlerën e librit, rikujtoj se në këtë libër preket historia e gjallë. Vlen të thuhet, se në këtë përmbledhje biografish kemi të përshkruar përherë të parë deri në detaje historinë e Kosovës gjatë sundimit të egër serb. Ku shpërnguljet shqiptare, dëbimet nga atdheu kanë lënë gjurmë të pashlyeshme në historinë shqiptare. Ai mërgim ishte padyshim një gjëmë, një fatkeqësi shumë e madhe, e pa fund. Ku fakti historik gërshetohet me rrëfimet e vet arsimtarëve.

Në brendësi të librit flasin vetë heronjtë tregimi i jetës së tyre ka mesazhe, ide, simbole. Secila nga këto biografi kanë veçori dhe individualitet të theksuar. Duke lexuar librin "Emra që nuk harrohen" ...mësohet për emra vendesh, shtetesh të ndryshme të botës ku kanë mërguar shqiptarët, vende e qytetesh dhe fshatrash ku çelen shkolla shqipe. Mësojmë emra arsimtarësh, intelektualë të shquar, dijetarë që ardhmja do t’i ruaj në një vend nderi. Ndër 400 figurat atdhetare që përfshihen në këtë libër janë mërgimtarët - mall i pashuar për vatrën dhe gjuhën shqipe.

Libri me përmbledhje biografish i autorëve Tahir Z.Berisha, H. Halabaku, ç.Bytyçi “Emra që nuk harrohen-arsimtarë shqiptarë në diasporë” paraqet pa dyshim një kontribut të vlefshëm shkencor, i cli deri më sot është studim i parë dhe më i plotë, në sferën e shkencës, të arsimit, të kulturës, të emancipimit, dhe të afirmimit të vlerave kombëtare të shqiptarëve jashtë atdheut. Ky libër i pasur me vlera historike dhe arsimore pasqyron sukseset, dhembjet dhe vuajtjet e shqiptarëve në mërgim, por sjell edhe vlera të reja në bashkimin e shqiptarëve rreth gjuhës shqipe.

Courgenay, 24. 04.2008

(p.s. ky artikull u botua ne "Zeri i Dites" dt.28.04.08 dhe "Bota Sot" dt.29.04.08)

--------------------
MËSUESI I DËSHPËRUAR.

Po të ruajsha dele
Do të isha bari
Meqenëse jam mësues
Tash kam punë me fëmijë.

Ata janë si qengjat
N'Pranverë kur lodrojnë
Gjuhën e ëmbël shqipe
Duhet ta mësojnë.

Gjithëherë me prind
Kur komunikoj
Për rëndësinë e gjuhës
Atyre ju bisedoj.

Nëse nuk doni
Me u asimilue
Atëhere pse ngurroni
Fëmijët në shkollë me i que?

Kështu ju thashë atyre
Dje në një tubim
Fajin do ta mbani ju
Për ASIMILIM.

Një prind e mori fjalën
Aty nga rendi i parë
Jo, nuk do ta harrojmë gjuhën, tha
Se jemi shqiptarë.

Me fëmijë në shtëpi
Unë shqip bisedoj
Por djalin e madh
Mami e lazdroj.

Kur hidhërohet i thot:
Shut up, you silly boy
When I go shopping
I won't buy you any toy.

Edhe vajzës vogël
Gjuhët ju kanë përzi
Thot: mami, babi, mami
Come and play with me.

Dhe kur të vjen Vera
Pushimet fillojnë
Për Kosovë dhe Shqipëri
Fëmijët fluturojnë.

Gjyshi edhe gjyshja
Anglisht nuk kanë mësue
Tash kanë rënë në hall
Fëmijët me i kuptue.

Me në fund atyre
Bisedën ju lehtësojnë
Kur mami dhe babi
Për fëmijë interpretojnë.

Selman Lokaj,London 2007

Ekspozite: "Vizionaret e Kultures dhe Sportit Shqiptar", Londer 2007

2008-03-03T00:28:00.005Z

Kujtim i përbashkët i pjesëmarrësve të ekspozitës

EKSPOZITË “VIZIONARËT E KULTURËS DHE SPORTIT SHQIPTAR”

Në organizim të Shoqatës “Edith Durham”, Shoqatës “Birmingham MEAF” dhe Shoqatës “Ardhmëria”, në Londër më 2.06.2007 u mbajt një ekspozitë ku u paraqitën botimet më të mira të shkrimtarëve shqiptarë në Britani si dhe u prezantuan arritjet shqiptare në këtë vend. Në ekspozitë morën pjesë me punimet dhe botimet e veta: Qendra për Studime Shqiptare, Shoqata “Edith Durham” dhe krijuesit: Dritan Buna, Brikena Muharremi, Brunilda Sejati, Dhurata Limaja, Fatmir Terziu, Greta Jata, Marinela Reka, Mehmet Elshani, Naim Berisha, Petrit Kuçana, Selman Lokaj, Shpëtim Alimetaj, Shyqyri Dushaj, Sonila Reka, Tahir Z.Berisha, Tomë Gjokhilaj dhe Tomor Bahja. Ndërsa nga lëmia e sportit, u prezantuan: Eder Kuri, Fatjon Qelia, Jurgen Çetaj, Kreshnik Qato dhe Sevdai Bokçiu.

Pas fjalëve të organizatorëve, për punimet dhe arritjet e veta folën Bejtullah Destani, Tahir Z.Berisha, Akil Koci, Talat Pllana, Naim Berisha, Hyda Ismaili, Kreshnik Qato etj. njëkohësisht duke u përgjegjur edhe në pyetjet e shtruara nga organizatori Petrit Kuçana. Në kuadër të programit kulturo-artistik, u bënë interpretime të poezive të krijuesve shqiptarë në Britani dhe u shfaqën valle tradicionale shqiptare nga grupi i fëmijëve “Ardhmëria”.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga evenimenti.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

--------------------
Pamje filmike nga ekspozita:

Promovim: "Emra qe nuk harrohen" IV, Nurnberg 2007

2008-02-17T02:55:00.008Z

Panoramë e Nurnbergut

Promovimi i vëllimit IV të Monografisë “EMRA QË NUK HARROHEN – ARSIMTARË SHQIPTARË NË DIASPORË”, të koautorëve Tahir Z.Berisha, Hamza Halabaku dhe Çerkin Bytyçi, mbajtur në Nurnberg të Gjermanisë, më 20.10.2007

Manifestimin e udhëhoqi Nusret Dërguti, mësues në diasporë. Për shkaqe objektive, koautorët Tahir Z.Berisha dhe Çerkin Bytyçi nuk patën mundësi që të marrin pjesë në promovim, mirëpo Tahir Z.Berisha e kishte dërguar një letër përshëndetëse nga Londra të cilën e lexoi mësuesja Meritë Berisha – Xhemajli.

Me vështrime të veçanta me shkrim rreth përmbajtjes dhe vlerave të kësaj monografie u paraqitën Mr.Mazllum Hasimja dhe Rifat Hamiti, autor i disa veprave dhe mësues i shkollës shqipe në Duseldorf, ndërsa në diskutim morën pjesë Ilze Jakir, Pjetër Coli dhe skulptori akademik Mal Myrtaj, i cili njërit nga autorët e pranishëm, z.Hamza Halabakut, ia dhuroi një skulpturë me një porosi shumë domethënëse “Pika e lotit”.

Në fund Hamza Halabaku, në emër edhe të dy kolegëve të vet i falënderoi organizatorët dhe të pranishmit në promovim. Ai fjalën e tij e filloi me një thënje të urtë të Malësisë së Karadakut: “Kujtesa është gjah, e shkrimi është kurthë… Ky botim i veçantë i bënë të pavdekshëm emrat e juaj dhe emrat e të gjithë atyre pishtarëve të arsimit të cilët kontribuan në arsimimin e fëmijëve tanë të mërguar në periudha të ndryshme të historisë sonë. Ndaj edhe Profesor Tahir Z.Berisha, miku im Cërkin Bytyçi dhe unë u jemi mirënjohës të gjithë juve që në cfarëdo mënyre keni ndihmuar që ky libër të kompletohet me shënimet biografike dhe kështu ta sheh dritën e të gjendet në duart e lexuesve, në biblioteka e arkiva, si dhe t’iu shërbej studjuesve të tashëm e të ardhshëm që do të merren me çështjen e mërgatës shqiptare në përgjithësi e të organizimit të shkollës shqipe në diasporë në veçanti…”

Në pjesën e dytë të programit u organizua edhe një orë e vogël letrare, ku poezitë e veta i lexuan: Selman Guri Sylaj, Ali Sh.Berisha dhe Hamza Halabaku. Në vazhdim nxënësit e shkollës, Ylber dhe Drilon Azemi dhe Petrit e Jeton Ramadani, nën udhëheqjen e kompozitorit Ramadan Ramadani, kënduan disa këngë shkollore dhe e bënë edhe më madhështor këtë tubim kulturor.

Tubimin e përcolli gazetari i “Bota Sot”, Rexhep Rifati.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

----------
Shënim:
Me rastin e promovimit të librit: "Emra që nuk harrohen..." IV, autorëve Tahir Z.Berisha, Hamza Halabaku dhe Çerkin Bytyçi, iu kushtuan këto vargje:

"Ju mjeshtër të shkronjave në letër,
Mos merrni zanat tjetër!
Se gjeneratat që vijnë,
Për nder do t'jua dijnë,
Se ua lat të shkruar historinë.

Rruget me shkronja shtroni
që t'a dijmë nga kemi ardhë
e mos harroni, edhe shkroni...!

Me nderim dhe respekt gjithmonë, për këta mësues të mirë!

Guri Sylaj"

Promovim: "Emra qe nuk harrohen" IV, Prishtine 2007

2008-02-15T00:59:00.012Z

Panoramë e Prishtinës - Përmendorja e Skenderbeut e inaguruar më 28 nëntor 2001

Promovimi i librit “EMRA QË NUK HARROHEN – ARSIMTARË SHQIPTARË NË DIASPORË” të autorëve Tahir Z.Berisha, Hamza Halabaku dhe Çerkin Bytyçi në Prishtinë më 08.09.2007.

Tubimin e kryesoi Dr.Mehmet Halimi. Për vlerat e librit foli recensenti, Prof.dr.Fazli Syla dhe në mungesë të recensentit tjeter, Akademik Dr.Pajazit Nushi, kryesuesi Dr.M.Halimi e lexoi një fragment të recensionit të tij.

Në diskutim morën pjesë: Zeqir Muçolli, Prof.dr.Musa Limani, Sali Ramadani – Kërçova dhe Mr.Nuhi Gashi. Në fund e mori fjalën edhe koautori Tahir Z.Berisha, i cili falënderoi të pranishmit dhe apeloi që koautorëve t’u dërgohen shënime edhe për arsimtarët tjerë që kanë punuar ose edhe sot punojnë në mësimin plotësues në diasporë, por ende nuk janë përfshirë në monografi.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

Pranimi te Ministri i Arsimit të Kosovës, z.Agim Veliu

Pas promovimit, autori Tahir Z.Berisha u prit nga Ministri i Arsimit të Kosovës, z.Agim Veliu, i cili e çmoi lart veprimtarinë e palodhshme të tij. Ai me këtë rast tha se ndahet i nderuar me këtë vizitë dhe shtoi “… Me angazhimin Tuaj të përkushtuar dhe të mundimshëm për publikimin e katër vëllimeve të librit “Emra që nuk harrohen”, Ju keni dëshmuar se jeni njeri i përkushtuar jetësisht për çështjen e arsimit dhe të edukimit. Në librat Tuaj ju keni shënuar ngjarjet më të rëndësishme të zhvillimit të arsimit të asaj periudhe në Kosovë dhe në viset tjera shqiptare…”.

Në fund, Tahir Z.Berisha u falënderua për pritjen që iu bë dhe i dhuroi ekzemplarët e katër vëllimeve të kësaj monografie ku janë përfshi rreth tre mijë portrete e biografi të arsimtarëve veteranë dhe të mësuesve shqiptarë në diasporë.

Mediat Televizive

RTK Kult, Gusht 2007

RTV21, Shtator 2007
--------------------

Rizah Sheqiri (Suedi):
URIMET MË TË PËRZEMËRTA PËR PROMOVIMIN!...
URIME, URIME, URIME!... DHE JU LUMTË!... O MIQ!

Urimet më të përzemërta për promovimin e librit tuaj të ri “Emra që nuk harrohen – arsimtarë shqiptarë në diasporë" IV! Edhe një punë aq të rëndësishëme, edhe një projekt aq madhor e realizuat me sukses. Dhe tashmë i erdhi radha punës suaj të promovohet gjithandej, në atdhe e jashtë atdheut, gjithë andej ku ka shqiptarë. Ju lumtë o miq të dashur! Ju lumtë për punën dhe suksesin tuaj! Vepra juaj flet vetë!... Puna dhe mundi juaj meriton çdo lavdatë. Ju lumtë!... Ju lumtë!... Ju lumtë!... Juve Z. Hamza Halabaku dhe bashkautorëve të librit “Emra që nuk harrohen – arsimtarë shqiptarë në diasporë IV” prof. Tahir Z. Berishës dhe Çerkin Bytyçit, ju uroj nga zemra për promovimin e librit duke ju dëshiruar shëndet, fat, shumë të mira në jetë dhe shumë e shumë suksese në punën tuaj fisnike! Njëherësh shfrytëzoj rastin që t'u përgëzoj për promovimin duke ju uruar të realizoni e të promovoni me sukses edhe shumë botime të reja!

Promovim: "Emra qe nuk harrohen" IV, Durres 2007

2008-02-13T02:15:00.005Z

Panoramë e Qytetit të Durrësit

Promovimi i librit “EMRA QË NUK HARROHEN – ARSIMTARË SHQIPTARË NË DIASPORË” të autorëve Tahir Z.Berisha, Hamza Halabaku dhe Çerkin Bytyçi që u mbajt në Durrës në kuadër të Seminarit Kombëtar “Hapësira të reja për mësimin plotësues të gjuhës shqipe”, më 23 – 25 qershor 2007.

Fjalën e hapjes e mbajti znj.Antonjeta Luli, sekretare e përgjithshme në MASH të Shqipërisë, ndërsa të pranishmit i përshëndetën zz.Genc Pollo, Ministër i Arsimit dhe Shkencës të Shqipërisë, Fehmi Ismaili, sekretar i përhershëm në MASHT të Kosovës, Klodian Pajuni, Prefekt i Qarkut të Durrësit, Naim Dedushi, Drejtor në Departamentin e Mërgatës në Qeverinë e Kosovës dhe Flamur Gashi, Drejtor në Institutin Kombëtar të Diasporës.

Seancën e përurimit të librit e drejtoi z.Nuhi Gashi, këshilltar i lartë në MASHT të Kosovës, kurse për veprën foli gjerësisht koautori Tahir Z.Berisha. Ai në fillim e përshëndeti iniciativën për organizimin e këtij seminari të parë të përbashkët të dy ministrive dhe uroi që kjo praktikë të vazhdoi edhe në të ardhmën, sepse mësimin plotësues të gjuhës shqipe në diasporë e vijojnë bashkarisht fëmijët shqiptarë nga të gjitha viset shqiptare dhe propozoi që ministritë tona të hartojnë një program të përbashkët dhe të përgadisin tekstet më të nevojshme unike.

Në vazhdim ai theksoi se edhe tre vëllimet e kësaj monografie që u janë kushtuar mësuesve veteranë që i hapën shkollat e para legale në Kosovë, Maqedoni dhe Mal të Zi, në 1600 faqe u përfshinë rreth tre mijë veteranë të arsimit të ardhur nga Shqipëria dhe viset tjera shqiptare (që janë shkolluar në Shqipëri). Ata punuan me përkushtim e enthuziazëm të madh dhe nxënësve të këtyre viseve për herë të parë në mënyrë legale ua mësuan gjuhën amtare dhe ua zhvilluan ndjenjat kombëtare gjatë periudhës 1941 – 1951.

Por, edhe ky vëllimi IV nën të njëjtin titull, që u kushtohet mësuesve shqiptarë në diasporë ka një rëndësi të veçantë si digë e fuqishme për pengimin e asimilimit të fëmijëve shqiptarë, të cilëve po u kërcënohet zhdukja e gjuhës amtare dhe humbja e identitetit kombëtar.

Në fund, një numri të pjesëmarrësve që ishin të përfshirë në këtë vëllim, iu dorëzua nga një ekzemplar i librit dhe u apelua që edhe të tjerët që ende nuk janë përfshirë t’i dërgojnë shënimet biografike, në mënyrë që edhe ata të përfshihen në ndonjë ribotim eventual kështu që edhe emrat e tyre të mos harrohen.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

--------------------

BOTIM I RËNDËSISHËM PËR HISTORIKUN E SHKOLLËS SHQIPE NË MËRGIM

Çerkin Bytyçi

Në këtë libër përfshihen të dhënat biografike të mëse 350 arsimtarëve shqiptarë, të cilët në periudha të ndryshme inicuan hapjen e shkollave shqipe në botë dhe të atyre që punuan me vetëmohim për arsimimin e fëmijëve të mërguar, duke e kultivuar me përkushtim gjuhën dhe thesarin tonë kulturor për të thelluar ndjenjën e atdhedashurisë e forcuar lidhmërinë me atdheun e të parëve, duke u bërë ballë pengesave dhe shantazheve të shumta që i bëheshin shkollës shqipe dhe për të penguar asimilimin që paraqet njërin nga brengat më të mëdha jo vetëm të mërgatës, si fenomen që rrezikon tjetërsimin e gjeneratave të ardhshme. Ndaj, ky botim, “Emra që nuk harrohen - arsimtarë në diasporë”, autor të të cilit janë Tahir Berisha, Hamza Halabaku e Çerkin Bytyçi, paraqet një vëllim tejet të rëndësishëm kushtuar pishtarëve të arsimit shqip, të cilët në periudha të ndryshme kontribuan në arsimimin e fëmijëve të mërguar në shkollën shqipe jasht atdheut si segment i pandarë i arsimit shqiptar. Ky projekt është një pasqyrë e organizimit dhe shtrirjes së shkollës shqipe në vende të ndryshme të botës. Ky pra, nuk është vetëm libër i paraqitjes së mësimdhënësve që punuan me zell të madh në procesin mësimor jashtë trojeve etnike, por njëkohësisht është edhe hartë gjeografike që pasqyron mijëra qytete e vendbanime ku janë të vendosur bashkëkombësit tanë, të cilët, në kushte e rrethana të vështira, bënë që të organizohej shkolla në gjuhën shqipe, të përfshihen në të dhjetëra mijëra fëmijë, të cilët, duke mësuar në gjuhën shqipe, kultivuan dhe kultivojnë vlerat më të rëndësishme kombëtare, ruajnë me vendosmëri thesarin e çmueshëm kulturor shqiptar dhe mbeten përgjithmonë të lidhur me atdheun e stërgjyshërve.

Këtë mësim, që buron nga shkolla shqipe dhe nga mësimdhënësit të cilët nuk kursyen asgjë për të arritur sukseset e mëdha, brezat e transmetuan dhe vazhdojnë ta transmetojnë në të gjitha kohët.

Prandaj, u konsiderua se kjo punë e madhe dhe tejet e suksesshme, vlen të evidencohet në këtë botim të veçantë, i cili nuk pretendon të jetë më i përsosuri, por një mundësi informimi për të gjithë të interesuarit e tashëm dhe të ardhshëm, studiuesit e këtij fenomeni të respektuar, institucionet dhe asociacionet që merren me aspektet e mërgimit dhe organizimit të mërgatës, ministritë dhe organet arsimore shqiptare, për të mbështetur vlerësimet, studimet dhe planet e organizimit të mëtejshëm të arsimit shqip në mesin e diasporës sonë.

Lidhur me rëndësinë e këtij libri, Dr Pajazit Nushi, në cilësinë e recenzentit shprehet: “Ky libër do të ketë rëndësi historike. Me të kompletohet “Dosja” e pashtershme e arsimtarëve shqiptarë - bartës të zhvillimit të gjithmbarshëm të shqiptarëve në trojet e tyre dhe në diasporë. Të gjithë këta arsimtarë, që janë përfshirë në këtë libër, janë bartës të zhvillimit të mendimit, të ndjenjave dhe të vullnetit të qytetarëve shqiptarë që zhvillohen dhe formohen në mjedise socio-ekonomike e politike të vendeve të ndryshme.

