Panoramë e Stambollit
Prezentim i veprave të Tahir Z.Berishës në Stamboll të Turqisë, më 28.05.1999.
Ishte caktuar me kohë data e mbajtjes së prezentimit të veprave të mia në kampin e refugjatëve në Kirklareli. Ardhjen në këtë prezentim e kishin paralajmëruar edhe një grup ish veteranësh të arsimit shqip nga Stambolli. Mirëpo, në momentin e fundit valiu i kampit (z.Camer Yulduz) ishte friguar dhe nuk lejoi që në kamp të prezentohen librat shqip, përmbajtjen e të cilave nuk e dinte.
Ndërkohë, Enver Tali, përgjegjës i Zyrës së Republikës së Kosovës në Stamboll, më njoftoi me telefon se ishte marrë vesh me Shoqatën Turko-Shqiptare të prizrenasve që ky prezentim të organizohet në Stamboll. Prandaj mora leje njëjavore nga drejtoria e kampit gjoja për të vizituar disa të afërm në Stamboll.
Prezentimi i veprave u bë me 28 maj 1999, në lokalet e Shoqatës Turko-Shqiptare të prizrenasve në Stamboll, ku përveç Enver Talit me personelin e Zyrës së Republikës së Kosovës, mori pjesë një numër i konsiderueshëm mysafirësh në mesin e të cilëve edhe dr.Rexhep Boja, kryetar i Bashkësisë Islame të Kosovës. Tubimin e hapi nënkryetari i kësaj shoqate, z.Rafet Kavjardi, kurse fjalën e hyrjes e mbajti vetë z.E.Tali, i cili kishte pasur rast që më heret të njihej me përmbajtjen e veprave dhe me punën time në përgjithësi, pasi që e kisha bashkëvendas-gjilanas.
Në diskutimin e gjerë morën pjesë: Fahri Turkkan, kryetar i Shoqatës Turko-Shqiptare në Stamboll, Nijazi Straja-Saraçoglu, veteran i arsimit shqip dhe ish i burgosur politik nga Prishtina, i cili që nga vitet e '50-ta jeton si emigrant në Turqi (Ky nuk mundi ta përfundojë diskutimin e vet të gjatë nga lotët e mallëngjimit), Kamil Bitis (Qamil Bytyçi), përkthyes, Melihate Jaka, refugjate kosovare, Laurant Bica, profesor universiteti nga Korça (i cili e çmoi lart punën e autorit, sepse për të mbledhur të dhëna për mbi 2000 portrete e biografi veteranësh të arsimit, siç tha, duhet të ketë punuar një ekip i tërë ekspertësh). Diskutoi edhe Ahmet Namani, refugjat, kurse me pyetje u paraqit zonja Alie Myderizi-Pektok, po ashtu veterane e arsimit nga Prishtina, e tash disa vjet emigrante në Turqi.
Në përmbyllje të prezentimit kryesuesi R.Kavjardi theksoi se ky është rasti i parë në Turqi që të organizohet prezentimi i veprave të një autori shqiptar kosovar. Ai shprehu dëshirën që prezentime të këtilla të organizohen edhe në të ardhmen, ndërsa autorit i dëshiroi shëndet të mirë dhe suksese në punën e tij krijuese.
Në fund edhe autori i falënderoi organizatorët e prezentimit dhe ua dhuroi nga një ekzemplar të librave: "Trojet që nuk shuhen" dhe "Rrëfime në veten e parë". U shkëmbyen shumë mendime edhe gjatë koktelit që shtroi organizatori i prezentimit.
Në pamundësi që të merrte pjesë në këtë prezentim, një vështrim me shkrim e kishte dërguar edhe zonja Kadrie Beqiri-Berisha, profesoreshë e gjuhës dhe letërsisë shqipe në Shkollën shqipe kosovare "Paqja" në kampin e Kirklarelit të Turqisë, të cilin po e japim në tërësi:
- - - - - - - - - - -
Nga veprat e Tahir Berishës mësova shumë gjëra të reja
Me autorin, Tahir Z.Berishën, u njoha për herë të parë në fillim të muajit maj të këtij viti në kampin e refugjatëve "Gazi Osman Pasha" në Kirklareli të Turqisë. Kjo ndodhi rastësisht, kur profesori mori pjesë në një mbledhje të këshillit të arsimtarëve të shkollës sonë. Me qenë se kjo shkollë për fëmijët e refugjatëve ishte hapur në shpejtësi, na lindën shumë vështirësi dhe pengesa të ndryshme objektive e subjektive, që, në shikim të parë, dukeshin si të papërballueshme. Megjithatë, puna vazhdon me rreth një mijë nxënës, ku mësimin në gjuhën shqipe po e zhvillojnë 54 arsimtarë.
Në këtë mbledhje fjalën e mori edhe mysafiri ynë, i cili duke evokuar disa kujtime nga përvoja e tij e pasur shumëvjeçare si pishtar i arsimit, na dha një frymëmarrje lehtësuese dhe na e shtoi vullnetin për ta vazhduar punën e mëtejshme. - Ju jeni duke bërë një punë shumë të madhe e të vlefshme, peshën e së cilës do ta kuptoni më vonë - na tha ai duke vlerësuar shumë lartë misionin tonë.
Për meritat dhe kontributin e këtij autori, mësova më vonë kur fillova t'i përpunoj veprat e tij me nxënës, në mungesë të teksteve dhe literaturës tjetër në gjuhën shqipe. Prej veprave të tij, mësova shumë gjëra të reja. Më pëlqeu, sidomos vepra e tij më e re "Rrëfime në vetën e parë", e botuar në vitin 1998. Edhepse "në vetën e parë", në këtë libër si edhe në tri veprat e tjera, autori më pak flet për vete, e shumë më tepër për të tjerët, për kolegët e vet veteranët e arsimit. Ndërkaq, të tjerët kolegët, gazetarët e dashamirët e librit shqip dhe të kulturës kombëtare, flasin shumë më tepër për te dhe veprat e tij. Unë nuk kam pasur rast që përpara t'i lexoj këto vepra dhe të marrë pjesë në promovimin e tyre, por duke lexuar me plot andje veprën e fundit, më dukej se edhe vetë, e futur thellë dhe e strukur pranë miqëve e kolegëve, isha pjesëmarrëse aktive në të gjitha këto ngjarje.
Prandaj, autorit i uroi shëndet të mirë dhe sukses në punën e tij të palodhshme në përfundimin edhe të vëllimit III të librit "Emra që nuk harrohen".
Kadrije Beqiri-Berisha
- - - - - - - - - - -
FOTO ALBUMI
Më poshtë mund të shihni foto nga promovimi.
Për të parë albumin, ju duhet FLASH PLAYER
- - - - - - - - - - -
PAMJE FILMIKE NGA PREZENTIMI - PJESA 1
PAMJE FILMIKE NGA PREZENTIMI - PJESA 2
“Duke i uruar mirëseardhjen, në qytetin-djep të arsimit kombëtar, miqëve të nderuar nga Kosova, nderohem për rastin që më jepet, të prezantoj fizikisht para jush, dy ndër figurat e nderuara të arsimit shqiptar në Kosovë, që një jetë të tërë ia kushtuan arsimit, shkollës e gjuhës shqipe, 86 vjeçarin elbasanas, i cili që nga viti 1941 punon e jeton në Kosovë, kryetarin e Shoqatës së Veteranëve të Arsimit të Kosovës z.Mehmet Gjevori dhe z.Tahir Berisha, sekretar i përgjithshëm i kësaj shoqate, në nderin e të cilëve sot po promovojmë dy librat e fundit të tyre, në vazhdën e mjaft botimeve të tjera, librat “Kujtime e Shënime” të z.Mehmet Gjevori dhe “Rrëfime në veten e parë” të z.Tahir Berisha. E gjithë jeta, puna e veprimtaria e këtyre personaliteteve të arsimit në Kosovë, është e lidhur me shkollën dhe me arsimin në gjuhën shqipe. Ata kanë dhënë një kontribut të madh në hapjen e shkollave të para në gjuhën shqipe, në drejtimin dhe organizimin e tyre, në përgaditjen e mësuesve të rinj dhe në hartimin e programeve e teksteve shkollore në gjuhën shqipe. Nuk mund të kuptohet shkolla shqipe në Kosovë pa kujtuar emrat e këtyre korifejve të arsimit të Kosovës. Jo më kot akademiku i mirënjohur Jashar Rexhepagiq, e ka cilësuar z.Mehmet Gjevorin një pedagog të rrallë, një mësues të mësuesve të rinj, një Pestaloe në Kosovë. Duke folur për Mehmet Gjevorin, Dr.Ali Jakupi ka theksuar se ai është një prej themeluesëve të arsimit në Kosovë, i cili për gjashtë dekada kultivoi, thelloi e begatoi arsimin e kulturën shqiptare në Kosovë, e nëpërmjet fjalës së gjallë të arsimtarit, të