Rëndësia e veprimtarisë së tyre është e madhe në disa pikëpamje: këta kontribuojnë për zhvillimin e personalitetit të secilit nxënës, ngadalësimin dhe pengimin e procesit të asimilimit kulturor dhe kombëtar, interferimin e harresës historike për prejardhjen e familjes së nxënësve etj. Duke kontribuar për këto qëllime, arsimtarët shqiptarë në diasporë kontribuojnë për vendin ku gjenden familjet e këtyre nxënësve dhe për vendin ku ndonjëri nga këta herët a vonë do të kthehet. Libri ka karakter kryesisht dokumentar dhe është i pari i këtij lloji që botohet në gjuhën shqipe. “

Recenzent i këtij libri është edhe Dr. Fazli Syla. Ja se çfarë shkruan përkitazi me këtë projekt:

“Rrethanat e rënda ekonomike e politike kanë bërë që brenda disa dekadave të fundit një pjesë e madhe e kombit tonë të orientohej nga bota e jashtme, duke u përpjekur që të ruajnë identitetin kombëtar dhe për t`i arsimuar brezat e rinj në gjuhën amtare.

Ndaj, ky libër kushtuar arsimtarëve në diasporë paraqet një nismë të mirë për plotësimin e të dhënave për arsimtarët si individë dhe për gjithë veprimtarinë arsimore, kulturore e kombëtare të shkollës shqipe dhe të arsimtarëve shqiptarë në diasporë.

Pra, ky paraqet edhe një qasje të re diasporës sonë, e cila kërkon një orientim më të menduar e më të programuar për lidhje të përhershme politike, ekonomike, kulturore, arsimore dhe forma të tjera të komunikimit, në mënyrë që diaspora jonë të luajë rolin që e ka luajtur dhe që mund ta luajë në tërësinë e jetës shtetërore e kombëtare.”

Botues i librit është Ministria për Kulturë, Rini e Sport e Kosovës përkatësisht Departamenti i Çështjeve Jorezidente.

Dita e Mesuesit, 7 Marsi, Londer 2007

2008-02-12T03:01:00.004Z

Kujtim i përbashkët i disa nga pjesëmarrësit e kremtimit

KREMTIMI I DITËS SË MËSUESIT – 7 MARSI 2007 NË LONDËR

Me rastin e festës së 7 Marsit – Ditës së Mësuesit, Shkolla shqip me mësim plotësues “Kosova” në Londër, organizoi kremtimin e kësaj feste të rëndësishme. Me këtë rast u bë edhe prezentimi i vëllimit III të Monografisë “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951)”, të autorit Tahir Z.Berisha. Në këtë kremtim mori pjesë edhe Ambasadori i Shqipërisë në Britani të Madhe, zoti Kastriot Robo me personelin e Ambasadës.

Solemnitetin e hapi znj.Lumnije Islami, ndërsa për Ditën e Mësuesit foli z.Talat Pllana, drejtor i shkollës dhe kryetar i Bashkësisë Shqiptare “Faik Konica” në Angli. Tubimin e përshëndeti edhe z.Kastriot Robo.

Për Monografinë e z.Tahir Z.Berisha, referatin e paraqiti znj.Lumnije Islami, e në diskutim morën pjesë prof.Selman Lokaj, Maliq Vllasaliu etj.

Në fund u falënderua edhe autori dhe Bibliotekës shkollore ia dhuroi vëllimin III të kësaj monografie. Tubimi u mbyll me një program kulturo – artistik, me kengë e valle popullore, shfaqur nga nxënësit e shkollës.

Manifestimin e përcolli gazetari Rexhep Rifati ndërsa me kamere xhiroi Valon Shehu.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga solemniteti.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

- - - - - - - - - -

shkruan: REXHEP RIFATI, "Bota Sot", 9 mars 2007

SHQIPTARËT QOFTË SI INDIVIDË APO KOLEKTIVITET, KURRË NUK KANË PUSHUAR NGA PËRPJEKJET PËR ARSIM DHE SHKOLLIM AMTAR

Kështu theksoi në këtë tubim veterani i arsimit Tahir Z.Berisha, i cili bëri edhe prezentimin e tre vëllimeve të Monografisë së tij: “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951)”, ndërsa njoftoi se nga shtypi do të dalë edhe vëllimi IV i kësaj monografie, kushtuar arsimtarëve shqiptarë në diasporë. Në manifestim ku merrte pjesë edhe ambasadori i Shqipërisë në Londër, z.Kastriot Robo, për rëndësinë e 7 Marsit foli drejtori i shkollës Talat Pllana, njëherësh edhe kryetar i bashkësisë shqiptare “Faik Konica” në Britani të Madhe.

Me rastin e Ditës së Mësuesit në kuadër të shkollës shqipe “Kosova” me mësim plotësues në Londër, më 3 mars u mbajt një manifestim kushtuar kësaj kremte me rëndësi për arsimin shqiptar. Në këtë manifestim, ku merrte pjesë edhe ambasadori i Shqipërisë në Londër, z.Kastriot Robo, për rëndësinë e 7 Marsit foli drejtori i shkollës, Talat Pllana, njëherësh edhe kryetar i bashkësisë shqiptare “Faik Konica” në Britani të Madhe. Ai foli edhe rreth ecurisë së mësimit plotësues shqip në Londër e më gjerësisht në këtë pjesë të Mbretërisë së Bashkuar.

Po në këtë manifestim ishte i pranishëm edhe veterani i arsimit, Tahir Z.Berisha, i cili edhe bën prezantimin e tre vëllimeve të Monografisë së tij “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951)”, ndërsa që bëri me dije edhe daljen e shpejtë nga shtypi edhe të vëllimit IV të kësaj monografie kushtuar arsimtarëve shqiptarë në diasporë. Me këtë rast për punën dhe veprën madhore të z.Tahir Z.Berisha, foli mësuesja Lumnije Islami, e cila çmoi lart angazhimin prej atdhetari e veprimtari të z.Berisha, se duke e identifikuar veprën e tij kushtuar arsimit shqip me atë të Homerit në letërsi. “Kontribut ky që është historik, por njëkohësisht edhe mirënjohje e nder si për punëtorët e arsimit ashtu edhe për familjet e tyre, meqenëse me dekada të tëra ata luftuan për ta zhdukur analfabetizmin, i cili i konvenonte armiqve të kombit shqiptar”, nënvizoi mësuesja Lumnije Islami.

Rrënjët e arsimit shqip në trojet shqiptare i gjejmë në “thellësitë” e shekujve
Duke e marr fjalën me këtë rast z.Tahir Z.Berisha, i lindur në Vërban të Vitisë më 1928, që aktualisht jeton në Londër, e që ndonëse në prag të 80-tave, edhe më tej është shumë aktiv në fushën e publicistikës, tha:

“Më lejoni që në emër të Shoqatës së Veteranëve të Arsimit të Kosovës të falënderoj bashkësinë shqiptare “Faik Konica” në Britani të Madhe dhe udhëheqjen e shkollës shqipe “Kosova” me mësim plotësues në Londër që për çdo vit po e organizojnë dhe po e shënojnë Ditën e Mësuesit – 7 Marsin. Gjithashtu, falënderoj edhe ambasadorin e Shqipërisë në Londër, zotin Kastriot Robo, i cili gjithmonë po gjen kohë të mjaftueshme që të marrë pjesë në kremtimin e kësaj feste të rëndësishme për arsimin tonë kombëtar.

Edhe pse rrënjët e arsimit shqip në trojet shqiptare i gjejmë edhe në “thellësitë” e shekujve, shkolla shqipe në të kaluarën, për shkak të pushtimeve të huaja, asnjëherë nuk ka qenë krejtësisht e lirë dhe legale. Hapja dhe puna e saj nuk është lejuar gjatë sundimit osman dhe as gjatë kohës së ekzistimit të Jugosllavisë së vjetër monarkiste. Përkundrazi, në trojet shqiptare jashtë kufijve administrativë të shteti amë, shkolla dhe libri shqip, vazhdimisht kanë qenë të ndaluara, kurse arsimtarët shqiptarë janë përndjekur dhe persekutuar. Mirëpo, duke e ditur rëndësinë e arsimit për një popull, siç thotë edhe mendimtari i madh Henn Van Dyke “Arsimi është fortesë e lirisë, arma e demokracisë, shpresa e rinisë, mburrja e djalërisë dhe gëzimii shekullit…”, shqiptarët qoftë si individë ose si kolektivitet kurrë nuk kanë pushuar nga përpjekjet për arsim dhe shkollim në gjuhën amtare, si në vend, ashtu edhe në diasporë.

Madje, shkollimi në gjuhën amtare dhe organizimi i arsimit shqip në të gjitha trojet shqiptare, ka qenë njëra nga pikat kryesore të Memorandumit të Lidhjes së Prizrenit (1878) dhe gjatë tërë periudhës së Rilindjes Kombëtare.

Në tri vëllime rreth tre mijë portrete e biografi të arsimtarëve shqiptarë
Pa dyshim promotor të gjithë kësaj pune kanë qenë arsimtarët e parë shqiptarë të asaj periudhe. Prandaj, duke çmuar kontributin, rolin dhe sakrificat e kësaj plejade të pishtarëve të arsimit, të cilët punuan në kushte të vështira, i kam hyrë punës për hartimin e Monografisë me titull: “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951)”. Kështu deri më tash i kam shkruar dhe botuar tre vëllime, me mbi 1600 faqe, ku përveç disa analizave mbi zhvillimin e arsimit shqip në këto troje, janë përfshirë rreth tre mijë portrete e biografi të këtyre arsimtarëve. Vëllimin e parë e botova në vitin 1994, të dytin në vitin 1996 dhe të tretin (pas një ndërprerje për shkak të luftës) në vitin 2005.

Në fund duke falënderuar edhe një herë organizatorët e këtij manifestimi, kam nderin që t’ju njoftoj se këto ditë pritet që të dalë nga shtypi edhe vëllimi IV i kësaj monografie, në të cilin janë përfshirë arsimtarët shqiptarë të diasporës që punojnë në shkollat shqipe me mësim plotësues, e ku janë botuar edhe biografitë e disa arsimtarëve shqiptarë që punojnë në Britani të Madhe, por si duket nuk janë përfshirë të gjithë. Prandaj, apeloj tek ata që ende nuk janë përfshirë që të na i dërgojnë biografitë e veta me një fotografi”, theksoi në fund të fjalës së tij z.Tahir Z.Berisha, të cilin s’ka si mos ta përgëzojmë edhe në emër të së përditshmes sonë “Bota Sot”, në këtë ditë të rëndësishme të Mësuesit, 7 Marsit për tërë atë kontribut të madh që ka dhënë për nxjerrjen në dritë të emrave të të gjithë atyre që i dhanë aq shumë arsimit shqiptar, madje jo vetëm në trojet etnike, por edhe në mërgatën e madhe shqiptare këtu në Perëndim.

Promovim:"Shkollat dhe arsimi shqip...", Prizren 2006

2008-02-11T00:02:00.002Z

Panoramë e Qytetit të Prizrenit - Shtëpia e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit (1878-1881)

Promovimi i librit “SHKOLLAT DHE ARSIMI SHQIP NË PREFEKTURËN E PRISHTINËS GJATË PERIUDHËS 1941 – 1944” të autorit Prof.Dr.Sc.Abdylaziz Veselit, në Prizren, më 10.06.2006

Në kuadër të 128-vjetorit të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, në Shtëpinë e Kulturës në Prizren u mbajt promovimi i librit “Shkollat dhe arsimi shqip në Prefekturën e Prishtinës gjatë periudhës 1941 – 1944” i ish-nxënesit tim, Prof.Dr.Sc.Abdylaziz Veselit. Promovimin e hapi dhe të pranishmit i përshëndeti znj.Sahadete Sadikaj, drejtoreshë e Shtëpisë së Kulturës të qytetit Prizren, ndërsa me referate u paraqitën: Prof.Dr.Abdullah Zymberi dhe Akademik Dr.Sc.Jashar Rexhepagiqi.

Në diskutim morën pjesë veteranët e arsimit: Xhafer Kabashi, Xhylie Ramizi, Mehmet Kurteshi – Pozharani, Tahir Z.Berisha, Masar Shporta, Rabit Rexhepi dhe Prof.Dr.Musa Limani. Gjatë promovimit u ekzekutuan edhe disa pika freskuese muzikore nga nxënësit nën drejtimin e znj.Drita Millaku.

Promovimin e përcolli gazetari i njohur Rexhep Rifati me një artikull në gazetën “Bota Sot” dt.2.06.2006.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

Promovim: "Emra qe nuk harrohen" III, Prishtine 2005

2008-02-08T22:44:00.000Z

Kujtim i përbashkët në oborrin e Institutit Albanologjik në Prishtinë

Promovimi i vëllimit III të Monografisë së Tahir Z.Berishës “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951)”, në Prishtinë më 6.08.2005

Promovimin e organizoi Shoqata e Veteranëve të Arsimit të Kosovës në lokalet e Institutit Albanologjik të Prishtinës nën kryesinë e Dr.Mehmet Halimit. Në mungesë të Prof.dr.Pajazit Nushit (që gjendej në udhëtim zyrtar), referatin e tij e lexoi Vehap Shita, kritik letrar. Ndërkaq, për veprimtarinë dhe kontributin e përgjithshëm të autorit me rastin e 77-vjetorit të lindjes së tij, foli zoti Mehmet Gjevori, kryetar nderi i Shoqatës së Veteranëve të Arsimit të Kosovës. Në diskutimin e gjerë morën pjesë: Dr Sabit Uka, Mr.Shefki Stublla, Prof.dr.Musa Limani, Rabit Rexhepi, Selim Musliu, Zenun Rexhepi, Feta Dema, Zeqir Muçolli dhe Zejnullah Jakupi.

Në fund e mori fjalën edhe autori, i cili falënderoi organizatorët dhe të pranishëmve u dhuroi nga një ekzemplar të librit. Puna vazhdoi edhe gjatë koktelit, ku u shkëmbyen shumë mendime, anekdota e barcoleta të ndryshme.

Me këto tre vëllime në mbi 1600 faqe u përfshinë rreth tre mijë portrete e biografi të mësuesve të parë që iu vunë themelet e forta shkollave të para shqipe në Kosovë dhe në viset tjera shqiptare.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

--------------------
Dr Mehmet Halimi:
“… Ne sot jemi mbledhur këtu për ta promovuar edhe vëllimin III të veprës së Tahir Z.Berishës, “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941-1951)”. Si mësues i zellshëm, drejtor shkolle, inspektor dhe kryeinspektor shumëvjeçar i arsimit të Kosovës, Tahir Berisha, pas daljes në pension, ka shkruar disa vepra të rëndësishme, duke i dhënë një kontribut të çmueshëm arsimit tonë kombëtar, i cili, siç ka thënë Hasan Prishtina “është shpirti i popullit”.

Prof.dr.Pajazit Nushi (lexuar nga V.Shita):
VEPËR E RËNDËSISHME ME VLERA PEDAGOGJIKE DHE HISTORIKO – POLITIKOLOGJIKE
“… Përmbajtja e tre librave të Tahir Z.Berishës me të njejtin titull “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951) dhe arsimi shqip në Kosovë”, e shtjelluar në rreth dy mijë faqe me të dhëna biografike dhe me cilësimin e veprimtarisë së secilit, është një dokumentacion i shkëlqyer i personelit arsimor të shkollës shqipe në Kosovë, e gjenezës së saj dhe aq më tepër i sakrificës së pashoqe të këtyre burrave kaq të vyeshëm dhe patriotë. Të gjithë këta mësues së bashku, me veprimtarinë e tyre të palodhshme i kanë vënë themele të forta shkollës shqipe në Kosovë dhe jo vetëm në Kosovë. Këta, dhe më vonë nxënësit e tyre, hapën shkolla fillore dhe të mesme në trevat shqiptare në Mal të Zi, në Luginë të Preshevës dhe në Maqedoni, sikurse edhe në diasporën shqiptare. Biografitë e mijëra mësuesve të botuara në këto libra, tregojnë se këta kanë qenë të ardhur nga të gjitha trevat shqiptare. Ndërmjet tyre, vend të spikatur kishin mësuesit e ardhur nga Shqipëria, nga të gjitha prefekturat dhe nënprefekturat e Shqipërisë, prej Kurveleshit e Devollit, deri në Bajram Curr e Tropojë, prej Sarandës e bregdetit të saj, deri në viset malore të Pukës e të Malësisë së Madhe, prej qyteteve dhe vendeve urbane, deri te skutat më të largëta të vendeve rurale të Shqipërisë së Mesme… Brenda dekadës 1941 – 1951, në fshatrat dhe qytezat e varfëra të Kosovës, pa traditë të shkollimit dhe me popullësi prej rreth 90 për qind analfabetësh, në saje të punës së palodhshme dhe të mundimshme të veteranëve të arsimit me djersën, por edhe me gjakun e tyre, u krijuan kushtet normale për shkollën shqipe, e cila u bë qendër e rrezatimit të kulturës dhe të qytetërimit të mjedisit të prapambetur të Kosovës së pushtuar… Zotëri Tahir Berisha dhe bashkëpunëtorët e tij kanë bërë një punë kolosale që ka dhe do të ketë vlera të rëndësishme pedagogjike, historike etj. Në përmbajtjen e veprave të tij, përçohet ideja bazë e autorit: të ndriçojë rrugën dhe faktorët e zhvillimit të shkollës shqipe, ku vendin më të rëndësishëm i ka dhënë personelit arsimor. Prandaj, të gjithë ne jemi mirënjohës Tahir Berishës për këtë angazhim të rëndësishëm dhe kaq frytdhënës. Me frytin e këtij angazhimi dhe me botimin e veprave të tjera të përmendura, shënohet faza më e rëndësishme e zhvillimit të shkollës shqipe...”

Mehmet Gjevori:
MËSUES I POPULLIT
“Zonja dhe zotërinj,
Dashamirë të arsimit dhe të kulturës kombëtare,

Më lejoni sot që të shpreh kënaqësinë time që po marr pjesë në promovimin e vëllimit III të veprës “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951)” dhe në përvjetorin e 77-të të lindjes së autorit, Tahir Z.Berisha.

Si recensues i të tri vëllimeve të kësaj vepre shumë të vlershme, kam folur për rëndësinë dhe vlerat dokumentare të tyre si leksikon i parë i arsimtarëve shqiptarë në tërë hapsirën shqiptare. Prandaj, në këtë rast do të përqëndrohem më tepër rreth aktivitetit dhe kontributit të autorit dhe meritat e tija të veçanta si mësues, drejtor shkolle, udhëheqës i Entit Arsimor-Pedagogjik, inspektor e kryeinspektor shumëvjeçar i arsimit të Kosovës, iniciator për themelimin e Shoqatës së Veteranëve të Arsimit të Kosovës dhe të Manifestimit Unikal “Takimet e veteranëve të arsimit” që u mbajtën për çdo vit në Kosovë gjatë periudhës 1982 – 1997.

Tahir Z.Berishën e njoha për herë të parë në vitin shkollor 1945/46 pra, para 60 vjetësh si mësues të ri në moshën 17 vjeçare në fshatin e largët Zarbincë të Bujanocit afër Vranjës.

Si inspektor i arsimit për shkollat shqipe të Kosovës, kam praktikuar që t’i vizitoj të gjitha shkollat në terren, e sidomos në ato vende më të largëta kur dëgjoja për punën e mirë të ndonjë mësuesi të ri. Njëri ndër ta në atë kohë ishte edhe Tahir Z.Berisha, mësues i parë në atë fshat. Prandaj, e vizitova këtë mësues në Zarbincë dhe mbeta shumë i kënaqur me rezultatet e punës së tij në shkollë dhe autoritetin dhe dashurinë që gëzonte në popull dhe te nxënësit e prindërit e tyre. Kjo, atëherë më nxiti që ta shkruaj një reportazh me titull “Mësuesi i popullit”, që më vonë u botua në revistën “Jeta e re”. Si mësues i dalluar me propozimin tonë, ai u transferua pastaj prej këtij fshati të largët në Prishtinë, ku një kohë punoi edhe si bashkëpunëtor dhe redaktor i fletushkës së parë për fëmijë në gjuhën shqipe “Gazeta e pionierëve”.

Krahas punës në procesin edukativo – mësimor, Tahir Berisha, u mor gjithmonë edhe me krijimtari letrare e publicistike. Gjatë kohës së regjimit të Rankoviqit, një kohë u përjashtua nga procesi mësimor si i “papërshtatshëm politikisht”, por pas rënies së tij u kthye prapë në arsim, ku dha një kontribut të madh edhe si autor i disa veprave si: “Trojet që nuk shuhen”, 1993; “Emrat që nuk harrohen – Arsimtarët Veteranë (1941 – 1951)” me tri vëllime, ku u përfshinë portretet dhe biografitë e rreth dy – tre mijë mësuesve të parë që i hapën shkollat e para në gjuhën shqipe dhe “Rrëfime në vetën e parë”, Prishtinë 1998 etj.