përgjegjësit dhe të inspektorit të arsimit, të hartuesit e redaktuesit të teksteve shkollore, krijoi emër të pashlyer. Ndërsa, Vehap Shita duke folur për punën e palodhur të z.Tahir Berisha dhe për librin e fundit të tij që ne po e promovojmë sot, shprehet se ne do të ndiejmë e do të përcjellim përpjekjet e tij, të bashkëpunëtorëve e të bashkëluftëtarëve të tij për zhvillimin e përparimin e arsimit shqip në Kosovë, për vendin e merituar të arsimtarëve në shoqëri. Sepse i tillë është edhe personaliteti i Tahir Berishës. Me këtë rast, Shoqata “Normalisti”, duke promovuar sot këto dy libra, krahas bashkëpunimit me Shoqatën homologe në Republikën e Maqedonisë, organizon aktivitetin e parë të përbashkët me Shoqatën homologe të Veteranëve të Arsimit në Kosovë, në vazhdën e shumë përpjekjeve e të kontakteve të përbashkëta të realizuara më parë. Me promovimin e këtyre dy librave ne zgjerojmë dijet tona, pasurojmë bibliotekat tona mbi përpjekjet për mësimin dhe për shkollën shqipe në Kosovë dhe për njerëzit e nderuar të saj të arsimit.”
“Ndjehem i lumtur që pata fatin, i pari, ndoshta, këtu në Elbasan, të kem në dorë, këto ditë, një libër me peshë ("Rrëfime në vetën e parë"). Është i rëndë për nga lënda e përzgjedhur, për faktet e bollshëm dhe arsyetimet e mençura, është i rëndë për mesazhet që përcjell dhe idetë që mbart, por është i lehtë në të kuptuar, për stilin e rrjedhshëm dhe komunikues, për gjuhën dhe frazeologjinë popullore, pa kursim, për figuracionin e pasur, pa stoli laramane, prandaj të mban të mbërthyer me kurreshtje deri në fund.
“…Tahir Z.Berisha nuk është i panjohur në rrethin e gjerë të inteligjencies sonë këtu në Kosovë. Ka shërbyer një kohë të gjatë në arsim dhe ka kryer me sukses detyra me përgjegjësi. Herë pas here, ka shkruar e botuar punime e vështrime të ndryshme profesionale e publicistike. Si punëtor i frytshëm në fushën e arsimit e të kulturës ka nxjerrë në dritë këto vepra : “Trojet që nuk shuhen” (1993, 1995), “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951) dhe arsimi shqip në Kosovë”, I (1994) dhe “Emra që nuk harrohen – Arsimtarët veteranë (1941 – 1951)”, II (1996). Tash po paraqitet me veprën “Rrëfime në veten e parë”, e cila dallohet nga veprat e tjera, sepse ka karakter autobiografik dhe përfshinë shënime të hollësishme nga jeta e tij e bujshme që fillon nga ajo e fëmijërisë dhe e rinisë e deri kur ai doli në pension. Të gjitha këto shënime janë nxjerrë nga një intervistë e gjatë që ia ka pas dhënë më 1991 ish-drejtorit të Muzeut të Revolucionit në Prishtinë, mr.Shefki Stubllës. Mendoj se edhe kjo vepër më e re e tij do të mirëpritet nga lexuesit dhe dashamirët e arsimit e të kulturës sonë kombëtare. Shtoj gjithashtu se kjo vepër do të jetë edhe një nxitje për shumë veteranë që të shkruajnë vepra të kësaj kategorie…”
“Në të gjithë librat që përgaditi e botoi Tahir Z.Berisha, si një fije e kuqe përshkohet teza: arsimtarët shqiptarë në Kosovë e gjetiu përherë ishin të ndjekur e të persekutuar, ngase me zell e dashuri punonin për ngritjen arsimore e kulturore të popullit shqiptar. Kur dihet se “populli i arsimuar nuk mund të mbahet në robëri”, nuk është çudi që arsimtarët përherë ishin “therrë në sy” për regjimet pushtuese dhe për ata që nuk ia donin të mirën popullit shqiptar.