Gjatë luftës së fundit në Kosovë, si shumë shqiptarë të tjerë, edhe Tahir Berisha u detyrua që të emigrojë në Turqi dhe në Angli, ku gjendet edhe sot përkohësisht, por edhe atje nuk pushoi së punuari. Kështu, b.f. në Londër në vitin 2001 botoi veprën “Shënime dhe ecejake të një refugjati nga Kosova” dhe u përfaqësua në Antologjinë e krijuesve shqiptarë në Angli me titull “Lërmeni pak atdhe”, Tiranë 2004. Madje, në Londër e përfundoi edhe vëllimin e III të veprës, të cilën po e promovojmë sot. Në bashkëpunim me ish-nxënësit e vet Hamza Halabakun dhe Çerkin Bytyçin, ai e përgaditi edhe librin për arsimtarët shqiptarë të mësimit plotësues në diasporë, i cili pritet që të shoh së shpejti dritën e botimit.

Rastisi që Tahir Berisha të më zëvendësojë mua në detyrën e inspektorit krahinor të arsimit në Kosovë, ku e vazhduam bashkëpunimin, i cili u thellua dhe u shpeshtua edhe më tepër kur që të dy dolëm në pension dhe u bëmë veteranë, unë kryetar i Shoqatës së Veteranëve të Arsimit të Kosovës, kurse Tahiri sekretar i përgjithshëm i saj. Së bashku e vizituam edhe Shqipërinë, ku Shoqata “Normalisti” e veteranëve të arsimit të Shqipërisë në Elbasan, na priti miqësisht dhe përzemërsisht, duke na i promovuar veprat tona më të reja.

Bashkëpunimi dhe korrespondenca ime me Tahir Z.Berishën vazhdon edhe sot në këtë moshë të thyer. Prandaj, duke përfunduar, Tahir Berishës ia uroj 77-vjetorin e lindjes dhe i dëshiroj shëndet të mirë, por edhe suksese të tjera në punë në dobi të arsimit tonë kombëtar.”

Zejnullah Jakupi:
“… Në emër të Kryesisë së Shoqatës së Veteranëve të Arsimit të Kosovës, e përgëzoj Tahir Berishën për këtë vepër të rëndësishme dhe ia uroj 77-vjetorin e lindjes me dëshirë që të na dhurojë edhe vepra të tjera!”

Dr.Sabit Uka:
KY TANI MË NUK PO NDALET!
“… Unë pata filluar të shkruaj pak më heret. Duke parë aftësitë dhe prirjet për të shkruar të Tahir Berishës, e pata pyetur pse nuk po shkruan edhe ai. M’u përgjegjë se do t’ia fillojë të shkruaj dhe vërtet, pas daljes në pension, filloi të shkruaj. Kështu, në vitin 1993 e botoi veprën e parë “Trojet që nuk shuhen” (me shënime nga vendlindja dhe Anamorava). Një vit më vonë, më 1994, vëllimin I të Monografisë “Emra që nuk harrohen…”, në vitin 1996 edhe vëllimin II, kurse sivjet edhe vëllimin III dhe më nuk po ndalet! Prandaj, sot në 77 vjetorin e lindjes së tij, i dëshiroj shëndet e jetë të gjatë me dëshirë që të promovojë edhe vepra të tjera…”

Mr.Shefki Stublla:
NUK E DI, A NDIKUAN BLETËT NË TE, A PO KY NË BLETËT?
“… Me Tahir Berishën jam njohur gjatë punës në arsim, por shumë ma mirë e njoha kur fillova t’ia lexoj veprat. Kam menduar shpeshherë: A thua bletët kanë ndikuar në punën e tij të palodhshme, apo ky, si bletar, ka ndikua tek bletët, të cilat gjithmonë i mbledhnin shumë mjaltë? Edhe ky si bletët, lule me lule, ka mbledhur nektarin më të mirë në arsim që janë mësuesit veteranë… Prandaj, ia uroj 77 vjetorin e lindjes dhe i uroj shëndet e jetë të gjatë në të mirë të arsimit tonë kombëtar!”

Dr.Musa Limani:
SKENDERBEU NË VEND TË RANKOVIQIT!
“… Parafolësit i dhanë vlerësimet e veta për veprat e z.Tahir Berishës. Unë me këtë rast po e përmendi vetëm një rast të trimërisë së tij. Si nxënës i Shkollës së Mesme Ekonomike në Gjilan, ku ky ishte drejtor, në vitin 1962, e pata vizatuar portretin e Skenderbeut për kabinetin e historisë. Kurrë në jetën time nuk kam qenë më i lumtur. Prandaj shkova në zyrën e tij dhe i tregova se po më mungon korniza e nuk kam të holla për ta blerë. Ai më tha: “Të lumshin duart! Shumë bukur e paske vizatuar!” dhe e thirri kurierin e i tha që ta marr në podrum njërën nga fotografitë e Rankoviqit. Në prezencën time dhe të kuririt e hoqi fotografinë e Rankoviqit dhe kuriri e vuri vizatimin e Skenderbeut. Këtë më vonë e hetuan organet e sigurimit dhe drejtorit e arsimtarit të historisë u solli shumë telashe, por Tahir Berisha kurrë nuk u frigua…”

Rabit Rexhepi:
MIK I SINQERTË DHE INTELEKTUAL I PRIRUR VETËM PËR PUNË E VEPRA TË MIRA
“… Me Tahirin jam shoqëruar që nga viti 1960, kur isha përgjegjës i arsimit në Gjilan e ai drejtor i Shkollës Ekonomike. Që nga kontaktet e para me të, e pash se kisha të bëj me një shok të mirë, mik të sinqertë dhe intelektual të mirëfilltë të prirur vetëm për punë të mira dhe të dobishme kombëtare e shoqërore. Do herë tek ne historia dhe e kaluara kombëtare mësohej vetëm nëpër oda. Mirëpo, për një kohë të shkurtër populli ynë, në krahasim me popujt tjerë, bëri disa hapa të mëdhenjë dhe i zuri të tjerët. Në këtë drejtim, rol të madh luajtën pikërisht arsimtarët, emrat e të cilëve Tahir Berisha i shkëputi nga harresa. Tre vëllimet e kësaj monografije “Emra që nuk harrohen…” dhe veprat e tjera të Tahir Berishës, kanë vlerë të madhe dokumentare e pedagogjike. Prandaj, atij i dëshiroj suksese edhe më të mëdha në këtë drejtim, dhe ia uroj “dyzetvjetorin” e lindjes!”

Selim Musliu:
TAHIRI EDHE GJATË PUSHIMEVE PUNOI DHE I NDIHMOI ARSIMIMIT TË POPULLIT
“… Jam bashkëvendas i Tahir Berishës dhe punën e tij të palodhshme e kam përcjellur që nga fillimi. Për vlera praktike e dokumentare të veprave të tija, folën të tjerët ma me kompetencë, por unë dua të theksoj se Tahiri si mësues dhe përgjegjës i arsimit në Viti, i ka ndihmuar shumë arsimit e kulturës në komunën tonë. Madje më kujtohet se edhe atëherë kur për shkaqe shëndetësore një kohë ka qëndrua në vendlindje, u ka ndihmua nxënësve të Sh.F. të Sadovinës së Jerlive në përgaditjen e pjesëve teatrale që shfaqeshin edhe në Goshicë e fshatra të tjera…”

Zenun Rexhepi:
TRIMI I MIRË ME SHOKË SHUMË
“…Grumbullimit të materialeve për tre vëllimet e kësaj monografije, Tahir Berisha i ka hyrë në kohët më të vështira “kur nuk dinim se ku e kemi kokën dhe nëse na zë nata, ku do të na çelë dita”. Mirëpo, siç thuhet, trimi i mirë me shumë shokë. Kështu, pra, Tahirit në këtë punë të rëndësishme i kanë ndihmuar shumë shokët e kolegët si Xhafer Kabashi, Ahmet Pere etj. Me këtë veprën e fundit, është përmbyllur periudha më e rëndësishme e arsimit kosovar (1941 – 1951). Por, për ta vazhduar punën në këtë drejtim, ka nevojë që të formohet Instituti Pedagogjik, sepse këtë punë duhet ta vazhdojë një ekip ekspertësh, e jo një individ. Si redaktor i këtij vëllimi edhe unë i kam ndihmuar autorit që kjo vepër sa më shpejt të dal nga shtypi. Prandaj, ka mund të na përvjedhet edhe ndonjë gabim teknik, por, besoj se, kjo nuk ia humb vlerën këtij libri kaq të rëndësishëm…”

Demë Fetaj:
KËTË VEPËR DUHET TA KETË ÇDO SHKOLLË
“… E përgëzoj Tahir Berishën për këtë vepër të rëndësishme dhe propozoj që Shoqata e Veteranëve të Arsimit të Kosovës t’i drejtohet me shkresë Ministrisë së Arsimit që çdo shkollë t’i ketë këto tri vëllime të këtij leksikoni unikal në mënyrë që kur të mbahen përvjetorët e emrave që i mbajnë shkollat e caktuara t’i shfrytëzojnë biografitë dhe portretet e tyre me shënimet konkrete që gjenden në to…”

Zeqir Muçolli:
TAHIR BERISHA E KA DHËNË MAKSIMUMIN SI MËSUES, DREJTOR SHKOLLE, INSPEKTOR I ARSIMIT DHE PUBLICIST
“… Tahir Berishën dhe punën e tij me përkushtim e njoh shumë mirë pasi që gati 15 vjet kemi punuar në një zyrë. Tahiri, si mësues, drejtor, inspektor, kryeinspektor dhe publicist, e ka dhënë maksimumin e vet. E përshëndes dhe e përgëzoj për idenë e qëlluar që veprën ta titulloje “Emra që nuk harrohen…” që konsiderohen si përmendore të përhershme. Mehmet Gjevori me veprën e vet “Shënime dhe kujtime” dhe Tahir Berisha me “Emra që nuk harrohen…”, duhet të merren si shembull se si duhet të punohet e t’i kontribuohet arsimit dhe edukimit të brezave të rinj. Prandaj, Tahir Berishës i dëshiroj suksese në punën e ardhshme dhe ia uroj 77-vjetorin e lindjes.”

Hamza Halabaku:
ATY KU HAPET NJË SHKOLLË, MBYLLET NJË BURG
“Si bashkëpunëtor i Pleqësisë së Arsimit të Kosovës kam pasur mundësi që disa vjet të punoj me Tahir Berishën. Ai si kryeinspektor i Arsimit për Kosovë, shpeshherë më ka angazhuar edhe mua në komisionin për verifikimin e kushteve për hapjen e shkollave. Tahiri në zbatimin e dispozitave ligjore ka qenë shumë i përpikët dhe konseguent dhe gjatë ushtrimit 15-vjeçar të kësaj detyre, nuk i është anuluar gati asnjë aktvendim nga organet kompetente. Madje, për punën e tij të mirë dhe të suksesshme, është dekoruar me medaljen më të lartë Urdhërin e punës me kurorë të artë. Megjithatë, nga disa individë byrokratë dhe shovenistë, edhe është kritikuar nganjëherë pas shpindës për gjoja lejimin dhe rekomandimin e hapjes së klasëve the shkollave edhe në fshatrat më të largëta, siç ishte rasti me shkollën e Hogoshtit, Ivajës, Mushnikovës etj. Më kujtohet kur një herë duke u kthye nga terreni i pata thënë: “Kam frigë se mos do të na bëjnë vërejtje pse po hapim shkolla shqipe edhe në fshatrat më të largëta!”. Mirëpo, Tahiri ishte gjithmonë konseguent dhe i vendosur për atë që bënte dhe përherë dilte fitues në dialogjet me ministrin e atëhershëm serb të arsimit dhe në polemikat që zhvilloheshin në shtypin e përditshëm në gjuhën shqipe dhe serbokroate. Ai më shikoi duke buzëqeshur lehtë dhe më tha: “Mok ke frigë o Hamza i dashur! Unë deri më tash nuk kam dëgjuar e as lexuar që dikush të ketë bërë keq pse ka hapur shkolla. Përkundrazi thuhet se “Aty ku hapet një shkollë, mbyllet një burg!”

Falënderimi i autorit Tahir Z.Berisha:
UNË TASH, PAS KRYERJES SË TË TRE VËLLIMEVE, PO E NDIEJ NJË LEHTËSI DHE KËNAQËSI SI AI UDHËTARI KUR ARRIN NË MAJE TË KODRËS
“Duke i dëgjuar gjithë këto lavdërata, një moment gadi harrova se për kënd është fjala. Ju falëmnderit! Unë tani po e ndiej veten sikur ai udhëtari që me mund të madh ngjitet kodrës përpjet dhe kur arrin në maje, e ndien një shlodhje dhe kënaqësi. Është e vërtetë se unë kësaj punë i kam hyrë në kohën më të vështirë kur ishin mbyllur të gjitha institucionet kulturore e shkencore (bibliotekat, muzetë etj.) dhe kur shqiptarët ishin dëbuar me dhunë nga objektet shkollore dhe entet tjera edukative. Mirëpo, në saje të miqëve, kolegëve, bashkëpunëtorëve dhe punës këmbëngulëse, arritëm se bashku që të grumbullojmë shënime e dokumente të rëndësishme për punën dhe përpjeket mbinjerëzore të rreth tre mijë mësuesve të parë që i vunë themelet e forta të shkollave të para shqipe në trojet shqiptare jashtë kufijve administrativ të shtetit amë! Prandaj, e ndjejë si obligim që edhe një herë t’i falënderoj të gjithë miqtë e dashamirët që më ndihmuan në këtë punë të përbashkët. U jam mirënjohës z.Mehmet Gjevorit, Dr.Abdulla Vokrrit, Vehap Shitës dhe Zenun Rexhepit, të cilët i pata redaktorë ose recensentë gati në të gjitha veprat e mia. Sidomos me z.Gjevorin më ka lidhur një miqësi dhe bashkëpunim i ngushtë që nga mosha ime 17-vjeçare, si mësues i ri, e deri më sot në këtë moshë të shtyer. Mehmet Gjevorin e kam konsideruar edhe si prindër, pasi që im at më është vrarë kur kam qenë 15 vjeçar. Pra, e kam pasur si udhërrëfyes dhe jam përpjekur që ta imitoj në çdo punë. Por, e pranoj se e kam pasur të vështirë, sepse ai si ish nxënës i Shkollës Amerikane të Fulcit, ka qenë i palodhshëm në punë kështu që edhe sot (në moshën 96 vjeçare), lexon pa syza, kurse unë nuk mundem pa to. Por, edhe unë i mora në qafë disa nxënës të mi, si Zeqir Muçollin e Hamza Halabakun, të cilët përpiqen që të më imitojnë mua duke më “ndjekur në fërkem”, siç jam munduar unë ta ndjeki z.Mehmet Gjevorin. Edhe njëherë, ju falëmnderit për vëmendje!”

Dita e Mesuesit - 7 Marsi, Londer 2005

2008-02-07T01:53:00.004Z

z.Talat Pllana dorëzon z.Tahir Z.Berisha "Mirënjohje" me rastin e 77 vjetorit të lindjes

KREMTIMI I DITËS SË MËSUESIT – 7 MARSI 2005 NË LONDËR

Në kuadër të Ditës së Mësuesit – 7 Marsit dhe 77 vjetorit të lindjes së veteranit të arsimit Tahir Z.Berisha, në Londër më 7 mars 2005 u organizua një tubim solemn, në të cilin morën pjesë shumë bashkatdhetarë dhe dashamirë të arsimit që jetojnë në Britani të Madhe.

Për rëndësinë e Ditës së Mësuesit dhe 77 vjetorin e lindjes së veteranit të arsimit z.Tahir Z.Berisha, i cili që nga Lufta e Kosovës jeton dhe vepron në Londër, folën zz. Talat Pllana, drejtor i shkollës shqipe me mësim plotësues “Kosova” dhe kryetar i Bashkësise Shqiptare “Faik Konica” në Angli, Kastriot Robo, Ambasador i Shqipërisë në Londër dhe Fatmir Terziu, gazetar dhe regjisor filmi. Me këtë rast z.Talat Pllana, T.Z.Berishës ia dorëzoi një mirënjohje me shkrim për kontributin dhe merita të veçanta në arsim si mësues, drejtor shkolle dhe inspektor e kryeinspektor shumëvjeçar i arsimit të Kosovës.

Në vazhdim u shfaq filmi dokumentar “Trokamat në jetën e një pene” të autorit Fatmir Terziu, kushtuar Tahir Z.Berishës.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga solemniteti.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

- - - - - - - - - -

FILMI DOKUMENTAR "TROKAMAT NË JETËN E NJË PENE"

Promovim: "Lermeni Pak Atdhe", Londer 2004

2008-02-06T22:18:00.001Z

Kujtim i përbashkët i disa nga krijuesit

Promovimi i antologjisë së krijuesve shqiptarë në Britani të Madhe “Lërmeni Pak Atdhe” (Sh.B. “Mokra”, Tiranë 2004), në Londër më 28.03.2004, përgaditur nga Petrit Kuçana

Në organizim të Shoqatës “Edit Durham”, e nën udhëheqjen e Petrit Kuçanës, në Londër u bë promovimi i kësaj antologjie, në të cilën janë përfshirë punimet e këtyre krijuesve shqiptarë, të cilët momentalisht jetojnë në Angli: Alma Verria (Korçë), Aurela Selimi (Tropojë), Brikena Muharremi (Mitrovicë), Behar Kojku – Nela (Librazhd), Dojran Kulla (Tiranë), Driton Buna (Burrel), Dhuratë Limaja (Burrel), Edlira N.Gjipali (Vlorë), Ermira Çela (Elbasan), Fadil Haxhia (Tropojë), Flamur Puci (Dibër), Majlind Goge (Shijak), Mehmet Elshani (Medvec – Prizren), Kosta Qerosi (Skapar), Mentor Heti (Mat), Nikolin Nilaj (Shkodër), Petrit Kuçana (Tropojë), Rrahman Dedaj (Penuh – Podujevë), Sotiraq Goga (Devoll), Tahir Z.Berisha (Vërban – Viti) dhe Valbona Ismaili – Luta (Prishtinë).

Petrit Kuçana, redaktor i kësaj antologjie, i prezantoi veç e veç krijuesit, duke ua lexuar nga një punim.

Shënim: Në vitin 2006, u botua edhe Antologjia II e 26 krijuesve shqiptarë që jetojnë dhe veprojnë në Britani të Madhe.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

Proteste Shqiptare, Londer 2001

2008-02-05T06:21:00.000Z

PROTESTA E SHQIPTARËVE PARA AMBASADËS SË MAQEDONISË NË LONDËR

Me parullat “Stop diskriminimit të shqiptarëve në Maqedoni!”, “Njohja e të drejtave të shqiptarëve në Maqedoni si popull shtetformues”, “Kërkojmë njohjen e Universitetit të Tetovës”, “Kërkojmë dhënien e shtetësisë së mbi 150 mijë shqiptarëve!”, “Dua të mësoj në gjuhën amtare” etj. më 2.04.2001, u mbajt një protestë e madhe para Ambasadës së Maqedonisë, në të cilën morën pjesë shumë shqiptarë që jetojnë përkohësisht në Britani të Madhe.

Në fund, pasiqë përfaqësuesit arrogantë të Ambasadës refuzuan që ta marrin një peticion për kryetarin e Maqedonisë, Boris Trajkovski, këtë ia dërguan më anë të postës.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga protesta.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

Panairi Nderkombetar i Librit, Londer 2001

2008-02-05T04:30:00.000Z

Para hyrjes në Panair

VIZITA NË PANAIRIN NDËRKOMBËTAR TË LIBRIT NË LONDËR (25.03.2001)

Në Londër për çdo vit mbahet Panairi Ndërkombëtar i Librit, në të cilin marrin pjesë shtëpitë më të njohura botuese nga vendet e ndryshme. Në Panairin që u mbajt më 25 – 27 mars 2001, morën pjesë edhe Agjencia e Import-Exportit të botuesit BOTIMPEX dhe shtëpitë botuese TOENA dhe ONUFRI nga Shqipëria.

Në shtandet S-40 dhe S-41 të Panairit na pritën Dr.Estref Bega, përfaqësues dhe drejtor i Shtëpisë Botuese BOTIMPEX me personelin dhe Prof.dr.Jani Thomaj, autor i Fjalorit Frazeologjik të gjuhës shqipe prej 1166 fjalësh, i botuar në vitin 2000. Aty takuam edhe shkrimtarin e njohur kosovar z.Rrahman Dedaj (i cili më vonë edhe vdiq në Londër).