“Kam pasur nderin të bashkëpunoj një kohë të gjatë me të dy autorët, librat e të cilëve po promovojmë sot. Prandaj, nuk po mundem pa shfaqur kënaqësinë time që edhe sot, në këto ditë të vështira për popullin tonë, dy veteranët e arsimit tonë kombëtar po na dhurojnë dy libra monografiko-tematikë me "Shënime dhe kujtime" dhe me "Rrëfime në vetën e parë", që flasin për një periudhë të jetës e të zhvillimit tonë, bashkëkohës e pionë të të cilës jemi shumica nesh.
Demir Krasniqi, u lind më 1950 në Tugjec të Malësisë së Gollakut (Kamenicë). Shkollën fillore e kreu në vendlindje, Shkollën e Mesme të Muzikës në Prishtinë dhe u regjistrua në Shkollën e Lartë të Muzikës, por për shkaqe ekonomike nuk arriti që ta mbarojë. Ndërkohë u diplomua në dy degë të gazetarisë (Radio-gazetari dhe gazetari hulumtuese) në Universitetin e Gazetarisë Norvegjeze dhe në Universitetin e Gazetarisë Kanadeze. 
“… Me këtë vepër, mësuesi, drejtori i shkollës, inspektori i arsimit, luftëtari, sekretari i përgjithshëm i Shoqatës së Veteranëve të Arsimit (të Kosovës), autori i disa veprave, na jep një material të pasur për historinë e zhvillimit të arsimit shqip në Kosovë (9141 – 1951)… Të një mijë faqet e dy vëllimeve të autorit tonë, janë plot burime të dhënash që e fajësojnë OZN-ën dhe UDB-ën për gjenocidin që ushtroi kundër armatës së arsimtarëve shqiptarë, kundër inteligjencies kosovare, kundër kulturës shqiptare… Materiali i paraqitur nga z.Tahir Berisha, dëshmon për një punë me përkushtim. Me një durim të admirueshëm, ai grumbulloi foto të panumërta individuale e kolektive, faksimile të rëndësishme, riprodhoi dokumente me vlera historike, përgaditi pasqyra e lista arsimtarësh, që kanë rëndësi për ata që do të shkruajnë historinë e zhvillimit të arsimit në ato rajone. Ai bredhi si bleta për të vjelur dëshmi gojore, nuk u kursye të shfletojë gazeta, revista e libra, të hap dosje të pluhërosura nga dollapet arkivore, duke i bërë të dhënat e grumbulluara të flasin me gojën e dëshmitarit të vërtetë. Ai vërtetë i gjeti të mbyllura dyert e këtyre institucioneve, të bllokuara fondet e bibliotekave, të dëmtuara ose të asgjësuara dokumentet arkivore, por sa më të kyqura gjindeshin këto dyer, sa më tepër fonde revistash gjendeshin të bllokuara, sa më të pranishme bëheshin kërcënimet, rreziqet dhe masat represive, aq më tepër shtohej, aq më shumë rritje këmbëngulja e autorit për të zbuluar të dhëna të reja për të pasuruar veprën e tij, për të zgjeruar dokumentacionin, fototekën etj… Dy vëllimet e T.Berishës përshkruhen nga patosi për heroizmin e këtyre mësuesve misionarë, për besnikërinë dhe vetëmohimin e tyre për shkollën dhe nxënësit e tyre, për qëndresën dhe stoicizmin e tyre ndaj vuajtjeve, ndaj ndjekjeve të policisë, ndaj të papriturave që kanoseshin nga pushtuesit. Prandaj, kjo vepër është një kontribut i madh, një nismë për një vepër më komplete për historinë e arsimit në Kosovë.”