Edhe pse në Panair nuk mori pjesë asnjë shtëpi botuese nga Kosova, në këto shtande vërejtëm disa botime interesante me tematikë kosovare si dhe vepra të disa autorëve kosovarë.

Nga e majta: z.Rrahman Dedaj, Prof.dr.Jani Thomaj, Tahir Z.Berisha dhe Dr.Estref Bega.

Dr.Estref Bega, drejtor i Agjencisë Import-Export të botimeve BOTIMPEX

Promovim: "Shenime dhe Ecejake", Londer 2001

2008-02-05T03:28:00.001Z

Panoramë e Londrës

Promovimi i ditarit “SHËNIME DHE ECEJAKE TË NJË REFUGJATI NGA KOSOVA”, në Londër më 21.01.2001

Në organizim të Bashkësisë Shqiptare “Faik Konica” në Britani të Madhe, në Londër u promovua ky libër që u botua dhe u ribotua në Angli e që përfshinë ecejaket e autorit dhe përjetimet e tij gjatë luftës dhe qëndrimit nëpër kampet e refugjatëve në Maqedoni dhe Turqi.

Promovimin e kryesoi z.Talat Pllana, kryetar i kësaj bashkësie, kurse për vlerat e veprës foli Profesor Sami Islami, recensent dhe lektor i librit. Në diskutim morën pjesë Zoti Simon Kuzhnini, kryetar i Lidhjes Shqiptare në Botë, Ferdinand Nikaj, Agron Biba etj.

Me këtë rast me recitime u dalluan nxënësit Arben dhe Fitore Pllana, Labeat Islami dhe vogëlushi Besar Zasella. Mbresa të veçanta la edhe aktori Driton Miftari me monologun “Amaneti i Adem Jasharit”. Në fund edhe autori falënderoi organizatorët dhe u dhuroi nga një ekzemplar të librit.
--------------------
Dr. ILJAZ GOGAJ,
ish punëtor i Institutit të Historisë në Tiranë:
"... Vlerë të veçantë merr libri edhe për të dhënat që na jep autori për veprimtarinë kulturore patriotike të shqiptarëve në diasporë, posaçërisht në ishullin Britanik, ku ai vetë është një ndër veprimtarët aktivë. Intelektual me interesa albanistike, me kulturën e plotësuar dhe kurreshtar e zelltar siç është, ai ka mundur të futet bukur mirë në universin e botës së "katundit të madh" Londër dhe të zbulojë sa më shumë fakte historike për Shqipërinë dhe shqiptarët. Autori na jep të thuash një galeri të tërë personalitetesh e personash shqiptarë në Angli, ku vihen në pah të dhëna të reja për figura si Ahmet Zogu dhe pastaj me rradhë Faik Konica, Tajar Zavalani, Dervish Duma, Anton Logoreci, Alfred Andoni, Qazim Kastrati, Ihsan Bej Toptani etj...

...E pasur në dokumente dhe fakte të tjera të vërteta jetësore, lënda e veprës së Tahir Berishës kuptohet bindshëm dhe, falë stilit të shtruar dhe të përmbajtur, gërshetuar me mençuri popullore, ajo lexohet këndshëm dhe bëhet kësisoj një libër i mirëpritur prej lexuesve. Veçanërisht i kërkuar duhet të jetë libri në mërgim, ku bren dhimbja e plagës së kurbetit. Pastaj libri bëhet joshës me fotot e shumta cilësore (meritë e veçantë e autorit) si edhe me mbulesën e gjetur në përmbajtje dhe në formë."
--------------------
Zeqir Muçolli, prof.:
"... Tahir Berisha librin "Shënime dhe ecejake" e ka begatuar me të dhëna shumë interesante për lexuesin, të cilat kanë të bëjnë me shqiptarët dhe miqtë e tyre në këtë vend (Angli) të cilët me veprimtarinë e tyre i ndihmuan në mënyra të ndryshme prezentimit të popullit dhe të çështjes shqiptare dhe kështu ndihmuan në zgjidhjen e drejtë të kësaj çështjeje. Kështu lexuesi i këtij libri do të ketë mundësi që të njihet me Aubrey Herbertin, themeluesin e parë të Shoqatës Anglo - Shqiptare më 1912, pastaj me Edit Durhamin, mike e madhe e popullit shqiptar, Herry Hodgkinson, kryetarin e Shoqatës Anglo - Shqiptare të viteve 1985 - 1994, si dhe kryetarin e tanishëm të kësaj shoqate z.Noel Malkolm, i cili njëherësh është edhe autor i librit "Kosova - një histori e shkurtër" ...

... Ky libër ka shumë material dokumentues, kështu ai përmban 383 fotografi, 5 harta, 5 piktura etj. ..."
--------------------
Nezir Selmani, prof.:
"... Në librin "Shënime dhe ecejake", Tahir Berisha na i paraqet peripecitë e refugjatëve, të cilat i përjetoi edhe ai vetë, sepse pasi i kaloi tri kampe, më në fund u vendos në mbiemrin e Shqipërisë - në Londër...

... Libri i ka 120 portrete individuale; 199 portrete kolektive; 31 panorama ndërtesash si dhe 37 simbole siç janë: harta, flamuj, lapidare, varre masive e të tjera ...

... Tahiri na paraqet shënime të thukta me një stil lakonik nga të tri kampet, por më së shumti paraqet fakte nga Londra. Ai është një verlibrist me të cilin na paraqet pop-art duke na e bërë të njohur me restorantin e parë "Trepça", të cilin e kishte hapur kosovari i parë Anton M. Preça nga Peja, i cili kishte shkuar në Angli në fund të shekullit XIX. Në këtë restorant ishin mysafirë të rregullt mikesha e përbetuar e popullit shqiptar Mis Edit Durham, parlamentari Aubrey Herbert, Faik Konica e shumë miq të tjerë anglezë e patriotë shqiptarë. Gjatë mbajtjes së Konferencës së Londrës (1912 - 1913), këtë restorant e kishin vizituar edhe Ismail Qemali, Isa Boletini, Luigj Gurakuqi, Mehmet Konica (vëllai i Faik Konicës) etj ...

... libri i Tahir Berishës është një libër i mrekullueshëm, sepse lindi nga tragjedia e një populli, nga trazimi shpirtëror i shkrimtarit , prandaj kishte me qenë mirë që kjo vepër të botohet edhe si libër xhepi ..."
--------------------

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

Prezentim i Veprave, Glasgou 1999

2008-02-02T01:46:00.001Z

Panoramë e Glasgout - George Square

Prezantimi i veprave të Tahir Z.Berishës në Glasgou të Skocisë, më 12.07.1999

Takimin e hapi në gjuhën shqipe dhe angleze Ylli Dushi, i cili edhe foli për veprën “Rrëfime në veten e parë” dhe lexoi recensionin e Mr.Shefki Stubllës. Disa shënime për autorin i paraqiti z.Mentor Mustafa, ndërsa për vëllimin I e II të monografisë “Emra që nuk harrohen”, foli znj.Remzije Sherifi.

Në diskutim morën pjesë: Aziz Hyseni, refugjat nga Lypjani, Dr.Abdullah Sammad, nga Afrika Jugore, Mahmood al Sadaih, përgjegjës për shpërndarjen e ndihmave islamike nga Iraku, z.Jackie, punëtor vullnetar i një firme humanitare etj.

Në kuadër të këtij prezantimi, nxënëset Teuta Dumani, Albana Shala dhe Kaltrina Zeqiri, recituan tri vjersha të autorit. Krijimet e veta i lexuan edhe disa pjesëmarrës të tjerë, ndërsa znj.Shqipe Shala, i ekspozoi disa piktura të veta me motive nga jeta e refugjatëve kosovarë. Pas përfundimit të prezentimit u shfaq një program kulturo-zbavitës me këngë e valle.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

Prezentim i Veprave, Stamboll 1999

2008-01-31T01:56:00.003Z

Panoramë e Stambollit

Prezentim i veprave të Tahir Z.Berishës në Stamboll të Turqisë, më 28.05.1999.

Ishte caktuar me kohë data e mbajtjes së prezentimit të veprave të mia në kampin e refugjatëve në Kirklareli. Ardhjen në këtë prezentim e kishin paralajmëruar edhe një grup ish veteranësh të arsimit shqip nga Stambolli. Mirëpo, në momentin e fundit valiu i kampit (z.Camer Yulduz) ishte friguar dhe nuk lejoi që në kamp të prezentohen librat shqip, përmbajtjen e të cilave nuk e dinte.

Ndërkohë, Enver Tali, përgjegjës i Zyrës së Republikës së Kosovës në Stamboll, më njoftoi me telefon se ishte marrë vesh me Shoqatën Turko-Shqiptare të prizrenasve që ky prezentim të organizohet në Stamboll. Prandaj mora leje njëjavore nga drejtoria e kampit gjoja për të vizituar disa të afërm në Stamboll.

Prezentimi i veprave u bë me 28 maj 1999, në lokalet e Shoqatës Turko-Shqiptare të prizrenasve në Stamboll, ku përveç Enver Talit me personelin e Zyrës së Republikës së Kosovës, mori pjesë një numër i konsiderueshëm mysafirësh në mesin e të cilëve edhe dr.Rexhep Boja, kryetar i Bashkësisë Islame të Kosovës. Tubimin e hapi nënkryetari i kësaj shoqate, z.Rafet Kavjardi, kurse fjalën e hyrjes e mbajti vetë z.E.Tali, i cili kishte pasur rast që më heret të njihej me përmbajtjen e veprave dhe me punën time në përgjithësi, pasi që e kisha bashkëvendas-gjilanas.

Në diskutimin e gjerë morën pjesë: Fahri Turkkan, kryetar i Shoqatës Turko-Shqiptare në Stamboll, Nijazi Straja-Saraçoglu, veteran i arsimit shqip dhe ish i burgosur politik nga Prishtina, i cili që nga vitet e '50-ta jeton si emigrant në Turqi (Ky nuk mundi ta përfundojë diskutimin e vet të gjatë nga lotët e mallëngjimit), Kamil Bitis (Qamil Bytyçi), përkthyes, Melihate Jaka, refugjate kosovare, Laurant Bica, profesor universiteti nga Korça (i cili e çmoi lart punën e autorit, sepse për të mbledhur të dhëna për mbi 2000 portrete e biografi veteranësh të arsimit, siç tha, duhet të ketë punuar një ekip i tërë ekspertësh). Diskutoi edhe Ahmet Namani, refugjat, kurse me pyetje u paraqit zonja Alie Myderizi-Pektok, po ashtu veterane e arsimit nga Prishtina, e tash disa vjet emigrante në Turqi.

Në përmbyllje të prezentimit kryesuesi R.Kavjardi theksoi se ky është rasti i parë në Turqi që të organizohet prezentimi i veprave të një autori shqiptar kosovar. Ai shprehu dëshirën që prezentime të këtilla të organizohen edhe në të ardhmen, ndërsa autorit i dëshiroi shëndet të mirë dhe suksese në punën e tij krijuese.

Në fund edhe autori i falënderoi organizatorët e prezentimit dhe ua dhuroi nga një ekzemplar të librave: "Trojet që nuk shuhen" dhe "Rrëfime në veten e parë". U shkëmbyen shumë mendime edhe gjatë koktelit që shtroi organizatori i prezentimit.

Në pamundësi që të merrte pjesë në këtë prezentim, një vështrim me shkrim e kishte dërguar edhe zonja Kadrie Beqiri-Berisha, profesoreshë e gjuhës dhe letërsisë shqipe në Shkollën shqipe kosovare "Paqja" në kampin e Kirklarelit të Turqisë, të cilin po e japim në tërësi:
- - - - - - - - - - -
Nga veprat e Tahir Berishës mësova shumë gjëra të reja

Me autorin, Tahir Z.Berishën, u njoha për herë të parë në fillim të muajit maj të këtij viti në kampin e refugjatëve "Gazi Osman Pasha" në Kirklareli të Turqisë. Kjo ndodhi rastësisht, kur profesori mori pjesë në një mbledhje të këshillit të arsimtarëve të shkollës sonë. Me qenë se kjo shkollë për fëmijët e refugjatëve ishte hapur në shpejtësi, na lindën shumë vështirësi dhe pengesa të ndryshme objektive e subjektive, që, në shikim të parë, dukeshin si të papërballueshme. Megjithatë, puna vazhdon me rreth një mijë nxënës, ku mësimin në gjuhën shqipe po e zhvillojnë 54 arsimtarë.

Në këtë mbledhje fjalën e mori edhe mysafiri ynë, i cili duke evokuar disa kujtime nga përvoja e tij e pasur shumëvjeçare si pishtar i arsimit, na dha një frymëmarrje lehtësuese dhe na e shtoi vullnetin për ta vazhduar punën e mëtejshme. - Ju jeni duke bërë një punë shumë të madhe e të vlefshme, peshën e së cilës do ta kuptoni më vonë - na tha ai duke vlerësuar shumë lartë misionin tonë.

Për meritat dhe kontributin e këtij autori, mësova më vonë kur fillova t'i përpunoj veprat e tij me nxënës, në mungesë të teksteve dhe literaturës tjetër në gjuhën shqipe. Prej veprave të tij, mësova shumë gjëra të reja. Më pëlqeu, sidomos vepra e tij më e re "Rrëfime në vetën e parë", e botuar në vitin 1998. Edhepse "në vetën e parë", në këtë libër si edhe në tri veprat e tjera, autori më pak flet për vete, e shumë më tepër për të tjerët, për kolegët e vet veteranët e arsimit. Ndërkaq, të tjerët kolegët, gazetarët e dashamirët e librit shqip dhe të kulturës kombëtare, flasin shumë më tepër për te dhe veprat e tij. Unë nuk kam pasur rast që përpara t'i lexoj këto vepra dhe të marrë pjesë në promovimin e tyre, por duke lexuar me plot andje veprën e fundit, më dukej se edhe vetë, e futur thellë dhe e strukur pranë miqëve e kolegëve, isha pjesëmarrëse aktive në të gjitha këto ngjarje.

Prandaj, autorit i uroi shëndet të mirë dhe sukses në punën e tij të palodhshme në përfundimin edhe të vëllimit III të librit "Emra që nuk harrohen".

Kadrije Beqiri-Berisha
- - - - - - - - - - -
FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

- - - - - - - - - - -

PAMJE FILMIKE NGA PREZENTIMI - PJESA 1

PAMJE FILMIKE NGA PREZENTIMI - PJESA 2

Promovim: "Kujtime e Shenime" dhe "Rrefime Ne Veten e Pare", Elbasan 1998

2008-01-29T00:54:00.006Z

Kristaq Mullisi hap promovimin

Promovim i përbashkët i veprave “KUJTIME E SHËNIME” të autorit Mehmet Gjevori dhe “RRËFIME NË VETEN E PARË” të autorit Tahir Z.Berisha, në Elbasan, më 14.11.1998

Tubimin e hapi Zoti Kristaq Mullisi, kryetar i Shoqatës “Normalisti” të Veteranëve të Arsimit të Shqipërisë. Për vlerat e këtyre veprave referuan me shkrim dr.Reshit Koburja për veprën e M.Gjevorit, ndërsa Zeqir Sarja për veprën e T.Berishës. U lexuan edhe recensionet e Prof.dr.Pajazit Nushit dhe Vehap Shitës. Në promovim mori pjesë dhe diskutoi Prof.dr.Muhamet Bicaj, Ministër i Arsimit i Republikës së Kosovës. Diskutuan edhe Prof.dr.Muhamet Çeliku, Prof.Sefedin Trungu dhe shkrimtarja Mynavere Hysen Zajmi me prejardhje nga Peja.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

--------------------
Mediat Televizive

--------------------

KRISTAQ MULLISI:
“Duke i uruar mirëseardhjen, në qytetin-djep të arsimit kombëtar, miqëve të nderuar nga Kosova, nderohem për rastin që më jepet, të prezantoj fizikisht para jush, dy ndër figurat e nderuara të arsimit shqiptar në Kosovë, që një jetë të tërë ia kushtuan arsimit, shkollës e gjuhës shqipe, 86 vjeçarin elbasanas, i cili që nga viti 1941 punon e jeton në Kosovë, kryetarin e Shoqatës së Veteranëve të Arsimit të Kosovës z.Mehmet Gjevori dhe z.Tahir Berisha, sekretar i përgjithshëm i kësaj shoqate, në nderin e të cilëve sot po promovojmë dy librat e fundit të tyre, në vazhdën e mjaft botimeve të tjera, librat “Kujtime e Shënime” të z.Mehmet Gjevori dhe “Rrëfime në veten e parë” të z.Tahir Berisha. E gjithë jeta, puna e veprimtaria e këtyre personaliteteve të arsimit në Kosovë, është e lidhur me shkollën dhe me arsimin në gjuhën shqipe. Ata kanë dhënë një kontribut të madh në hapjen e shkollave të para në gjuhën shqipe, në drejtimin dhe organizimin e tyre, në përgaditjen e mësuesve të rinj dhe në hartimin e programeve e teksteve shkollore në gjuhën shqipe. Nuk mund të kuptohet shkolla shqipe në Kosovë pa kujtuar emrat e këtyre korifejve të arsimit të Kosovës. Jo më kot akademiku i mirënjohur Jashar Rexhepagiq, e ka cilësuar z.Mehmet Gjevorin një pedagog të rrallë, një mësues të mësuesve të rinj, një Pestaloe në Kosovë. Duke folur për Mehmet Gjevorin, Dr.Ali Jakupi ka theksuar se ai është një prej themeluesëve të arsimit në Kosovë, i cili për gjashtë dekada kultivoi, thelloi e begatoi arsimin e kulturën shqiptare në Kosovë, e nëpërmjet fjalës së gjallë të arsimtarit, të përgjegjësit dhe të inspektorit të arsimit, të hartuesit e redaktuesit të teksteve shkollore, krijoi emër të pashlyer. Ndërsa, Vehap Shita duke folur për punën e palodhur të z.Tahir Berisha dhe për librin e fundit të tij që ne po e promovojmë sot, shprehet se ne do të ndiejmë e do të përcjellim përpjekjet e tij, të bashkëpunëtorëve e të bashkëluftëtarëve të tij për zhvillimin e përparimin e arsimit shqip në Kosovë, për vendin e merituar të arsimtarëve në shoqëri. Sepse i tillë është edhe personaliteti i Tahir Berishës. Me këtë rast, Shoqata “Normalisti”, duke promovuar sot këto dy libra, krahas bashkëpunimit me Shoqatën homologe në Republikën e Maqedonisë, organizon aktivitetin e parë të përbashkët me Shoqatën homologe të Veteranëve të Arsimit në Kosovë, në vazhdën e shumë përpjekjeve e të kontakteve të përbashkëta të realizuara më parë. Me promovimin e këtyre dy librave ne zgjerojmë dijet tona, pasurojmë bibliotekat tona mbi përpjekjet për mësimin dhe për shkollën shqipe në Kosovë dhe për njerëzit e nderuar të saj të arsimit.”

ZEQIR SARJA:
“Ndjehem i lumtur që pata fatin, i pari, ndoshta, këtu në Elbasan, të kem në dorë, këto ditë, një libër me peshë ("Rrëfime në vetën e parë"). Është i rëndë për nga lënda e përzgjedhur, për faktet e bollshëm dhe arsyetimet e mençura, është i rëndë për mesazhet që përcjell dhe idetë që mbart, por është i lehtë në të kuptuar, për stilin e rrjedhshëm dhe komunikues, për gjuhën dhe frazeologjinë popullore, pa kursim, për figuracionin e pasur, pa stoli laramane, prandaj të mban të mbërthyer me kurreshtje deri në fund.

Natyrisht që pena ime e belbët nuk do të mund të japi atë që duhet.
Zoti Tahir Berisha është mësues; Mësues do t'i them, sepse është atribut i madh, e jo zanat, sepse ka një opus të gjerë, vepër të shkruar dhe veprim të gjallë, që u kushtohen arsimit. Që në faqen e parë zbulon veten: ua kushton veprën prindërve. Duket që është zemër - mësuesi. Ka një mënyrë originale të shtjelluarit të autobiografisë. Zoti Shefki Stublla, ish drejtor muzeu në Prishtinë, pastaj dhe të tjerë, Beqir Berisha, Berat Luzha e Nexhmedin Basha, intervistojnë autorin që, i thekur nga dituria, veprimi atdhetar dhe mosha, falë kujtesës fisnike, të vajisur mirë, pa ndryshk, nxierr natyrshëm ngjarje pas ngjarjeje, të gatuara bukur, që i japin kënaqësi lexuesit.

Ai nis rrëfimin me kohën e vegjëlisë. Rrjedh nga një familje e shquar atdhetarësh e arsimdashës. I ati Zeqë Vërbani, i përzier në lëvizjet kombëtare të viteve 1910 - 1912, i shkulur me forcë, por i zgjedhur tribun popullor në vitin 1927 në Gjilan e në Vranjë, kundërshton dhe u kundërvihet ballaball mbretit Aleksandër e kryeministrit Pashiq. Ka një fund tragjik por frymëzues. I biri nuk e shkit nga sytë atë skenë, kur ishte mbërthyer pas të jatit që jepte shpirt. I ka mësuar rrënjet e veta, si shqiptar, jo në shkollën serbo-bullgare, por në odën e burrave duke dëgjuar për Idriz Seferin, Shaban Hazirin etj. nga sa e sa personalitete dhe mësues të Anamoravës, që shpesh, i përcjellnin ngjarjet heroike të shoqëruara me çifteli. I vogli "i përkëdheluri", pra, autori ynë, që rri pas mysafirëve të odës, gjithë sy e vesh, thith, tret e konservon nga bëmat e të parëve, por dhe gajaset me humorin e Sadik Coklit, që Tahir Berisha na e kallëzon aq këndshëm.

Bien në sy vështirësitë e shkollimit, etja për dituri. I inspiruar nga ai mjedis familjar atdhetar, merr pjesë në Luftën Antifashiste, sepse shihte tek Brigada VII Kosovare një dritë shpëtimi e çlirimi, por, shpejt, ndjen zhgënjim, tradhëti, sidomos pas pushkatimit të mësuesit Adem Guta, të cilit ende nuk i dihet varri. Pak kohë mësues - fshati, por ndryshon mentalitetin e të gjithë fshatarëve për shkollën. Kualifikohet e shkollohet më tej; mësues në gjimnaz dhe përjashtim nga arsimi, si i "padëshirueshëm", pastaj gazetar, përkthyes dhe kryeinspektor i arsimit të Kosovës. I përjashtuar nga arsimi, e ndjen veten të mbërthyer në një unazë akuzash absurde. Ishte një mohim i rebeshtë inkuizicional. Ishin hapur dosjet e UDB-ja, ishte futur në "rreth". Të orvatesh t'i bësh gjoks rrezikut dhe punës, të këmbëngulësh për t'i shkuar deri në fund çështjes së madhe dhe idealit, janë cilësi të Tahir Berishës.

Duke lexuar veprën, të krijohen ato imazhe përfytyrime, situata të jetës së një mësuesi aktiv që ka përshkuar gjithë hierarkinë arsimore, me zikzake, hipje e zbritje, por në mënyrë burrërore. Flet për jetën e mësuesit të fshatit, për komunikimin me nxënës, ish nxënës e fshatarë, e mandej, për shqetësimet, ngacmimet, kurthet e goditjet. Të bën për vete për energjitë, aftësitë intelektuale e organizative, për sukseset, që i ndanë me shokët. Në Gjilan, si drejtor i shkollës së mesme, me një kolektiv me shumicë shqiptare, krijoi një konfiguracion të përbashkët vlerash, sepse gjeti pika bashkimi interesash, që lidheshin me qëllime të përbashkëta, në detyrën e caktuar, që ishte njëherazi rreptësisht e kontrollueshme e kërkuese, në vertikalën shtetërore, por dhe në horizontalen e kamufluar, sepse dhe në atë mjedis kishte gjemba që shponin.

Duke dhënë shkurt, por qartë, një historik të ekonomisë e politikës në Kosovë gjatë dhe pas Luftës II Botërore, del e pastër idea, se regjimi i Beogradit ka ruajtur gjithnjë linjën e hegjemonizmit shoven, të diskriminimit e të shkombëtarizimit. Prandaj, në këtë situatë të vështirë e "ore të ligë", lypsej të rritet vetëdija kombëtare dhe vendosmëria për ta çuar deri në fund aspiratën kombëtare. Pastaj autori nënvizon nevojat për kuadër arsimor e kualifikimin e tyre, për lokalet shkollore, me shifra bindëse. me simbolikë të goditur e aluzion të qartë në vjershën "Ty o vremç bujar" u jep mesazhin e madh bashkëqytetarëve se:

"Këtu, ku së pari pamë qiellin
Të mira - të këqija do t'i presim,
Këtu, më këndshëm na ngroh dielli,
Këtu, të qetë, pra, edhe të vdesim!"

Z.Tahir Berisha në intervistat e tij jep një mori emrash atdhetarësh, luftëtarësh, mësuesish, nxënesish, kolegësh, pushtetarësh, personalitetesh; një mori ngjarjesh, faktesh, shifrash, datash, me lidhje të brendshme logjike dhe dallohet mes tyre qëndrimi dhe interpretimi nga këndvështrimi i nacionalistit të kulluar; një mal kujtimesh!

Duke patur një veprimtari të gjerë publicistike ruan dhe mprehtësinë e rrokjes së ngjarjeve të sotme brenda e jashtë Kosovës, sidomos, qëndrimin ndërkombëtar ndaj konfliktit në Kosovë e përmbledh bukur në maksimën:

"Ti, i dobëti, mos bëj zë,
Ti i forti, mos bëj më!"

Autori është një figurë e njohur jo vetëm në Kosovë e këtu, por dhe më gjerë. Këtë e dëshmon korrespondenca me shumë personalitete dhe intelektualë, të cilëve u është mirënjohës. Ai e njeh mirënjohjen si virtyt, prandaj përkulet me veneracion për mësuesit e vet, për bashkëpunëtorët, për Mehmet Gjevorin, elbasanasin - legjendë në Kosovë, për Hasan "Mësuesin" (Dylgjeri), për Tajar Hatipin, Jonuz Ballën e Sali Kolgecin si mësonjës të mësuesve.

Është për ta patur zili që, dhe pse i pensionuar, kryen një veprimtari shumë të gjerë, me obligime shoqërore e familjare dhe ankohet se "nuk i del koha" dhe e quan veten borxhli. Unë doja të thoja, se për Tahir Berishën, ka vërshyer koha dhe po derdh ngacmimet, prandaj thellë në shpirtin e tij, mpleksen ndjenja, mendime, përjetime.

Ai ndërton projekte të reja veprash. Do të krijoje edhe vëllimin III të monografisë "Emra që nuk harrohen...", ku veç 2 mijë figurave, është venë në kërkim të mësuesve të tjerë, që kanë shërbyer në Kosovë dhe në viset tjera shqiptare. Sigurisht që ne mësuesit elbasanas do të japim ndihmesën tonë, për të ndriçuar ata mësues, që me veprën e tyre i siguruan vetës lavdi, por pa ja lënë emrat historisë. Këtë kërkon të bëjë profesori, madje ai ndjen obligim edhe për mësuesit çamë, arbëreshë e të diasporës.

Zotëri Tahiri na bëhet dhe më i afërt, kur kërkoi ta promovoi librin e vet këtu në Elbasan. Ai ka ardhur tri herë në Shqipëri: herën e parë i mbushur gjithë mall e emocione, ku gjithçka i dukej se shkëlqente, sepse kërkonte njerëzit, studiuesit, mësuesit dhe, dy herët e tjera, si i shtëpisë. Është ai që pranoi dhe pastaj kërkoi të lidhet me Shoqatën tonë "Normalisti", duke qenë vetë sekretar i përgjithshëm i "Shoqatës së Veteranëve të Arsimit" në Kosovë. Patëm programuar e miratuar veprimtari të përbashkëta në këtë drejtim që, për arsye që dihen, dështuan më 7 Marsin e vitit 1997.

Të flasësh 341 faqe në vetën e parë dhe të mos duket gjëkundi kurrëfarë mburrje, mendjemadhësie, subjektivizmi! Sigurisht, modestia është marka e shkencëtarit të vërtetë.

Shpreh mendimin se kësisoj veprash, jo vetëm pasurojnë historinë e arsimit mbarëkombëtar, por janë dhe burim frymëzimi e me forcë edukuese për brezat. Ato cysin për të kurdisur zemrekët e kujtesës së plogët të ndonjërit prej ne mësuesve veteranë, që t'i zbardhim, sipas këtij shembulli, kujtimet tona të mësuesisë, qofshin ato dhe të paka.

Fola si mësuesi - mësuesit, sepse s'mund e s'di t'i flas shkrimtarit, shkencëtarit, personalitetit të shquar të Kosovës, por, me sinqeritetin e fjalës sime ta bind z.Tahir Berishën të kuptojë se ka dashamirë të veprës së tij, jo vetëm në vendlindjen e vet, por dhe këtu në Elbasan.

Promovim: "Rrefime ne veten e pare", Prishtine 1998

2008-01-27T23:34:00.003Z

Pamje nga promovimi

Promovimi i librit “RRËFIME NË VETEN E PARË”, mbajtur në Institutin Albanologjik të Prishtinës, më 5.11.1998

Tubimin e kryesoi z.Iljaz Meta, ndërsa për vlerat e librit folën Vehap Shita, kritik letrar dhe Mr.Shefki Stublla. Në diskutimin e gjërë morën pjesë: Mehmet Pozharani - veteran i arsimit, Fehmije Bytyci – avokate, Sylejman Dërmaku etj.

Në fund, autori Tahir Z.Berisha, falënderoi organizatorët dhe pjesëmarrësit e promovimit.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

--------------------

MEHMET GJEVORI:
“…Tahir Z.Berisha nuk është i panjohur në rrethin e gjerë të inteligjencies sonë këtu në Kosovë. Ka shërbyer një kohë të gjatë në arsim dhe ka kryer me sukses detyra me përgjegjësi. Herë pas here, ka shkruar e botuar punime e vështrime të ndryshme profesionale e publicistike. Si punëtor i frytshëm në fushën e arsimit e të kulturës ka nxjerrë në dritë këto vepra : “Trojet që nuk shuhen” (1993, 1995), “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951) dhe arsimi shqip në Kosovë”, I (1994) dhe “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951)”, II (1996). Tash po paraqitet me veprën “Rrëfime në veten e parë”, e cila dallohet nga veprat e tjera, sepse ka karakter autobiografik dhe përfshinë shënime të hollësishme nga jeta e tij e bujshme që fillon nga ajo e fëmijërisë dhe e rinisë e deri kur ai doli në pension. Të gjitha këto shënime janë nxjerrë nga një intervistë e gjatë që ia ka pas dhënë më 1991 ish-drejtorit të Muzeut të Revolucionit në Prishtinë, mr.Shefki Stubllës. Mendoj se edhe kjo vepër më e re e tij do të mirëpritet nga lexuesit dhe dashamirët e arsimit e të kulturës sonë kombëtare. Shtoj gjithashtu se kjo vepër do të jetë edhe një nxitje për shumë veteranë që të shkruajnë vepra të kësaj kategorie…”

ZENUN REXHEPI:
“Në të gjithë librat që përgaditi e botoi Tahir Z.Berisha, si një fije e kuqe përshkohet teza: arsimtarët shqiptarë në Kosovë e gjetiu përherë ishin të ndjekur e të persekutuar, ngase me zell e dashuri punonin për ngritjen arsimore e kulturore të popullit shqiptar. Kur dihet se “populli i arsimuar nuk mund të mbahet në robëri”, nuk është çudi që arsimtarët përherë ishin “therrë në sy” për regjimet pushtuese dhe për ata që nuk ia donin të mirën popullit shqiptar.

Fati dhe rruga jetësore e Tahir Z.Berishës, që nga shkuarja e tij në Zarbincë të malësisë së Bujanocit e duke vazhduar me peripecitë e ndjekjet në Viti, Gjilan (ku e kishte edhe dosjen në UDB), e Prishtinë, si në kohën kur përgatitej për të qenë sa më i kualifikuar e më i aftë për detyrën e arsimtarit, për të cilën ishte inspiruar nga babai i tij Zeqë Vërbani, ashtu edhe gjatë tërë karrierës së tij, është një prej fateve karakteristike të arsimtarëve shqiptarë të Kosovës…

Tahir Berisha, pas publikimit të materialeve për fatin e arsimit shqip në Kosovë e të arsimtarëve shqiptarë, në veprën e tij më të re, përmes një të rrëfyeri të drejtpërdrejtë e me gjuhë të rrjedhshme, ka paraqitur rrugën e tij jetësore, që është, pa dyshim, një prej segmenteve të rëndësishme të arsimit shqip përgjithësisht. Si e tillë, edhe kjo vepër do të zgjojë kërshërinë e arsimdashësve dhe të lexuesve kudo që janë, por edhe do të shërbejë si një nga burimet për historiatin e arsimit shqip në Kosovë.”

VEHAP SHITA:
“Kam pasur nderin të bashkëpunoj një kohë të gjatë me të dy autorët, librat e të cilëve po promovojmë sot. Prandaj, nuk po mundem pa shfaqur kënaqësinë time që edhe sot, në këto ditë të vështira për popullin tonë, dy veteranët e arsimit tonë kombëtar po na dhurojnë dy libra monografiko-tematikë me "Shënime dhe kujtime" dhe me "Rrëfime në vetën e parë", që flasin për një periudhë të jetës e të zhvillimit tonë, bashkëkohës e pionë të të cilës jemi shumica nesh.

Bashkëkohësve të çdo kohe mund t'u duket normale gjithë ajo që ndodh në kohën e tyre, ku ata vetë janë pjesëmarrës ose autorë të drejtëpërdrejtë. Dy autorët tanë, i nderuari ndër më të vjetrit e më të merituarit veteranë të arsimit shqip në Kosovë, zoti Mehmet Gjevori, dhe nxënësi e bashkëpunëtori i tij besnik, që po e shoqëron edhe në moshën tashmë të shtyrë, zoti Tahir Berisha, me këta dy libra të tyre na treguan se ne, që jemi bashkëkohës të tyre, kemi çka të themi e çka t'u lëmë të shkruara gjeneratave të tashme e atyre që do të vijnë më pas. Dhe jo vetëm kaq, por se është e nevojshme dhe e domosdoshme që ta shënojmë në mënyrë sa më të dokumentuar dhe dokumentare kohën që po lëmë pas.

Duke i uruar për punën e tyre e duke u dëshiruar shëndet të mirë e pleqëri të mbarë, ashtu si deri tash, dua t'i falënderoj për botimin e librave të tyre edhe me bindjen se do të jenë cytje për punëtorët e arsimit e të kulturës, të shkencës e të arteve, të politikës e të publicistikës, që të nguten e të thonë gjithçka që është për t'u thënë, se koha po ecën, gjërat e bëmat po harrohen e dokumentacionet kanë mbetur kryesisht në duar të armikut, i cili do të përpiqet t'i shtrembërojë ose t'i zhdukë.

Më lejoni t'i themë disa fjalë për librin e z.Tahir Berishës, "Rrëfime në vetën e parë". Si thotë autori në parathënien e vet, nxitje për këtë libër ka qenë një intervistë e gjatë që mr.Shefki Stublla, dikur drejtor e këshilltar në Muzeun e Revolucionit të Kosovës, e ka bërë me zoti Berishën në vitin 1991. E bërë për "nevoja interne" të një institucioni të mbyllur, atëherë të kaluar nën administrim të dhunshëm të pushtuesit serb, kjo intervistë - edhe me pyetjet e z.Stubllës edhe më përgjigjet e z.Berishës - nuk ka se si të mos e kishte zemëruar titullarin serb të Muzeut. Por, falë angazhimit të z.Stubllës, ajo intervistë është ruajtur në origjinalin e saj dhe i ka shërbyer sot z.Berishës si strumbullar rreth të cilit ka grumbulluar edhe gjithë atë që ka thënë ose që ka shkruar gjatë karrierës së tij të pasur, sado të përkorë e të heshtur, më se 50-vjeçare.

Duke shikuar sot datat kur janë publikuar, bie fjala, "Idealet e tradhtuara" (1990) ose "Serbia, Jugosllavia dhe shqiptarët", "Edhe Jugosllavia u soll si njerkë ndaj shqiptarëve" apo "Si filloi të krijohet rasti i Batusës" (shkurt - qershor 1991) ose "Për çdo bisedë nga pozita të barabarta" (shkurt 1993) - vërejmë një përcjellje kontinuitive dhe vlerësim e gjykim të guximshëm të aktualitetit shoqëror e politik edhe nga arsimtarët tanë, gjithnjë të preokupuar me fatin e popullit tonë. Për më tepër, ata, arsimtarët, pra, palca dhe zemra e inteligjencies sonë kombëtare, duke qenë gjithnjë qendër e thjerrëz e jetës dhe e zhvillimit tonë, ishin dhe janë gjithnjë vigjilentë ndaj gjithë asaj që ka ndodhur e që ndodh në rrethin tonë, por edhe analitikë e parashikues të asaj që mund të ndodhë. Arsimtarët sikur vërtet e kanë ndier pulsin e aktualitetit, kanë reaguar haptazi e guximshëm para opinionit qoftë në tubime e forume ku kanë bërë pjesë, qoftë në shtyp e në periodik, shpeshherë edhe duke e rrezikuar veten e familjen për pasojat që kanë mundur dhe që mund të kenë.

Dy - tri punime që i përmenda këtu, janë vetëm ca nga punimet e shënimet që na ofron libri "Rrëfime në vetën e parë", rrëfime këto që nuk janë vetëm të autorit, por edhe të shokëve e të bashkëpunëtorëve të tij, që, duke shkruar për tri veprat e mëparshme të tij "Trojet që nuk shuhen" edhe "Emra që nuk harrohen" I e II, në të vërtetë, janë solidarizuar, njëfarë mënyre janë identifikuar me autorin e veprat e tija dhe ato që thuhen në to. Nëpër të trija këto vepra, por edhe në librin që po promovojmë sot, përcjellim fatin tragjik të popullit tonë, i cili, në luftë për liri e pavarësi, për zhvillim e emancipim, është dashur të kacafytet më së shumti me fqinjët e vet të parë, të cilët, fatkeqësisht për ne dhe për ata vetë, janë përpjekur t'i gllabërojnë tokat tona e të na fusin në zgjedhën e tyre.

Ky, pra, fati tragjik i popullit tonë në luftën e tij, në të cilën pikërisht arsimtarët tanë kanë qenë pionë dhe prijës, përvijohet si fije e kuqe, është ind i të katër librave të Tahir Z.Berishës. Puna dhe pozita e arsimtarëve dhe e arsimit shqip në Kosovë, por edhe ndjekjet, burgosjet, keqtrajtimet, torturimet e jo rrallë edhe likuidimet fizike të tyre, nëse janë ravizuar shkurtimisht në librat "Emra që nuk harrohen" - në "Trojet që nuk shuhen" dhe në "Rrëfimet në vetën e parë" janë paraqitur në mënyrë shpeshherë tronditëse, por gjithnjë krenare për burrërinë dhe trimërinë me të cilën njeriu ynë ka qendruar kryelartë e ballëhapur edhe para rrezikut më të madh që i kanoset - vdekjes ballë për ballë me armikun.

Kësisoji, libri "Rrëfime në vetën e parë", edhe pse e ka shkruar vetë Tahir Z.Berisha dhe vetë është protagonist i tij, nuk është libër autobiografik e as monografik. Madje edhe as intervista me z.Stubllën, që ka shumë elemente të biografisë së Tahir Berishës e të familjes së tij, sidomos të babait të tij, Zeqë Vërbanit, i cili gjithashtu ka qenë një personalitet i shquar për kohën dhe rajonin e vet të Anamoravës, nuk e ka vetëm atë karakter. Berisha, në librin e tij, jep një vistër pikëpamjesh të tij, por edhe të një rrethi të tërë njerëzish për kohën dhe për ambientin në të cilin ka vepruar dhe të cilin e ka vështruar me syrin e kronikut dhe të gjykuesit e të vlerësuesit.

Vetë arsimtar dhe punonjës i arsimit, nuk është çudi që arsimi dhe ecejaket e tij zënë vendin qendror edhe në këtë libër më të ri të zoti Berishës. Por, autorin do ta shohim këtu aktiv dhe të angazhuar pothuaj në të gjitha fushat e jetës shoqërore, kulturore, politike, madje edhe ekonomike - pra - në të gjitha punktet ku farkohet fati i popullit tonë, i cili, në të gjitha rrëfimet e tij në këtë libër, është subjekt dhe objekt i vështrimit të tij. Në qoftë se në intervistat e tija shfaq mendimet e vlerësimet e veta lidhur me pyetjet që i bëjnë intervistuesit, në "ecejaket" e tij do të shohim se edhe ky punonjës i heshtur i arsimit, ky punonjës "lojal" i administratës të cilës i ka "shërbyer", ka qenë "gjithnjë nën mbikëqyrjen e organeve të Sigurimit, është përjashtuar disa herë nga Partia, është hedhur nga një detyrë në tjetrën ose është suspenduar nga puna si i "papërshtatshëm" për regjimin aktual.