“… Si veteran i arsimit mund të them se vepra e Prof.Tahir Berishës është shkruar me dashuri e durim hulumtues, sa më mallëngjeu. Besoj se këtë ndjenjë do ta provojë kushdo që e lexon e që ka punuar në arsim (dhe i rodhën lotët gjatë leximit-TB)… Vepra e z.Berishës është rezultat i një pune të madhe të vështirë e të guximshme për nga grumbullimi e hulumtimi i dokumenteve. Është e pasur për vlerat që paraqet… Ajo është një kontribut i rëndësishëm për historinë e plotë të shkollës e të arsimit tonë kombëtar…”
“… Vepra e z.Tahir Berishës ka një rëndësi të madhe e të veçantë, sepse është vepra e parë që shtjellon kontributin e madh që kanë dhënë arsimtarët shqiptarë për zhvillimin e arsimit dhe të kulturës në Kosovë e në trevat e tjera etnike shqiptare jashtë kufijve shtetëror të Shqipërisë… Kjo vepër madhore në rreth 1100 faqe në dy vëllime, hedh dritë mbi punën e palodhur të mësuesve të nderuar shqiptarë të viteve 1941 – 1951, për zhvillimin e arsimit e të kulturës kombëtare shqiptare në Kosovë e vise të tjera etnike shqiptare të mbetura nën regjimet e ish-Jugosllavisë… Lexuesi ndjen krenari e kënaqësi të papërshkruar kur e shfleton këtë libër e lexon për veprimtarinë e (2032) veteranëve të arsimit, të cilët parakalojnë para tij si në paradë ushtarake, kur rendohen para tij portrete e biografi me përpjekjet e punën e një armate mësuesish – edukatorësh të shumë brezave të popullit tonë. Këta veteranë meritojnë respekt e dashuri. Veç këtyre, lexuesin e rremben edhe kurreshtja që të dijë për punën, sakrificat, ku lindën, ku mësuan, ku punuan, sepse të tilla kanë qenë kushtet dhe rrethanat, në të cilat punuan…”
“… I nderuari z.Berisha, Ju keni bërë një punë shumë të vlertë, duke çarë me plot sukses në letërsinë dokumentare pedagogjike, duke vlerësuar më të thjeshtët e më të mëdhenjtë njerëz – mësuesit… Ju ishit vetë mësues e Kryemësues me shkronjë të madhe. Ju i njohët dhe i kuptuat e i ndjetë ata, prandaj u ulët e hulumtuat, kërkuat e kërkuat gjithandej, seleksionuat pa paragjykime krahinore, fetare e ideologjike, por u nisët nga MËSUESIT E SHKOLLËS SHQIPE. Prandaj, vepra Juaj është pritur dhe pritet mirë, si mirënjohje e thellë për kolegët tanë. Si i thonë një fjale “Trimi e do trimin”, “Fisniku e do fisnikun”, “Mësuesi i vërtetë e do mësuesin”… Prandaj, vepra Juaj flet edhe me ne, mësuesit e studjuesit shqiptarë të këtej kufirit, e na flet konkretisht se është letërsi dokumentare pedagogjike, fushë në të cilën po krijoni emrin Tuaj të nderuar…”
“… Vetë mësues, profesor e drejtor shkolle, inspektor e kryeinspektor i arsimit në Kosovë, njëri nga iniciatorët e Takimeve të veteranëve të arsimit të Kosovës (1982 – 1989) dhe gjithnjë organizator e sekretar i tyre, Tahir Z.Berisha diti të mbledhë e të mbarështrojë në këtë libër të dhënat themelore për arsimtarët, por edhe problematikën e arsimit shqip që nga shkolla e parë shqipe e deri në ditët tona. Me pak fjalë, me një stil të rrjedhshëm e shtjellim të thukët, me një gjuhë të pastër letrare, T.Berisha e shtron lëndën në mënyrë shumë të thjeshtë e të drejtpërdrejtë, të afrueshme edhe për shtresat më të gjera të lexuesve, e të nevojshme dhe të dobishme edhe për punonjësit e arsimit e të shkencës që duan ta njohin dhe ta shtjellojnë më tutje këtë lëndë.”