Duke lexuar tash ato që ka shkruar Tahir Z.Berisha, mund të shohim gjithë ato që kanë lexuar midis rreshtave e nën rreshta ato organe që u kanë shërbyer organeve të Sigurimit Shtetëror serb për t'i përcjellë arsimtarët e intelektualët tanë, për t'i penguar e paralizuar në punën e tyre, në mos edhe për t'i arrestuar e dënuar me burg ose edhe për t'i likuiduar fare siç ka ndodhur pikërisht me shumë arsimtarë tanë, për të cilët Tahir Berisha, me bashkëpunëtorët e tij, ka dhënë shënime të bollshme në të gjithë librat e tij. Këtu, në "Rrëfimet në vetën e parë" do të jetë prekës rrëfimi për vrasjen e babait të autorit nga mareshali italian dhe pushkatimi i një luftëtari partizan nga bashkëluftëtarët e tij, i cili, sypatrembur, i shikoi në sy ekzekutorët e tij në shërbim të të huajit gjakatar.

I ndarë në 8 pjesë biografiko-monografike e tematike, libri është një shëtitje impresive nëpër gjithë atë që ka përjetuar dhe që ka parë, ose më mirë, që ka vështruar, që ka cilësuar e vlerësuar autori si pjesëmarrës e dëshmitar i ngjarjeve dhe i dukurive, i veprimeve dhe i fateve të njerëzve që kanë qenë bashkëpjesëmarrës të ngjarjeve dhe të veprimeve nëpër të cilat ka kaluar ose në të cilat ka qenë edhe vetë drejtpërdrejt i angazhuar. Në libër vërtet do të ndiejmë dhe do të përcjellim përpjekjet e autorit dhe të bashkëpunëtorëve e të bashkëluftëtarëve të tij për zhvillimin e përparimin e arsimit shqip në Kosovë, për pozitën dhe respektimin e arsimtarëve, për vendin e tyre të merituar në shoqëri, por edhe për integrime gjithëkombëtare në fushën e arsimit.

Në kapitullin "Meditime", pos mendimeve dhe qëndrimeve në të kaluarën më të afërt, për të cilat fola më parë, do të shohim se Tahir Z.Berisha edhe tash, në pension dhe në moshë të shtyrë, është aktiv dhe aktual - në marzh me aktualitetin tonë sot. Ai do të shkruajë edhe tash, më 24 korrik 1998, për "moskonsekuencën dhe hezitimin e fuqive të mëdha rreth çështjes së Kosovës", për "ndërmjetësit ndërkombëtarë - pleqnarë të dobët provincialë" e të tjera.

"Rrëfimet në vetën e parë" sjellin edhe ca skica e kujtime të autorit nga "Shtëpia e vjetër e vendlindjes" e shkolla ku autori e ka nisur punën e arsimtarit si mësues i ri 17-vjeçar në Zarbincën e Anamoravës, atje "ku bën dreqi ve", si do t'i thotë një kolegë më i vjetër. Libri sjell edhe një pjesë të korrespondecës së autorit që ravizon përpjekjet e tij për "integrime gjithkombëtare të veteranëve të arsimit shqip". Me tri shtojcat ilustrative, autori i ka dhënë librit të tij edhe ngjyrat e librit autobiografik nga të cilat e ka liruar në pjesën më të madhe të "Rrëfimeve në vetën e parë".

I shkruar me një stil të thjeshtë e gjuhë të pastër letrare, libri "Rrëfime në vetën e parë", besoj, do të lexohet lehtë e këndshëm në të gjitha trojet shqiptare.

Po e përfundoj këtë vështrim të shkurtër, duke falënderuar të dy autorët e nderuar për dhuratat e bukura që na ofruan duke uruar që të kenë shëndet e energji që na befasojnë me dhurata të reja, si këto.”

Promovim: "Zeqe Verbani dhe koha e tij", Verban 1997

2008-01-25T20:55:00.011Z

Zeqë Vërbani (1886-1943)

Promovimi i Monografise “ZEQË VËRBANI DHE KOHA E TIJ” të autorit Mujë Berisha, në Vërban më 31.08.1997

Në 54-vjetorin e hapjes së shkollës së parë në Vërban dhe vrasjes së Zeqë Vërbanit, u mbajt promovimi i Monografisë së autorit Mujë Berisha “Zeqë Vërbani dhe koha e tij”. Promovimin e hapi z.Ibrahim Emërllahu, drejtor i shkollës. Pas intonimit të himnit kombëtar u bë zbulimi i portretit të Zeqë Vërbanit, punim i piktores Shqipe Berisha-Shala.

Kryesuesi i promovimit, Tahir Z.Berisha, pasi përshendeti z.Mehmet Gjevorin, kryetar i Shoqatës së Veteranëve të Arsimit të Kosovës, delegacionin e Vërbanit të Bujanocit, Ajet Jasharin nga Turqia dhe mysafirët tjerë nga Prishtina, Peja, Gjilani, Ferizaji dhe Kaçaniku, ua dha fjalën recenzentëve Dr.Mehmet Halimi dhe Dr.Daut Bislimi. Pas tyre Prof.Ramiz Kuqi nga Kaçaniku, e lexoi vjershën kushtuar Zeqë Vërbanit. Në diskutim morën pjesë Jetish Vishi-Bislimi, mësues i parë i kësaj shkolle, Ramadan Hoxha-Cërnica, Prof.dr.Musa Limani etj.

Në fund u falënderua edhe autori Prof.Mujë Berisha dhe pastaj vazhdoi programi kulturo-zbavitës.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

--------------------

Pse e çmoj tim et?
(Me rastin e 56-vjetorit të vrasjes së Zeqë Vërbanit)

Unë e çmoj shumë tim et,
Se kur isha fëmi në djep,
Të më lidhin s’lejoi kurrë,
Duarlirë u rrita, u bëra burrë!

Në odë hyja pa ndalesa,
Me burra rrija pa pengesa,
Këshillat e tij i dëgjova,
Historinë n’odë e mësova.

Kur për shqiptarë shkolla s’kishte,
Ai dëshirë të flaktë për to kishte.
Tha: “Pa shkolla s’bën të jemi,
Shkollat shqipe do t’i kemi!”

Kur “me sy e pashë vdekjen”
Me trup të vet ma shpëtoi jetën
E kujtoj, pra, sa të jet jeta
Por, ndoshta, ende borxh i mbeta?

Tahir Z.Berisha
Shtator 1999
--------------------

Kundër kolonizimit të Kosovës dhe Reformës Agrare

Kolonizimi së pari filloi në trevat rreth Gjilanit (e pastaj u zgjerua edhe në trevat e tjera të Kosovës. Kështu, në 61 vendbanime të këtij rrethi u kolonizuan 1142 familje serbe e malazeze. Vetëm në komunën e Sllatinës së Epërme u vendosën 294 familje …

Këtyre kolonistëve kryesisht iu nda toka që iu muar me të padrejtë fshatarëve shqiptarë të Sllatinës së Epërme dhe të Ramjanit". Ky veprim i pushtetit shkaktoi shumë ngatërresa e mosmarrëveshje ndërmjet vendësve autoktonë dhe kolonistëve, i cili u përdor edhe si mjet presioni ndaj popullatës shqiptare për t'u shpërngulur nga trojet e veta etnike.

Zeqë Vërbani nuk mund t'i shikonte me indiferentizëm padrejtësitë që u bëheshin fshatarëve nga ana e pushtetit dhe kolonistëve. Traumat e tyre i përjetoi si të vetat. Meqë edhe vetë ishte bir fshatari, e dinte se toka e bukës dhe kullosat për fshatarin kanë rëndësi jetike. Prandaj, i revoltuar nga tërë këto të këqia, që u bëheshin fshatarëve shqiptarë, mori guximin që, si kryetar komune në Sllatinë të Epërme, e pastaj edhe si deputet i Kuvendit të Parë të Krahinës së Vrajës, të reagojë haptas duke u vënë në anën e popullit të vet.

Së pari këtë e bëri bashkë me parinë shqiptare të rrethit të Gjilanit në takimin me mbretin Aleksandër Karagjorgjeviqin, në shtëpinë e deputetit dinak Tomë Popoviqit, në Gjilan, kur mbreti e vizitoi Kosovën në fillim të vitit 1927. Në atë takim, patrioti, Hamdi Kurteshi, i nxitur nga interesimi i mbretit për gjendjen e shqiptarëve, e hap një dialog të ashpër, duke iu ankuar se me masat e reformës agrare ishte rrezikuar ekzistenca e fshatarësisë shqiptare dhe ishte shtuar pakënaqësia e tyre. Mbreti, i revoltuar nga ato fjalë që dëgjoi nga Hamdi Kurteshi dhe të tjerët, ishte zemëruar keq dhe, pa e pirë kafenë, u ishte drejtuar të pranishmëvet me këto fjalë kërcënuese: "Nëse nuk jeni të kënaqur me këtë regjim, ja ku e keni Shqipërinë dhe Turqinë dhe mund të shkoni kur të doni!". Pas këtyre fjalëve, biseda ishte ndërprerë si e padëshirueshme për të dy palët, ndërsa te përfaqësuesit shqiptarë kishte lënë përshtypje shumë të keqe.

Për ta zbutur sado pak "incidentin", Tomë Popoviqi e merr iniciativën që një delegacion i parisë shqiptare të kësaj ane ta vizitojë mbretin Aleksandër në Beograd. Kjo vizitë realizohet më 19.II.1927, me pjesëmarrjen e 23 përfaqësuesve shqiptarë. Ndër ta ishte edhe Zeqë Vërbani (është ruajtur fotografia). Sipas rrëfimeve të Zeqës, pas kthimit nga Beogradi, dhe kujtimeve të mëvonshme të disa pjesëmarrësve të vizitës në Beograd, delegacioni ishte pritur mirë nga mbreti dhe kryetari i qeverisë N.Pashiqi. Madje, mbreti secilit ia kishte dhuruar nga një kuti duhani të gravuar me kurorën mbretërore, emrin dhe datën e vizitës, si shenjë falënderimi për peshqeshet që këta ia kishin dhuruar mbretit (qilima, jana, etj.). Me atë rast mbreti Aleksandër iu kishte premtuar mysafirëve se do të merreshin masa urgjente për korigjimin e gabimeve lidhur me zbatimin e reformës agrare dhe përmirësimin e gjendjes së përgjithshme në rrethin e Gjilanit. Po ashtu, u kishte premtuar se nëse Partia jugosllave radikale do të fitonte përsëri në zgjedhje, së shpejti do të realizohej projekti për ndërtimin e hekurudhës Ferizaj - Gjilan - Bujanoc. Edhe mysafirët u ishin zotuar mikëpritësve të saj se do të përkrahnin këtë parti, duke ua siguruar votat kandidatëve të saj. Lidhur me këtë takim dhe me pjesëmarrjen e Zeqë Vërbanit në të, janë ruajtur edhe anekdota.
----------

Paria e Anamoravës në vizitë te mbreti Aleksandër Karagjorgjeviqi në Beograd (19.02.1927)

Rreshti I në këmbë (nga e majta): Mehmet Devaja, Feriz Llashtica, Hajdar Demosha nga Begunca, Zeqir Sejdiu - Zeqë Vërbani, Rexhë Kurdia nga Komogllava, Musë Tomaku nga Pograxha; rreshti II (në këmbë): Hamdi Kurteshi nga Pozherani, Rashit Llashtica, Adil Agë Dobërçani, Sinan Staneci, Kamber Dani nga Hogoshti, Jonuz Përlepnica, Shefki Zhegra, Veli Kopërnica; rreshti III (ulur): Jakup Karaçeva, Tomë Popoviqi, Haxhi Jusuf Shkodriqi nga Desivojca, Sejdë Budrika, Islam Pira nga Pozherani; rreshti IV (ulur këmbëkryq): Ramiz Kabashi, Osman Agë Muçivërca, Sali Fejza nga Hogoshti, Hafiz Osmani nga Dobërçani dhe Ramadan Shipashnica.
----------
Meqë, as përkundër premtimeve të mbretit, pushteti nuk ndërmori asgjë për përmirësimin e padrejtësive ndaj fshatarëve, ndërsa situata e tyre dita-ditës keqësohej, Zeqë Vërbani, i nxitur edhe nga ankesat e shumta të tyre, reagoi për herë të dytë. Këtë herë në cilësinë e kryetarit të komunës dhe të deputetit të Kuvendit të Parë të Krahinës së Vrajës, i shkroi zyrtarisht mbretit Aleksandër një telegram protestues, të cilin ia dërgoi në selinë e tij në Topollë, më 13.V.1928. Nëpërmjet telegramit Zeqa, në emër të shqiptarëve të Sllatinës së Epërme, shpreh mospajtimin për marrjen e pasurisë, të arave dhe livadheve të tyre të trashëguara nga gjyshërit e stërgjyshërit, e për të cilat i kanë edhe tapitë. Këtu, më poshtë po e japim tekstin e telegramit të përkthyer në gjuhën shqipe nga origjinal (i cili ruhet në Arkivin e Jugosllavisë dhe në Arkivin e Kosovës):
----------
LARTËMADHËRISË SË TIJ MBRETIT ALEKSANDËR
Topollë

Ne shqiptarët e rrethit të Gjilanit të fshatit Sllatinë e Epërme, me devotshmëri më të përulët qytetare, pasi i shterëm të gjitha mjetet e tjera të rregullta, marrim guximin që Juve, Lartëmadhëri, të ju dërgojmë sa vijon: pasuritë, arat dhe livadhet që na kanë mbetur nga gjyshërit tanë qysh para njëqind vjetësh dhe për të cilat i kemi tapitë, rend me rend po u merren fshatarëve tanë dhe po u jepen kolonistëve, edhe pse ka mjaft mera për këtë qëllim kudo, pra edhe në rrethin e Gjilanit. Sikur të kishte nevojë për këtë, ne do t'i ndanim vetë pasuritë me kolonistët pa urdhërin e pushtetit, por për këtë nuk ka nevojë, por me një veprim të tillë vetëm po dëshirohet që të krijohet gjaku i keq ndërmjet kolonistëve dhe popullsisë myslimane (shqiptare), gjë që nuk shkon në favor të rregullit dhe qetësisë së atdheut tonë të dashur... Prandaj, me përultësi më të madhe lutemi për fjalën Tuaj të lartë që pasuritë tona mos t'i prekin, por ato të na mbesin neve!

Në emër të shqiptarëve të fshatit Sllatinë e Epërme, me përultësi ndaj madhërisë Suaj mbretërore,

Zeqir Sejdiu
kryetar komune dhe deputeti i Krahinës së Vrajës
----------
Ngjarjet që pasuan më vonë, dëshmuan se as premtimet e mbretit Aleksandër dhe as telegrami protestues i Zeqë Vërbanit, nuk patën efekt. Madje, autorit të tij i është zënë për "...gabim të madh, gjoja pse ai si kryetar komune dhe deputet rajonal në këtë mënyrë po e pengonte politikën zyrtare rreth zbatimit të masave të reformës agrare", nëpërmjet të së cilës, në të vërtetë, po zbatohej politika kolonizuese serbomadhe, mbështetës i së cilës ishte vetë mbreti.

Megjithatë, më së keqi e pësuan fshatarët e Sllatinës së Poshtme në përpjekjet e tyre për t'i shpëtuar gjashtë hektarë mera të katundit, të cilët në mënyrë arbitrare ua uzurpuan "kolonistët e Tankosiqit Mirko dhe Simo Miliniqi”. Atë ditë kur e kishin kufizuar këtë pronë si të veten, kishin bërë aheng me pije e me të shtëna armësh në ajër. Kur u ishin afruar fshatarët shqiptarë për të protestuar, e disa edhe duke gjuajtur me gurë, kolonistët ua kthejnë me armë. Me atë rast ishte vrarë në vend Mehmet Demelezi, ndërkaq ishin plagosur: Ramiz Frangu, Metush Frangu dhe Tush Frangu, si dhe e mitura Xhevrije Sylë Demelezi. Por, në vend se të përgjigjeshin vrasësit, burgosen: Bejtë Frangu, Elmaz Mjaku dhe Bahri Frangu, të cilët pas tre muajsh qëndrimi në burg, me ndihmën dhe intervenimet e shumta të kryetarit të komunës, Zeqë Vërbanit, mezi ishin liruar.

Raste të ngjashme të uzurpimit të merave pati edhe në fshatra të tjera, ndërsa ajo e Sodovinës së Jerlive, e njohur për kullosa të mira, edhe pse disa herë qe marrë në konsiderim për t'iu ndarë kolonistëve, shpëtoi falë angazhimit të Zeqë Vërbanit dhe deputetit Tomë Popoviqit, i cili kishte nevojë për votat e banorëve të kësaj treve.
------------------

Zeqë Vërbani dëshmor i kombit

Regjimi jugosllav Zeqë Vërbanin e kishte shpallur si viktimë të terrorit fashist. Mirëpo, pasi ai nuk u vra me duar lidhur, por me armë në dorë në një përleshje të armatosur me patrollën e ushtrisë fashiste italiane, Shoqata e Veteranëve të Luftës Antifashiste NÇ të Kosovës – Dega në Viti, me vendimin Nr.106, dt.16.11.2007, Zeqë Vërbanin e shpalli Dëshmor të kombit shqiptar të LANÇ të Kosovës.

Në vitin 2007 atij iu ngrit përmendorja në vendin ku u vra me këtë tekst:

“ZEQË VËRBANI (1886 – 1943), DËSHMOR I KOMBIT SHIPTAR dhe arsimdashës i flakët, u vra më 9 shtator 1943, në një përleshje të armatosur me fashistët italianë. Me atë rast mbeti i vrarë dhe një “Marshalle” italian dhe u plagos një tjetër. Nga predha bombe u plagosën dhe: Hajrush Hajrullahu nga Gërmova dhe Sherif e Haki Misini nga Sodovina e Jerlive.

Po në këtë vend, në Maj të 43-ës, kur një patrullë ushtarësh fashistë bullgar rrethoi shtëpinë e Zeqës, për ta likuiduar bashkë me familjen, u vra një nënoficer bullgar dhe Ali Kovaçi nga Vërbani, Nezir Myftari nga Goshica dhe Mustafë Ramadani nga Smira.”

I biri i Zeqë Vërbanit, Xhaviti, duke u kujdesur për përmendoren e babait të vet.
----------
Mediat Televizive

----------

Hashim Shala - Gezim i madh sod në Vërban

----------

Demir Krasniqi:

"ZEQË VËRBANI" - rapsodi

N'dorë e mora çiftelinë,
Ta shpaloj pak historinë.
Ta këndoj nji trim shqiptar -
Zeqë Vërbanin, atdhetar!
Zeqë Vërbani, si kreshnik -
Ka nxanë Grykën n'Kaçanik,
Dërgut pashës i ka dalë n'pritë,
Nji ushtri e kanë koritë!
Po ban Pasha: "Mjeri unë,i mjeri,
Me këta trima nuk koka seri!"
Idriz Seferi e Zeqë Vërbani -
Qesi trimash i don vatani!...
Këta kreshnikë prej Karadaku -
S'po i trembë topi, s'po i trembë gjaku!...
Le e rritë mbi kreshta t'gurit -
Kokan loza e Bajram Currit!"
Zeqë Vërbani në rreth t'Vitisë -
Karrshillak po i banë Serbisë!
Nuk duron çetnikë, komitë,
N'dru , Stojanin, e ka llomitë!
Zeqë Vërbanin, atë zog shqiptari -
S'e trembë serbi,as bullgari!
S'e trembë Krajli i Serbisë,
Jo, as Cari i Rusisë!...
Po kjanë Krajli, n'Beligrat:
"Nji shqiptar, s'po m'le rehat!
N'telegram, po m'proteston -
Për AGRAR, po m'kundërshton!"...
Se n'Gjilan, Krajli ka ardhë -
Zeqë Vërbani, i del për ballë:
"Ty, bre, Krajl, po t'shoh budallë,
Këto zullume, pse s'po i ndalë!
Ti, more, Krajl, keq po gabon,
Qysh po bjenë n'Kosovë, kolonë!
N'vend me i hapë shkollat shqiptare -
Po zbaton REFORMË AGRARE!...
Tokat tona me TAPI -
Ja u jepë serbëve e Malit t'Zi!
Po i bjen serbë e malazezë -
Kjo REFORMË, të qoftë e zezë!"...
Kështu thotë faqja e historisë -
Kurrë zullumi s'iu nda Shqipnisë!
Nga pushtuesit, nga barbarët -
Kurrë ditë t'bardhë, nuk panë shqiptarët!
Erdhi këtu lloj-lloj barbari -
Iku turku,erdh bullgari,
Malazezi e serbijani,
Këmishazitë dhe italiani!...
Zeqë Vërbani, n'robni ish rritë,
Nëpër lufta, ishte kalitë!
Italianët dhe këmishazitë -
N'tokat tona, ia vrajshin sytë!
"Marrshall"-zeza, italiani,
Thot:"Kush asht, ai Zeqë Vërbani?
Këmishazitë,po m'i ngacmon,
Këtë regjim, s'po ma duron!"...
Zeqë Vërbani, ai burrë trim,
I del "Marrshallit" n'dyluftim!
N'dyluftim, iu shue jeta,
Veç për komb e troje t'veta!
Zeqë Vërbani, ai sokol mali,
Me armiqë, luftën s'e ndali,
S'e frikësoi Mbreti, as Krajli -
Për Kosovë, jetën e fali!
Zeqë Vërbani, çau stuhi -
Hapi shkolla e ndërroi kufi.
Luftë mbas lufte në Vërban -
Për Atdhe, u ba kurban!
Sa t'ketë trima, si Karadaku -
Kurrë pa tym nuk jet oxhaku!
Sa t'ketë trima, si Kaçaniku -
Kurrë n'Kosovë, s'mund t'shkelë armiku!
Sa t'ketë trima, si Stagova -
Kurrë pa Zot, nuk jet Kosova!
Sa t'ketë trima, si Zeqë Vërbani -
Kurrë pa Zot, nuk jet vatani!
...
Zeqë Berisha - Zeqë Vërbani,
Lumja nana, ty, që t'bani!
T'njeh Tirana, t'njeh Gjilani -
Lum, si Ty, që t'pat vatani!

Demir Krasniqi, u lind më 1950 në Tugjec të Malësisë së Gollakut (Kamenicë). Shkollën fillore e kreu në vendlindje, Shkollën e Mesme të Muzikës në Prishtinë dhe u regjistrua në Shkollën e Lartë të Muzikës, por për shkaqe ekonomike nuk arriti që ta mbarojë. Ndërkohë u diplomua në dy degë të gazetarisë (Radio-gazetari dhe gazetari hulumtuese) në Universitetin e Gazetarisë Norvegjeze dhe në Universitetin e Gazetarisë Kanadeze.

Si arsimtar i kulturës muzikore, ka punuar në shumë shkolla fillore dhe të mesme, por është marrë edhe me gazetari në radio e televizion. Është i njohur dhe mjaft i popullarizuar, sidomos në Anamoravë si rapsod edhe interpret i muzikës popullore, krijues i këngëve në frymën e melosit tradicional popullor dhe kultivues i parodive, humorit dhe satirës popullore.

Është pjesëmarrës i dhjetra festivaleve kombëtare dhe ndërkombëtare, publikues i shumë disqeve të gramafonit dhe i mbi 70 albumeve të këngëve dhe muzikës popullore shqiptare. Demiri është autor i mbi dy mijë këngëve dhe valleve origjinale dhe mbledhës i mbi 4000 këngëve të ndryshme popullore. Deri më tash i ka botuar këto vepra:

"Mallëngjime dhe oshtima", Prishtinë, 1993;
"Qamili i Vogël - zë që nuk shuhet", Prishtinë, 1995;
"Gjakon Kosova", Gjilan, 1998;
"Këngë krismash lirie", Gjilan, 2000;
"Bejtë Pireva", Gjilan, 2002;
"Zeqir Maroca", Gjilan, 2002;
"Këngë krismash lirie", II, Gjilan, 2003;
"Familja Kurti nga Tugjeci", Gjilan, 2003.
Në dorëshkrim i ka të gatshme edhe shumë vepra të tjera që presin botimin.

Demir Krasniqi jeton dhe vepron në Gjilan.

Promovim "Emra qe nuk harrohen" I e II, Shkup 1997

2008-01-24T21:57:00.002Z

Promovim i përbashkët i vëllimeve I e II të monografisë “EMRA QË NUK HARROHEN – ARSIMTARËT VETERANË (1941 – 1951) dhe Arsimi Shqip në Kosovë”, në Shkup më 27.2.1997

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga manifestimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

Promovim: "Emra qe nuk harrohen" Vellimi I e II, Presheve 1997

2008-01-24T03:01:00.001Z

Kujtim i përbashkët

Promovimi i përbashkët i vëllimeve I e II të monografisë “EMRA QË NUK HARROHEN – ARSIMTARËT VETERANË (1941 – 1951)”, në Preshevë më 30.05.1997

Promovimi u mbajt me rastin e “Muajit të Librit”. Fjalën hyrëse e mbajti znj.Havçe Hasani, drejtoreshë e Shtëpisë së Kulturës “Abdullah Krashtica” në Preshevë, ndërsa me referate u paraqitën: Dr.Abdullah Vokrri, Vehap Shita, kritik letrar dhe Haki Sylejmani, kryetar i Degës së Shoqatës së Veteranëve të Arsimit në Preshevë. Më në fund edhe autori e mori fjalën, falënderoi organizatorët dhe u përgjegj në pyetjet e të pranishmëve.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

Promovim: "Emra qe nuk harrohen" Vellimi I e II, Tirane 1996

2008-01-23T00:28:00.005Z

Kujtim i përbashkët

Promovim i përbashkët i vëllimeve I e II të monografisë “EMRA QË NUK HARROHEN – ARSIMTARËT VETERANË (1941 – 1951) dhe Arsimi Shqip në Kosovë”, në Tiranë më 01.11.1996

Ky promovim u mbajt me iniciativën e Zyrës së Republikës së Kosovës në Tiranë dhe në organizim të Shoqatës Atdhetare Politike “Kosova”, në Muzeun Historik Kombëtar në Tiranë.

Promovimin e hapi z.Murat Gjonbalaj, kryetar i SHAP “Kosova”. Me referate u paraqitën: Prof.dr.Shefik Osmani, Prof.docent Qemal Mandia dhe Prof.Gani Demiri-Ratkoceri, ndërsa në diskutim morën pjesë: Prof.dr.Musa Kraja, Zeqir Muçolli dhe Mujë Berisha. Më në fund edhe autori u falënderua dhe u përgjigj në shumë pyetje të pjesëmarrësve.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

--------------------

Prof.dr.Shefik Osmani:
“… Me këtë vepër, mësuesi, drejtori i shkollës, inspektori i arsimit, luftëtari, sekretari i përgjithshëm i Shoqatës së Veteranëve të Arsimit (të Kosovës), autori i disa veprave, na jep një material të pasur për historinë e zhvillimit të arsimit shqip në Kosovë (9141 – 1951)… Të një mijë faqet e dy vëllimeve të autorit tonë, janë plot burime të dhënash që e fajësojnë OZN-ën dhe UDB-ën për gjenocidin që ushtroi kundër armatës së arsimtarëve shqiptarë, kundër inteligjencies kosovare, kundër kulturës shqiptare… Materiali i paraqitur nga z.Tahir Berisha, dëshmon për një punë me përkushtim. Me një durim të admirueshëm, ai grumbulloi foto të panumërta individuale e kolektive, faksimile të rëndësishme, riprodhoi dokumente me vlera historike, përgaditi pasqyra e lista arsimtarësh, që kanë rëndësi për ata që do të shkruajnë historinë e zhvillimit të arsimit në ato rajone. Ai bredhi si bleta për të vjelur dëshmi gojore, nuk u kursye të shfletojë gazeta, revista e libra, të hap dosje të pluhërosura nga dollapet arkivore, duke i bërë të dhënat e grumbulluara të flasin me gojën e dëshmitarit të vërtetë. Ai vërtetë i gjeti të mbyllura dyert e këtyre institucioneve, të bllokuara fondet e bibliotekave, të dëmtuara ose të asgjësuara dokumentet arkivore, por sa më të kyqura gjindeshin këto dyer, sa më tepër fonde revistash gjendeshin të bllokuara, sa më të pranishme bëheshin kërcënimet, rreziqet dhe masat represive, aq më tepër shtohej, aq më shumë rritje këmbëngulja e autorit për të zbuluar të dhëna të reja për të pasuruar veprën e tij, për të zgjeruar dokumentacionin, fototekën etj… Dy vëllimet e T.Berishës përshkruhen nga patosi për heroizmin e këtyre mësuesve misionarë, për besnikërinë dhe vetëmohimin e tyre për shkollën dhe nxënësit e tyre, për qëndresën dhe stoicizmin e tyre ndaj vuajtjeve, ndaj ndjekjeve të policisë, ndaj të papriturave që kanoseshin nga pushtuesit. Prandaj, kjo vepër është një kontribut i madh, një nismë për një vepër më komplete për historinë e arsimit në Kosovë.”

Prof.doc.Qemal Mandia (Gjatë LDB shërbeu si mësues në Kosovë”:
“… Si veteran i arsimit mund të them se vepra e Prof.Tahir Berishës është shkruar me dashuri e durim hulumtues, sa më mallëngjeu. Besoj se këtë ndjenjë do ta provojë kushdo që e lexon e që ka punuar në arsim (dhe i rodhën lotët gjatë leximit-TB)… Vepra e z.Berishës është rezultat i një pune të madhe të vështirë e të guximshme për nga grumbullimi e hulumtimi i dokumenteve. Është e pasur për vlerat që paraqet… Ajo është një kontribut i rëndësishëm për historinë e plotë të shkollës e të arsimit tonë kombëtar…”

Gani Demiri – Ratkoceri:
“… Vepra e z.Tahir Berishës ka një rëndësi të madhe e të veçantë, sepse është vepra e parë që shtjellon kontributin e madh që kanë dhënë arsimtarët shqiptarë për zhvillimin e arsimit dhe të kulturës në Kosovë e në trevat e tjera etnike shqiptare jashtë kufijve shtetëror të Shqipërisë… Kjo vepër madhore në rreth 1100 faqe në dy vëllime, hedh dritë mbi punën e palodhur të mësuesve të nderuar shqiptarë të viteve 1941 – 1951, për zhvillimin e arsimit e të kulturës kombëtare shqiptare në Kosovë e vise të tjera etnike shqiptare të mbetura nën regjimet e ish-Jugosllavisë… Lexuesi ndjen krenari e kënaqësi të papërshkruar kur e shfleton këtë libër e lexon për veprimtarinë e (2032) veteranëve të arsimit, të cilët parakalojnë para tij si në paradë ushtarake, kur rendohen para tij portrete e biografi me përpjekjet e punën e një armate mësuesish – edukatorësh të shumë brezave të popullit tonë. Këta veteranë meritojnë respekt e dashuri. Veç këtyre, lexuesin e rremben edhe kurreshtja që të dijë për punën, sakrificat, ku lindën, ku mësuan, ku punuan, sepse të tilla kanë qenë kushtet dhe rrethanat, në të cilat punuan…”

Prof.dr.Musa Kraja:
“… I nderuari z.Berisha, Ju keni bërë një punë shumë të vlertë, duke çarë me plot sukses në letërsinë dokumentare pedagogjike, duke vlerësuar më të thjeshtët e më të mëdhenjtë njerëz – mësuesit… Ju ishit vetë mësues e Kryemësues me shkronjë të madhe. Ju i njohët dhe i kuptuat e i ndjetë ata, prandaj u ulët e hulumtuat, kërkuat e kërkuat gjithandej, seleksionuat pa paragjykime krahinore, fetare e ideologjike, por u nisët nga MËSUESIT E SHKOLLËS SHQIPE. Prandaj, vepra Juaj është pritur dhe pritet mirë, si mirënjohje e thellë për kolegët tanë. Si i thonë një fjale “Trimi e do trimin”, “Fisniku e do fisnikun”, “Mësuesi i vërtetë e do mësuesin”… Prandaj, vepra Juaj flet edhe me ne, mësuesit e studjuesit shqiptarë të këtej kufirit, e na flet konkretisht se është letërsi dokumentare pedagogjike, fushë në të cilën po krijoni emrin Tuaj të nderuar…”
--------------------

MËSUESVE VETERANË

Erdhën bashkë me shkronjat
Dhe dashurinë në zemër,
Nga Shqipëria Mëmë
N’Kosovën – Bijë trime,
Në votrën e vëllait
Plot kalamaj t’uritur
Për dije sa për bukën.

Dhe na i hapën shkollat,
Dhe na e ndritën mendjen,
Dhe na e shtuan shpresën,
Me shkronjat fanar drite,
Me shkronjat arbdhetare,
Dhe na e shtuan rritën
Nga pjerrët – vertikale.

Ne për jetë borxh ua kemi
Një falënderim dhe zotim:
S’do t’i harrojmë prore
Këta të arsimit pishtarë,
Këto statuja – përmendore
Dhe hapin s’do ta ndalim
Deri në fitore

Mujë Berisha
Tiranë, 1.XI.1996
--------------------

Intervistë

Promovim: "Emra qe nuk harrohen" Vellimi II, Prishtine 1996

2008-01-22T23:55:00.001Z

Kujtim i përbashkët

Promovimi i vëllimit II të monografisë “EMRA QË NUK HARROHEN – ARSIMTARËT VETERANË (1941 – 1951)”, në Prishtinë më 26.09.1996

Për vlerat e këtij vëllimi me referate u paraqitën Prof.dr.Pajazit Nushi dhe Dr.Abdullah Vokrri, ndërsa në diskutim morën pjesë: Dr.Mehmet Halimi, Prof.dr.Xhevahir Shaqiri, Prof.dr.Kajtaz Rrecaj, Ismajl Bajra, Mustafa Bahtiri, Prof.dr.Shefki Sejdiu, Mr.Hashim Islami, znj.Mehrije Rexha ( e veja e Prof.Zekerija Rexhës) që erdhi nga Tirana etj.

Në fund e mori fjalën edhe autori, i cili falënderoi organizatorët dhe u dhuroj mysafirëve nga një ekzemplar të Monografisë.

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

Promovim: "Emra Qe Nuk Harrohen" Vellimi I, Prishtine 1995

2008-01-17T00:40:00.005Z

Kujtim i përbashkët para Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës, Prishtinë

Promovimi i vëllimit I të monografisë “EMRA QË NU HARROHEN – ARSIMTARËT VETERANË (1941 – 1951) dhe Arsimi shqip në Kosovë”, në Prishtinë më 17.VI.1995

Promovimi u mbajt në lokalet e Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës. Tubimin e kryesoi zoti Mehmet Gjevori, kryetar i Shoqatës së Veteranëve të Arsimit të Kosovës. Me referate u paraqitën Prof.dr.Pajazit Nushi dhe Dr.Abdullah Vokrri, kurse në diskutim morën pjesë: Beqir Musliu – poet, Prof.dr.Musa Limani, Prof.Zeqir Muçolli, Dr.Mehmet Rukiqi, Prof.dr.Tefik Basha, Prof.dr.Isak Shema, Mr.Ahmet Kelmendi, Xhafer Kabashi – veteran i arsimit, Prof.dr.Xhavit Ahmeti – këshilltar i Presidentit Dr.Ibrahim Rugova etj.

Në fund u falënderua edhe autori dhe vazhdoi kokteli dhe shkëmbimi i mendimeve deri vonë…

FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER

--------------------

MEHMET GJEVORI:
“… Vetë mësues, profesor e drejtor shkolle, inspektor e kryeinspektor i arsimit në Kosovë, njëri nga iniciatorët e Takimeve të veteranëve të arsimit të Kosovës (1982 – 1989) dhe gjithnjë organizator e sekretar i tyre, Tahir Z.Berisha diti të mbledhë e të mbarështrojë në këtë libër të dhënat themelore për arsimtarët, por edhe problematikën e arsimit shqip që nga shkolla e parë shqipe e deri në ditët tona. Me pak fjalë, me një stil të rrjedhshëm e shtjellim të thukët, me një gjuhë të pastër letrare, T.Berisha e shtron lëndën në mënyrë shumë të thjeshtë e të drejtpërdrejtë, të afrueshme edhe për shtresat më të gjera të lexuesve, e të nevojshme dhe të dobishme edhe për punonjësit e arsimit e të shkencës që duan ta njohin dhe ta shtjellojnë më tutje këtë lëndë.”

Dr.ABDULLAH VOKRRI:
“… Autori me të drejtë konstaton se kjo plejadë e arsimtarëve dhe kuadro që do ta zhvillojnë edhe shkencën e kulturën shqiptare, artin e letërsinë dhe do të krijojnë bërthamën e kuadrove edhe për institucionet tona më të larta arsimore, shkencore e kulturore. Edhe pse mbi ta u vërsulën stuhitë dhe dallgët më të egra dhe barbare, ata nuk u ndanë kurrë nga misioni i tyre fisnik. Përkundrazi, punuan me ngulm dhe me mençuri ditën ta ruajnë fizionominë e shkollës sonë kombëtare. Për këta flitet në Leksikonin e arsimtarëve, në të cilin, për herë të parë në historikun e shkollave shqipe të Kosovës, janë shënuar në një vend biografitë e shkurtra të mbi një mijë veteranëve të arsimit, të cilët shërbyen në këto vise gjatë periudhës 1941 – 1951 e më vonë.”

Promovim: "Trojet qe nuk shuhen" Verban 1994

2008-01-16T00:12:00.003Z

Kujtim i përbashkët para xhamisë

Promovimi i librit “TROJET QË NUK SHUHEN (Shënime nga Vërbani dhe Anamorava)”, në fshatin e lindjes së autorit, në Vërban, më 22.V.1994

Fjalën e hyrjes e mbajti Prof.Nezir Selmani – Zharku, ndërsa në diskutime morën pjesë Prof.dr.Musa Limani, zoti Rabit Rexhepi (veteran i arsimit), Prof.Mujë Berisha (shkrimtar), Prof.Xhevat Emërllahu etj.

FOTO ALBUMI
Me poshte mund te shihni foto nga promovimi.
Per te pare albumin, ju duhet FLASH PLAYER

--------------------
Prof.Nezir Selmani:
“Dëshira e dashuria janë ‘flatra’ për vepra të mëdha. Këto dy cilësi e nxitën Tahir Berishën që të shkruaj një libër për vendlindjen, për farefisin, për të afërmit, për bashkëvendësit dhe për popullin e vet me të cilin e ndau të mirën dhe të keqen, të ëmblën dhe të hidhurën… Ndër bukuritë e katundit Vërban, siç shkruan autori, qenë edhe lisat. Ata ishin simbol i rrebesheve të shumëta. Ata ishin dëshmitarët më të mirë të vuajtjeve e të mjerimeve të këtij populli. Autori shfaq një sentimentalitet dhe një dëshpërim të madh për prerjen e tyre nga këshilli i fshatit… Herët autori përjetoi shumë represalje, qysh kur ia vranë babain para syve të tij dhe vetëm në saje të gjatësisë së trupit të babait shpëtoi dhe mbeti gjallë djali. Shpëtoi djali ‘i dëshirit’ të cilin nëna e priti 16 vjet dhe siç thotë Kadareja: ‘Kjo është shkretërira më e trishtueshme për një gura’. Nëpër këto represalje kaluan shumë patriotë shqiptarë të Anamoravës, që autori ia bën të njohur gjeneratave të reja, sepse ata u munduan ta ndihmojnë, ta edukojnë, ta arsimojnë dhe ta qesin në dritë këtë popull si dhe vetë autori i këtij libri, i cili që nga rinia e hershme e gjer në pensionim u mundua të punojë me ndërgjegje që t’ua bëjë jetën më të lumtur të gjithe njerëzve përreth tij… Nuk mund të mos e përmendim këtu pjesën e tretë, e ndoshta më të rëndësishme, të autorit, e cila me të vërtetë është një beletristikë që buron nga zemra e pastër e atëbotë e re me plot kreativitet e talent të hovshëm, që si thotë edhe vet në faqen 12, ia ndalën hovin përfaqësuesit e ‘devotshëm’ të pushtetit. Por nuk është i vetmi Tahiri që ia ndalën hovin, shumë e shumë penda u thyen që në fëmijërinë e tyre, në hapat e parë të jetës dhe u zhdukën njëherë e përgjithmonë. Nga tri poezi e katër proza që i kemi në këtë libër, shihet se po lindte një talent i rrallë dhe po mos t’i ishte ndalë hovi tani me siguri do të kishim një shkrimtar me një fond krijimtarie të pasur si në prozë ashtu edhe në poezi e ndoshta edhe në gjininë më të vështirë në dramë… Që në vjershën e parë autori paraqet autoktoninë e shqiptarëve, të cilët me gjithë dimrin e ftohtë e lagështinë, figura këto që simbolizojnë rrebeshet e pushtuesve nuk largohen nga shtëpitë e tyre:

‘Këtu, ku së pari pamë qiellin,
Të mirat – të këqijat do t’i presim,
Këtu më këndshëm na ngroh dielli,
Këtu të qetë, pra dhe të vdesim!’