“… Autori me të drejtë konstaton se kjo plejadë e arsimtarëve dhe kuadro që do ta zhvillojnë edhe shkencën e kulturën shqiptare, artin e letërsinë dhe do të krijojnë bërthamën e kuadrove edhe për institucionet tona më të larta arsimore, shkencore e kulturore. Edhe pse mbi ta u vërsulën stuhitë dhe dallgët më të egra dhe barbare, ata nuk u ndanë kurrë nga misioni i tyre fisnik. Përkundrazi, punuan me ngulm dhe me mençuri ditën ta ruajnë fizionominë e shkollës sonë kombëtare. Për këta flitet në Leksikonin e arsimtarëve, në të cilin, për herë të parë në historikun e shkollave shqipe të Kosovës, janë shënuar në një vend biografitë e shkurtra të mbi një mijë veteranëve të arsimit, të cilët shërbyen në këto vise gjatë periudhës 1941 – 1951 e më vonë.”
“Dëshira e dashuria janë ‘flatra’ për vepra të mëdha. Këto dy cilësi e nxitën Tahir Berishën që të shkruaj një libër për vendlindjen, për farefisin, për të afërmit, për bashkëvendësit dhe për popullin e vet me të cilin e ndau të mirën dhe të keqen, të ëmblën dhe të hidhurën… Ndër bukuritë e katundit Vërban, siç shkruan autori, qenë edhe lisat. Ata ishin simbol i rrebesheve të shumëta. Ata ishin dëshmitarët më të mirë të vuajtjeve e të mjerimeve të këtij populli. Autori shfaq një sentimentalitet dhe një dëshpërim të madh për prerjen e tyre nga këshilli i fshatit… Herët autori përjetoi shumë represalje, qysh kur ia vranë babain para syve të tij dhe vetëm në saje të gjatësisë së trupit të babait shpëtoi dhe mbeti gjallë djali. Shpëtoi djali ‘i dëshirit’ të cilin nëna e priti 16 vjet dhe siç thotë Kadareja: ‘Kjo është shkretërira më e trishtueshme për një gura’. Nëpër këto represalje kaluan shumë patriotë shqiptarë të Anamoravës, që autori ia bën të njohur gjeneratave të reja, sepse ata u munduan ta ndihmojnë, ta edukojnë, ta arsimojnë dhe ta qesin në dritë këtë popull si dhe vetë autori i këtij libri, i cili që nga rinia e hershme e gjer në pensionim u mundua të punojë me ndërgjegje që t’ua bëjë jetën më të lumtur të gjithe njerëzve përreth tij… Nuk mund të mos e përmendim këtu pjesën e tretë, e ndoshta më të rëndësishme, të autorit, e cila me të vërtetë është një beletristikë që buron nga zemra e pastër e atëbotë e re me plot kreativitet e talent të hovshëm, që si thotë edhe vet në faqen 12, ia ndalën hovin përfaqësuesit e ‘devotshëm’ të pushtetit. Por nuk është i vetmi Tahiri që ia ndalën hovin, shumë e shumë penda u thyen që në fëmijërinë e tyre, në hapat e parë të jetës dhe u zhdukën njëherë e përgjithmonë. Nga tri poezi e katër proza që i kemi në këtë libër, shihet se po lindte një talent i rrallë dhe po mos t’i ishte ndalë hovi tani me siguri do të kishim një shkrimtar me një fond krijimtarie të pasur si në prozë ashtu edhe në poezi e ndoshta edhe në gjininë më të vështirë në dramë… Që në vjershën e parë autori paraqet autoktoninë e shqiptarëve, të cilët me gjithë dimrin e ftohtë e lagështinë, figura këto që simbolizojnë rrebeshet e pushtuesve nuk largohen nga shtëpitë e tyre:
“… Kam kënaqësine e veçantë që sot gjendem para vërbanasve për dy arsye: së pari që në fshatin e autorit, pas disa promovimeve të mëparshme bëhet promovimi i veprës ‘Trojet që nuk shuhen’ dhe së dyti që për herë të parë unë, ‘vëllau i juaj i vogël’, gjendem në mesin e juaj, të vëllezërve të gjakut tim. Në këtë vepër autori në pika të shkurtëra ka paraqitur prejardhjen e Vërbanit tim nga Vërbani i juaj dhe unë sot jam plot emocione dhe shfrytëzoj nga rasti që kjo datë (22 maji), të mbetet datë tradicionale për takimin e vërbanasve të të dy Vërbaneve… Duke mos pasur pretendime që të bëj ndonjë vështrim kritik, mund të them se vepra ‘Trojet që nuk shuhen’ paraqet një monografi për fshatin Vërban, duke e përshkruar historikun dhe rritën e këtij fshati, si dhe veprimtarinë patriotike të individëve të fshatit dhe popullatës së Anamoravës. Me këtë autori ka tentuar t’i vejë theksin rrezistencës aktive që bënë individët dhe popullata a Anamoravës kundër okupatorit serbosllav. Këtu, mbështetet rëndësia e kësaj vepre dhe kontributi i autorit. Andaj, kjo vepër duhet të na shërbejë si shembull, për shkruarjen e monografive të fshatrave e trojeve tona, nëpërmes të cilave në mënyrë autoktone, me argumente dhe objektive do të formohet historia jonë kombëtare… Me siguri, autori për shkak të modestisë apo për arsye të tjera, në këtë vepër nuk flet për veprimtarinë e tij arsimore – pedagogjike. Z.Tahir Berisha i takon gjeneratës që është pishtare e arsimit shqip. Veprimtarinë e vet arsimore e fillon në ciklin e ulët shkollor, duke shërbyer si mësues, në pjesët veriore të trojeve shqiptare (Zarbincë), atëherë kur mbi 90% e popullatës shqiptare ishte analfabete, mandej duke u inkuadruar profesor dhe drejtor në ciklin e shkollimit të mesëm, e deri te inspektori i arsimit në nivel të Kosovës. Kudo që punoi la përshtypjen e njeriut, pedagogut dhe intelektualit të mirëfilltë, për çka ishte i dashur si nga nxënësit ashtu edhe nga kolektivi dhe rrethi ku punoi e veproi…
“E kam lexuar librin e mikut tim Tahir Berisha, por më duket se recensentët i kanë vënë në pah të gjitha vlerat e tij primare, ndaj nuk shoh të nevojshme që edhe unë të veçoj diç të posaçme. Por, shoh të nevojshme që këtu, në Vërban, në vendlindjen e Tahirit dhe para bashkëvendësve të tij, intelektualëve të këtij mjedisi, të flas rreth kontributit të çmuar që Tahiri i dha arsimit të Anamoravës në veçanti dhe atij kosovar në përgjithësi…
“Në këtë vepër të Tahir Berishës vehen në spikamë vuajtjet, skamja, torturat, masakrat dhe presionet që e karakterizonin tërë popullatën shqiptare ndër shekuj, e që ishin regjistruar në mendjen e fëmijërisë së tij të hershme. Si në kujtesën e tij, ashtu edhe në kujtesën e fshatarëve tjerë me kohë ishin ngulitur të gjitha poshtërimet, tradhtitë, krimet, shpërnguljet dhe dëbimet e kësaj popullate nga vatrat dhe trojet e tyre shekullore, si dhe shlyerja e ca vlerave të relikteve kombëtare. Prandaj, autori, i shtyer nga kurreshtja dhe dashuria e madhe, por edhe nga malli e nostalgjia për vendlindjen, shpeshherë shfryhet në shkrimet e veta të kohëpaskohshme në shtypin tonë të përditshëm.”
“Në një libër ‘monografiko-kronik’ e ‘publicistiko-artistik’, si ky, Tahir Berisha është përcaktuar për një vepër që do të pasqyrojë fatin e njeriut dhe të mjedisit që ai e do me gjithë shpirt, që i kthehet dhe jeton gjithnjë me të. Së këndejmi edhe gjithë dashuria dhe sinqeriteti me të cilin ai i përshkruan ngjarjet e situatat, njerëzit dhe fatet e tyre. Shikuar nga ky aspekt, libri edhe mund t’i kalojë caqet e ngushta lokale dhe të marrë vlera të përgjithshme nacionale dhe universale, pa marrë parasysh tërë përkorësinë me të cilën autori mund t’i jetë përveshur koncipimit dhe thurjes së tij.