… Me ‘Lisi në derë të kovaçit’, autori simbolizon popullin shqiptar, i cili gjithmonë ka qenë i përsekutuar e i përbuzur nga barbarët, por i ka qëndruar stoikisht çdo rrebeshi sikur lisi në derë të kovaçit… Libri ‘Trojet që nuk shuhen’, siç e kemi thënë edhe më parë, ka një titull simbolik, sepse autori që në fillim, me anë të këtij titulli, na tregon se populli s’ka mort, sepse atë e kanë krijuar mijëvjeçarët e nuk mund ta zhdukë momenti. Berisha me këtë libër na ka ofruar një lloj antologjie, një kopsht me lule ku mund të mbledhin të gjitha shtresat, sepse ka material të llojllojshëm: publicistikë, beletristikë, histori, etnologji e të tjera. Ai është i afërt e i dashur për të gjithë, sepse shkruan me popullin e për popullin, e letërsia sa më shumë që të lidhet për fatin e vendit e të popullit, aq më e madhe është. Edhe Lorka ka thënë: ‘Lani sytë me ujët e gurrës së vendlindjes së juaj’… Pra, edhe ky libër do të jetë libri më i dashur në bibliotekat personale të gjeneratës së re, e veçanërisht të atyre të Anamoravës e sidomos të atyre të bashkëvendësve të autorit – të katundit Vërban, sepse nëse dëshiron dikush të përpilojë ndonjë monografi për Anamoravën, si bazë do ta ketë këtë libër për ta paraqitur në fusnota dhe për ta bërë të pavdekshëm autorin.”

Prof.dr.Musa Limani:
“… Kam kënaqësine e veçantë që sot gjendem para vërbanasve për dy arsye: së pari që në fshatin e autorit, pas disa promovimeve të mëparshme bëhet promovimi i veprës ‘Trojet që nuk shuhen’ dhe së dyti që për herë të parë unë, ‘vëllau i juaj i vogël’, gjendem në mesin e juaj, të vëllezërve të gjakut tim. Në këtë vepër autori në pika të shkurtëra ka paraqitur prejardhjen e Vërbanit tim nga Vërbani i juaj dhe unë sot jam plot emocione dhe shfrytëzoj nga rasti që kjo datë (22 maji), të mbetet datë tradicionale për takimin e vërbanasve të të dy Vërbaneve… Duke mos pasur pretendime që të bëj ndonjë vështrim kritik, mund të them se vepra ‘Trojet që nuk shuhen’ paraqet një monografi për fshatin Vërban, duke e përshkruar historikun dhe rritën e këtij fshati, si dhe veprimtarinë patriotike të individëve të fshatit dhe popullatës së Anamoravës. Me këtë autori ka tentuar t’i vejë theksin rrezistencës aktive që bënë individët dhe popullata a Anamoravës kundër okupatorit serbosllav. Këtu, mbështetet rëndësia e kësaj vepre dhe kontributi i autorit. Andaj, kjo vepër duhet të na shërbejë si shembull, për shkruarjen e monografive të fshatrave e trojeve tona, nëpërmes të cilave në mënyrë autoktone, me argumente dhe objektive do të formohet historia jonë kombëtare… Me siguri, autori për shkak të modestisë apo për arsye të tjera, në këtë vepër nuk flet për veprimtarinë e tij arsimore – pedagogjike. Z.Tahir Berisha i takon gjeneratës që është pishtare e arsimit shqip. Veprimtarinë e vet arsimore e fillon në ciklin e ulët shkollor, duke shërbyer si mësues, në pjesët veriore të trojeve shqiptare (Zarbincë), atëherë kur mbi 90% e popullatës shqiptare ishte analfabete, mandej duke u inkuadruar profesor dhe drejtor në ciklin e shkollimit të mesëm, e deri te inspektori i arsimit në nivel të Kosovës. Kudo që punoi la përshtypjen e njeriut, pedagogut dhe intelektualit të mirëfilltë, për çka ishte i dashur si nga nxënësit ashtu edhe nga kolektivi dhe rrethi ku punoi e veproi…

… Në vazhdim më lejoni që t’u prezentoj vetëm dy raste që mua më kujtohen si nxënës, kur z.T.Berisha ishte drejtor i shkollës së mesme ekonomike në Gjilan.

Rasti i parë. – Për arsye objektive nuk isha paraqitur me kohë të regjistrohesha në shkollë të mesme. Kishte kaluar më shumë se një muaj nga fillimi i vitit shkollor, kur unë me babain trokitëm në derën e kësaj shkolle. Babai pasi u përshëndet me drejtorin i tha: ‘E kam sjellë djalin që ta regjistroj te ju, por pak jam vonue…’. Drejtori pa u hamendur i tha:’Për këtë nuk ka problem. Këtë punë do ta kryejmë, por më tregoni se nga jeni?’. ‘Po, unë jam nga Vërbani’ – iu përgjigj babai. ‘Nga Vërbani, po si asht e mundun që të mos njihemi, sepse edhe unë jam nga Vërbani?!’ – i tha drejtori. ‘Po kjo asht e mundun – i tha babai – sepse unë jam nga Vërbani i Bujanocit e ti je nga Vërbani i Vitisë’. Drejtori si i habitur tha: ‘Sot po ndëgjoj se qenka edhe nji Vërban’. Kështu, z.T.Berisha, për ‘vëllaun e vogël’ theu ligjin dhe aktet normative të shkollës dhe më regjistroi në shkollë edhe pse isha vonuar gati plot dy muaj nga fillimi i vitit shkollor. Mirëpo nuk gaboi pasi që me atë potez fitoi një doktor të shkencave ekonomike dhe një pedagog universitar.

Rasti i dytë. – Do t’ju rrëfej për rastin që ka të bëj me portretin e Skënderbeut. Mua më shkonte vizatimi dhe për të gjitha figurat historike që i mësonim i vizatoja. Në këtë kohë në program për historinë kombëtare mësonim shumë pak. Në vitin e dytë nga historia jonë kombëtare profesori i historisë shpjegoi ndër të tjera edhe për Skënderbeun. Ato ditë fshehurazi më ra në dorë një libër nga Shqipëria, ku gjendej portreti i Skënderbeut. Unë me të shpejtë bleva hamerin dhe tushin e zi dhe për një ditë e vizatova këtë portret. Të nesërmen më i gëzueshëm se kurdoherë më parë, më herët se ditave tjera, shkova në shkollë dhe hyra drejt në zyrën e drejtorit. Nga drejtori kërkova që portreti të futej në kornizë. Drejtori pa u hamendur fare më përkëdheli duke më thënë: ‘Të lumshin duert, bukur e paske vizatue Skënderbeun, mu ashtu si e meriton nji hero kombëtar!’. Ai thirri kuririn i cili poashtu quhej Tahir. Meqë kishte besim të plotë te kuriri i shkollës, i tha të hiqej fotografia e Rankoviqit dhe kornizën ta sjellte në zyre. Kështu u bë dhe në kornizën e fotografisë së Rankoviqit e vumë portretin e Skënderbeut. Unë me të shpejtë vrapova për në klasë duke iu treguar shokëve vizatimin që e kisha bërë. Kur e panë portretin e Skënderbeut nga entuziazmi dhe emocioni kombëtar e gjithë klasa u çua në këmbë duke brohoritur: ‘Rroftë Skënderbeu!’. Me insistimin e shokëve të klasës portretin e Skënderbeut e vumë për gjysmë më lartë se fotografia e Titos. Ishte viti 1962. Për këtë gjë shumë shpejtë u informuan organet përkatëse të komunës së Gjilanit dhe gjatë pauzës së parë erdhën nga organet e sigurimit dhe e morën këtë portret. Për këtë gjë u muar në pyetje drejtori dhe disa profesorë (profesori i gjuhës shqipe dhe i historisë), por jo edhe unë si autor i vizatimit.”

Rabit Rexhepi, veteran i arsimit:
“E kam lexuar librin e mikut tim Tahir Berisha, por më duket se recensentët i kanë vënë në pah të gjitha vlerat e tij primare, ndaj nuk shoh të nevojshme që edhe unë të veçoj diç të posaçme. Por, shoh të nevojshme që këtu, në Vërban, në vendlindjen e Tahirit dhe para bashkëvendësve të tij, intelektualëve të këtij mjedisi, të flas rreth kontributit të çmuar që Tahiri i dha arsimit të Anamoravës në veçanti dhe atij kosovar në përgjithësi…

… Tahir Berisha me mund dhe vullnet të pashoq, por si tiktaku i orës së mirë për gati pesë decenie i kontribuoi vetëdijësimit të popullit shqiptar. I frymëzuar nga ky çast solemn, për punën e çmuar të Tahirit i shkrova edhe ca rreshta e vargje që nuk ia nënshtrova as rregullave të metrikës poetike, as të prozës, por që në mënyrë të sinqertë flasin për kontributin e Tahir Berishës:

Viteve shkollorë në vitet ’60-ta,
Në qytetin Gjilan,
Një arsimdashës i fisit Berishë,
Jo n’xhami, as n’kishë
Por në shkollë si drejtor,
Bëri mrekulli dhe arsimit i dha hov…”

Promovim: "Trojet qe nuk shuhen" Prishtine 1993

2008-01-14T22:14:00.002Z

Pamje nga Kryesia e punës

Promovimi kryesor i librit “TROJET QË NUK SHUHEN (Shënime nga Vërbani dhe Anamorava)”, në Prishtinë më 23.VII.1993.

Tubimin e hapi përfaqësuesi i botuesit NPB “Valton”, Zenun Rexhepi, e në diskutim morën pjesë: Zoti Mehmet Gjevori, redaktor i librit, Dr. Tefik Basha, recensent, Dr.Mehmet Halimi, lektor, Akademik dr.Jashar Rexhepagiq, Vehap Shita, kritik letrar, Dr. Engjëll Sedaj, Selim Musliu, Idriz Alaj, gazetar, Prof.dr.Kajtaz Rrecaj, Prof.dr.Dali Emërllahu, Dr.Sabit Uka, Dr.Sabile Keçmezi-Basha, Mr Zijadin Munishi, Prof.Salih Nushi, Zeqir Muçolli, prof.Shefqet Qorolli, prof.Mujë Berisha, shkrimtar dhe Suat Berisha, ekonomist i diplomuar etj.

Të gjithë e çmuan lartë veprën dhe e përgëzuan autorin, duke i uruar sukses edhe në punën e ardhshme. Në fund u falënderua edhe autori dhe pas përfundimit të promovimit vazhdoi kokteli.

FOTO ALBUMI
Me poshte mund te shihni foto nga promovimi.
Per te pare albumin, ju duhet FLASH PLAYER

--------------------
Prof.dr.Tefik Basha:
“Në këtë vepër të Tahir Berishës vehen në spikamë vuajtjet, skamja, torturat, masakrat dhe presionet që e karakterizonin tërë popullatën shqiptare ndër shekuj, e që ishin regjistruar në mendjen e fëmijërisë së tij të hershme. Si në kujtesën e tij, ashtu edhe në kujtesën e fshatarëve tjerë me kohë ishin ngulitur të gjitha poshtërimet, tradhtitë, krimet, shpërnguljet dhe dëbimet e kësaj popullate nga vatrat dhe trojet e tyre shekullore, si dhe shlyerja e ca vlerave të relikteve kombëtare. Prandaj, autori, i shtyer nga kurreshtja dhe dashuria e madhe, por edhe nga malli e nostalgjia për vendlindjen, shpeshherë shfryhet në shkrimet e veta të kohëpaskohshme në shtypin tonë të përditshëm.”

Vehap Shita:
“Në një libër ‘monografiko-kronik’ e ‘publicistiko-artistik’, si ky, Tahir Berisha është përcaktuar për një vepër që do të pasqyrojë fatin e njeriut dhe të mjedisit që ai e do me gjithë shpirt, që i kthehet dhe jeton gjithnjë me të. Së këndejmi edhe gjithë dashuria dhe sinqeriteti me të cilin ai i përshkruan ngjarjet e situatat, njerëzit dhe fatet e tyre. Shikuar nga ky aspekt, libri edhe mund t’i kalojë caqet e ngushta lokale dhe të marrë vlera të përgjithshme nacionale dhe universale, pa marrë parasysh tërë përkorësinë me të cilën autori mund t’i jetë përveshur koncipimit dhe thurjes së tij.

Duke u nisur nga këto që thashë më sipër, mendoj se ky libër, ndonëse në kohë të vështira në të cilat po gjendemi, vlen të botohet dhe do të jetë një dokument i vlefshëm jo vetëm për Vërbanin e Anamoravën, ku e ka dislokuar autori, por edhe për Kosovën dhe popullin tonë në tërësi, për jetën dhe fatin tonë në periudha dramatike të njëmendësisë sonë në të kaluarën jo fort të largët dhe sot.”

Promovim: "Trojet qe nuk shuhen" Zarbince 1993

2008-01-05T21:16:00.001Z

Ndërtesa e Sh.F. të Zarbincës

Promovimi i librit “TROJET QË NUK SHUHEN (Shënime nga Vërbani dhe Anamorava)”, mbajtur në Zarbincë të Bujanocit, më 2 korrik 1993.

Tubimin e hapi Zenun Rexhepi, përfaqësues i Botuesit NPB “Valton”, ndërsa në diskutim morën pjesë: Prof.dr.Tefik Basha, recensent i librit, Dr.Mehmet Halimi, lektor, Prof.dr.Dali Emërllahu, Prof.Tefik Geci, Sabit Murati, drejtor i Shkollës Fillore “Skenderbeu” në Zarbincë etj. Në fund u falënderua edhe autori.

Çka i parapriu këtij promovimi në Zarbincë?

Në të përditshmen “Bujku” të 8 janarit 1993 me pikëllim të thellë lexova lajmin se ishte djegur ndërtesa e Shkollës Fillore “Skënderbeu” në Zarbincë, të cilën e kisha hapur për herë të parë në vitin 1946, kur, si 18-vjeçar, sapo e pata marrë ditarin në dorë. Edhe më tepër u brengosa kur mora vesh se afër 300-400 nxënës shqiptarë të fshatrave: Zarbincë, Ramabuqe, Suharnë, Novosellë, Priboc dhe Qarr, kishin mbetur jashtë në pikë të dimrit, ndërsa organet e pushtetit lokal heshtnin dhe nuk e thoshin asnjë fjalë për shkaqet e djegies së saj e as për mundësitë e ndërtimit të godinës së re.

Aty për aty, si mësues i parë i kësaj shkolle, më lindi ideja që të bëjmë një apel publik për ndihmë dhe i pari premtova pensionin tim mujor, për ndërtimin e shkollës së re. Ky apel, që pas katër ditësh u botua në të përditshmen “Bujku”, bëri jehonë të madhe dhe gëzoi përkrahje si te mësuesit që kishin shërbyer në atë shkollë, ashtu edhe te popullsia arsimdashëse e asaj ane, e u treguan të gatshme për ndihmë edhe disa firma private dhe sidomos punëtorët tanë me punë të përkohshme në botën e jashtme. Nuk vonoi dhe nga kolektivi i shkollës më arriti falënderimi me shkrim dhe autorizimi që të formojmë edhe në Prishtinë një këshill për mbledhjen e ndihmave.

Këshillin e formuam, mblodhëm një sasi ndihmash dhe më 2 korrik 1993, në ditën e shpalljes së Deklaratës Kushtetuese, e vizituam Zarbincën për të dorëzuar ndihmat simbolike që kishim mbledhur. Në solemnitetin e rastit bëmë edhe një lloj promovimi të librit “Trojet që nuk shuhen”. Me atë rast, si mësues i parë i kësaj shkolle, kolektivit të arsimtarëve, disa ish-nxënësve të mi dhe prindërve të nxënësve të sotëm, iu drejtova me një fjalim që më vonë u botua në vëllimin I të librit “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951)”, Prishtinë 1994.

FOTO ALBUMI
Me poshte mund te shihni foto nga promovimi.
Per te pare albumin, ju duhet FLASH PLAYER

Biografia

2007-05-27T02:02:00.000+01:00

Tahir Z.Berisha, lindi në Vërban të Vitisë më 1928. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, maturën e mësuesisë në Pejë, kurse Shkollën e Lartë Pedagogjike (Gjuhë Shqipe dhe Letërsi) dhe Fakultetin Filozofik në Shkup.

Si 16 vjeçar mori pjesë aktive në LANÇ, kurse në moshën 18 vjeçare u emërua mësues në Zarbincë të Bujanovcit - Kosova Lindore. Veprimtarinë arsimore e vazhdoi si arsimtar në gjimnaz, drejtor i Shkollës së Mesme Ekonomike dhe drejtor i Entit Arsimor Pedagogjik në Gjilan. Në vitin 1956, gjatë aksionit famëkeq për mbledhjen e armëve u përjashtua nga mësimi si "i papërshtatshëm politikisht". Pas Plenumit të Brioneve dhe rënies së A.Rankoviqit, më 1966, rehabilitohet dhe kthehet prapë në arsim ku punoi si inspektor dhe kryeinspektor i arsimit si dhe sekretar shumëvjeçar i Shoqatës së Veteranëve të Arsimit të Kosovës.Në vitin 1986 regjimi shovenist i Millosheviqit përsëri e përjashton nga Lidhja e Luftarëve të LNÇ dhe del në pension.Gjatë shërbimit aktiv dhe më vonë vazhdimisht është marrë me shkrime letrare e publicistike. Përveç shumë artikujve publicistikë dhe punimeve të tjera profesionale, deri më tash i ka botuar këto vepra:

"Trojet që nuk shuhen", Prishtinë 1993/95;
"Emra që nuk harrohen - Arsimtarët veteranë (1941-1951) dhe arsimi shqip në Kosovë", I, Prishtinë 1994;
"Emra që nuk harrohen - Arsimtarët veteranë (1941-1951)",II, Prishtinë 1996,
"Rrëfime në veten e parë", Prishtinë 1998;
"Shënime dhe ecejake të një refugjati nga Kosova", Londër 2001;
"Emra që nuk harrohen - Arsimtarët veteranë (1941-1951)",III, Prishtinë 2005,
"Emra që nuk harrohen - Arsimtarët shqiptarë në diasporë",IV, Prishtinë 2007 (si koautor),

Në veprën e parë, "Trojet që nuk shuhen" e cila i kushtohet Vërbanit, vendlindjes së autorit, dhe Anamoravës, bëhet fjalë kryesisht për masakrat e ushtrisë serbe ndaj shqiptarëve në vitin 1912/13, për reformën agrare dhe kolonizimin në Kosovë si dhe padrejtësitë e tjera që iu bënë shqiptarëve gjatë kohës së Jugosllavisë monarkiste, kur shkollat dhe arsimi në gjuhën shqipe ishin rreptësisht të ndaluara.Në dy vëllimet e librit "Emra që nuk harrohen..." janë përfshirë portretet dhe biografitë e mbi 2000 arsimtarëve të parë shqiptarë që i vunë themelet e shkollave të para shqipe në Kosovë. Ky, pra, është leksikoni i parë i këtij lloji në Kosovë dhe Shqipëri.

Ndërkaq, vepra "Rrëfime në veten e parë" ka më tepër karakter autobiografik dhe trajton situatën aktuale politiko-shoqërore në Kosovë.

Vepra "Shënime dhe ecejake të një refugjati nga Kosova" dallon nga veprat e mëparshme. I filluar në formë të ditarit në Prishtinë në prag të bombardimeve të NATO-s, në mbi 300 faqe në pjesën e parë, përmban shënime nga Kosova, Maqedonia, Turqia, Anglia dhe Skocia. Në pjesën e dytë bëhet fjalë për shqiptarët në Angli (për mërgatën e mëhershme dhe refugjatët e fundit e problemet e tyre). Shtojca e veçantë përmban disa artikuj, analiza dhe intervista me personalitete të ndryshme dhe korrespondencën e autorit me shokë, miqë e të tjerë. Libri është i ilustruar me shumë fotografi, skica dhe harta.